III SA/Wa 1599/15

Dnia 12 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do czerwca 2011 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżący – M. C. , działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do czerwca 2011 r. Wraz ze skargą Skarżący złożył wniosek z dnia 11 maja 2015 r., skierowany do Dyrektora Izby Skarbowej w W. , o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podniósł, że nie posiada stosownych środków pieniężnych niezbędnych do pokrycia zobowiązań określonych decyzjami o przeniesieniu odpowiedzialności. Również jego obecne dochody nie umożliwiają zaspokojenia wierzyciela. Skarżący poszukuje zatrudnienia, które mogłoby przynieść wyższe dochody. Skarżący posiada ponadto zobowiązania kredytowe, które w powiązaniu z wysokością dochodu uniemożliwiają uzyskanie kredytu bankowego, czy pożyczki umożliwiającej spłatę zobowiązania. W opinii Skarżącego w przypadku niewstrzymania wykonania decyzji nie będzie on w stanie wykonać nałożonego na niego obowiązku. Skierowanie zaś do rachunków bankowych egzekucji administracyjnej spowoduje wypowiedzenie umów kredytowych i w efekcie zapaść finansową, z której Skarżący już się nie podniesie. Już w chwili obecnej z trudem reguluje bieżące zobowiązania. Według Skarżącego z powodu błędów proceduralnych w postępowaniu podatkowym nie odzyskano mienia spółki, które wystarcza na spłatę wszelkich jej zobowiązań. Skarżący stwierdził ponadto, że w jego obecnym stanie majątkowym egzekucja byłaby mało skuteczna, a spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki w postaci zerwania i tak napiętych stosunków z bankiem, a jako że jeden z kredytów zabezpieczony jest hipotecznie na nieruchomości osoby trzeciej, to egzekucja spowodowałaby także nieodwracalne szkody w mieniu tej osoby, nieruchomości bowiem nie dałoby się odkupić nawet, gdyby Skarżący po pewnym czasie zwrócił dług zobowiązanemu rzeczowo. Do wniosku Skarżący załączył kopię wyciągu bankowego, wydruk z BIK, kopię zaświadczenia od pracodawcy. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 15 czerwca 2015 r., pełnomocnika Skarżącego wezwano do wskazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, czy popiera przed Sądem zawarty w piśmie z dnia 11 maja 2015 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, którego adresatem pomimo wskazania jego podstawy, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jest Dyrektor Izby Skarbowej w W. . W przypadku poparcia wskazanego wyżej wniosku Sąd zobowiązał pełnomocnika Skarżącego do wskazania w zakreślonym terminie prawidłowego adresata, pod rygorem nierozpatrzenia wniosku. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. pełnomocnik Skarżącego wskazał jako adresata wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji tutejszy Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podniósł jedynie, że nie posiada stosownych środków pieniężnych niezbędnych do pokrycia zobowiązań określonych decyzjami o przeniesieniu odpowiedzialności, posiada ponadto zobowiązania kredytowe, które w powiązaniu z wysokością dochodu, uniemożliwiają uzyskanie kredytu bankowego, czy pożyczki. Według Skarżącego w jego obecnym stanie majątkowym egzekucja byłaby mało skuteczna, a spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki w postaci zerwania i tak napiętych stosunków z bankiem, a jako że jeden z kredytów zabezpieczony jest hipotecznie na nieruchomości osoby trzeciej, to egzekucja spowodowałaby także nieodwracalne szkody w mieniu tej osoby. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Powyższe oznacza, że argumentacja Skarżącego dotycząca prawidłowości postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do spółki, za zaległości której orzeczono jego odpowiedzialność, czy też postępowania podatkowego dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego, jako pozostająca bez związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odnosząca się do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, była bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Przechodząc dalej Sąd stwierdza, że Skarżący nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody). Podnoszone przez Skarżącego twierdzenia, iż wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji w negatywny sposób wpłynie na jego sytuację finansową, powinny zostać poparte szczegółowymi i konkretnymi dokumentami, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącego oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże Skarżący nie zestawił nawet wielkości wszystkich posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Przedstawił jedynie kopię wyciągu bankowego, wydruk z BIK oraz kopię zaświadczenia od pracodawcy. W ocenie Sądu powyższe dokumenty w żaden sposób nie wskazują na możliwość wystąpienia w sprawie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody), a jedynie na stosunkowo złą sytuację majątkową Skarżącego, co samo w sobie nie uzasadnia jednak konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, inne dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Także argumentacja Skarżącego, dotycząca kredytów zabezpieczonych hipotecznie na nieruchomości osoby trzeciej i możliwości wyrządzenia nieodwracalnych szkody w mieniu tej osoby, była nietrafna. Wskazać bowiem należy, iż sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien brać pod uwagę interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. o sygn. akt II OZ 102/06). Tak zakreślony obowiązek nie obejmuje zatem osób trzecich – nie będących uczestnikami tego konkretnego postepowania sądowo-administracyjnego. Ponadto zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. kredyty bankowe, nie korzystają z pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. W konkluzji – uwzględniając całokształt powyżej przedstawionych okoliczności - stwierdzić trzeba, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych co do zasady powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.