III SA/Wa 1595/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r. oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K.G. (dalej "Skarżący", "Strona") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] lipca 2020 r. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 rok. 2. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Wójt Gminy C. (dalej jako: "Organ pierwszej instancji") decyzją z [...] stycznia 2020 r. ustalił Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 na kwotę 234,00 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto: - w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych o pow. 1,2380 ha przy stawce 125,00 zł; - w podatku od nieruchomosci przyjeto budynki mieszkalne o powierzchni 50,00 m2 opodatkowane stawką 0,75 zł, pozostałe budynki o powierzchni 30,00 m2 i nieuzytki o powierzchni 2.300,00 m2 zwolniono z opodatkowania; - w podatku leśnym powierzchnię 1,84 ha lasu przy stawce 42,7328 zł. W uzasadnieniu zostało wskazane, że wysokość podatku ustalono w oparciu o złożone przez podatnika informacje w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego i nieruchomosciach i obiektach budowlanych. Z uzasadnienia wynika również, że wysokość podatku została ustalona na podstawie danych z ewidencji gruntów. 3. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł odwołanie. Zakwestionował w nim przyjętą do opodatkowania powierzchnię. W jego ocenie powinno być: 6,47 ha gruntu, 69 m² domu, 37 m² budynku gospodarczego, oraz wyszczególnienie odrębnie podatku rolnego i podatku leśnego. 4. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO"), decyzją z [...] lipca 2020r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów. Z danych ewidencji gruntów wg stanu na 16 kwietnia 2012 r. aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynikało, że Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, budynku o powierzchni 37,00 m² i budynku o powierzchni 69,00 m². Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący wskazał powierzchnię użytkową domu 50 m² i budynku gospodarczego 30 m². dane te wynikają również z dołączonej do sprawy kopii wypisu z rejestru gruntów zawierającego dane na dzień 25 kwietnia 2017 r. Wobec przedstawionych dowodów Skarżący jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 6,47 ha, z czego 1,84 ha to lasy, a 0,23 ha to nieużytki. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął powierzchnię użytków rolnych 4,40 ha fizycznie (6,47 – 1,84 lasy – 0,23 ha nieużytki), tj. do opodatkowania 1,2380 ha przeliczeniowych. Organ prawidłowo wskazał także powierzchnię nieużytków zwolnionych z opodatkowania na podstawie art. 7 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). W ocenie SKO istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są zapisy wynikajace z ewidencji. Dopóki zapisy w ewidencji nie zostaną zmienione, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. 5. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do sakrgi załączył kopię zaskarżonej decyzji. W skardze tej Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 7. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 3 sierpnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. 8. Skarżący nie godzi się z podstawą opodatkowania przyjmowaną przez organ dla celów wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że przedmiotem zaskarżenia stają się już od lat kolejne decyzje wymierzające Skarżącemu podatek. Zdaniem Sądu, w decyzji dotyczącej 2020 r. organy podatkowe przyjęły dla celów wymiaru podatku prawidłową powierzchnię gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na podkreślenie zasługuje to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, że posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Nie jest rolą organów podatkowych badanie prawidłowości prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości. Żądania Skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji, są niecelowe. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego uwidocznionych w ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu będącego własnością podatnika. Organy podatkowe nie rozstrzygają (i nie mogą rozstrzygać) także kwestii własności nieruchomości, nie jest to bowiem celem prowadzonego przezeń postępowania. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (tak wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93 – Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67). Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. 9. Nadto Sądowi z urzędu znany jest fakt, że Skarżący ubiegał się o dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1885/05 oddalił skargę Skarżącego na decyzję w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Z akt sprawy nie wynika, aby od tamtej pory wystąpiły okoliczności mające wpływ na zmianę danych wynikających z ewidencji gruntów. 10. Z danych ewidencji gruntów aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R IVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha, PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha, Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0,11 ha. Nadmienić należy, że stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do lat poprzednich. 11. Wobec powyższego, w ocenie Sądu zarówno Wójt, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazali stanowiące własność Skarżącego użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przeliczeniowego, i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. (= 2.300 m2), z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.). Podatek rolny od użytków rolnych obliczony przy zastosowaniu obowiązującej na 2020 r. stawki - 125,00 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 155,00 zł. Ponadto, w 2020 r. opodatkowaniu podlegały stanowiące własność Skarżącego lasy o łącznej powierzchni 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony wg stawki 42,7328 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 79,00 zł. Od budynków podatku nie wymierzono. Łączne zobowiązanie pieniężne na 2020 r. stanowiące sumę kwot podatku rolnego i leśnego prawidłowo zostało zatem ustalone w kwocie 234,00 zł 12. Prawidłowo również organy podatkowe wskazały, że zgodnie z art. 6c ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczy przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). 13. W tej sytuacji skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.