III SA/Wa 1597/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , , po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie : podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2013 postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. M. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2013 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia Skarżącej środków niezbędnych do prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji likwidacji tej działalności. Skarżąca wskazała też, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, natomiast Skarżąca czyni starania, aby po zweryfikowaniu prawidłowości tej decyzji w toku postępowania sądowego, kwota zaległości podatkowej mogła zostać przez nią spłacona. W opinii Skarżącej, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znajduje swoje potwierdzenie w zarzutach podniesionych w jej skardze, zaś określenie przez organ podatkowy wysokości zobowiązania podatkowego na kwotę około 65.000 zł jest niewspółmierne do dokonanego przez nią naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz jest rażąco krzywdzące. Dlatego Sąd badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winien, zdaniem Skarżącej, mieć na względzie w szczególności zarzuty stawiane tej decyzji. Zdaniem Skarżącej wadliwość zaskarżonej decyzji jest niewątpliwa, co uzasadnia wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd. Skarżąca wskazała też, że za 2013 r. uzyskała dochód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, jednakże już w 2014 r. poniosła stratę na skutek prowadzonej wobec niej egzekucji i dokonanego zajęcia rachunków bankowych. Powyższe zmusiło też Skarżącą do zwolnienia zatrudnianych pracowników. Ponadto Skarżąca w ostatnim okresie czasu przeszła operację w związku ze [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1597/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W wyniku złożonego zażalenia przez Skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. I FZ 164/18 uchylił ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien był ustosunkować się do dokumentów złożonych przez Skarżącą na potrzeby postępowania w zakresie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej należało uznać, że zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę informacje i dokumenty dołączone przez Skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy i doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Zdaniem Sądu w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę wskazanego wyżej postanowienia, których należy upatrywać w pogarszającej się sytuacji finansowej Skarżącej i jej rodziny, na którą wpływ ma przybliżona kwota zobowiązania podatkowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 3.000.000 zł oraz okoliczność, że wobec Skarżącej prowadzone są obecnie postępowania egzekucyjne. W ocenie Sądu usprawiedliwione jest twierdzenie Skarżącej, iż te okoliczności mogą w znaczącym stopniu zachwiać jej płynnością finansową, czego skutkiem może być likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej. Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Łączne dochody czteroosobowej rodziny oscylują wokół 2.800 zł. Uzyskiwany dochód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych Skarżącej i jej rodziny. W tych okolicznościach Sąd uznał, że Skarżąca wykazała konieczność udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.