III SA/Wa 1601/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca) sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Protokolant referent stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H. E. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. i dokonanie zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.S decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., działając na podstawie art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; O.p.) określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2014r. w wysokości 4.117.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 288.754 zł i orzekł o zabezpieczeniu powyższego zobowiązania na majątku H. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2014r. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie wobec braku spełnienia przesłanek wskazanych w art. 33 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zabezpieczenie należności podatkowych na majątku podatnika jest efektem podjętych środków prawnych, które w przyszłości mają gwarantować skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną uiszczone. Podstawę prawną do wydania decyzji o zabezpieczeniu stanowią przepisy art. 33 § 1 i 2 pkt 2, § 3, § 4 O.p., zgodnie z którymi decydujące znaczenie dla podjęcia decyzji o zabezpieczeniu ma wystąpienie przesłanki w postaci uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Organ wskazał, że określona w przedmiotowej sprawie przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2014r. (bez odsetek) określona łącznie na 4.117.000zł jest wynikiem ustaleń kontroli podatkowej prowadzonej u Skarżącej. Z wniosku o zabezpieczenie z dnia 2 listopada 2015r. wynika, że po dokonaniu analizy i weryfikacji zapisów wynikających z rejestrów zakupu i sprzedaży oraz porównaniu ich z przedłożonymi dokumentami źródłowymi za kontrolowany okres oraz ze złożoną deklaracją VAT-7 ustalono, że Skarżąca w badanym okresie wystawiła jedną fakturę (nr [...] z dnia 18.12.2014r. wartość netto 17.900.000 zł, VAT 4.117.000,00 zł), w której jako nabywcę wskazano P. Sp. z o. o. Sp. komandytowo - akcyjna. DIS wskazał, że organ kontroli posiadał uzasadnione wątpliwości co do rzetelności transakcji udokumentowanej powyższą fakturą, jak również jej rzeczywistego charakteru. W związku z tym zaistniało duże prawdopodobieństwo powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - o podatku od towarów i usług. Wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego opierając się na ustaleniach kontroli, stwierdził, iż z treści aktu notarialnego Repertorium A nr [...] wynika, iż w dniu [...] października 2014r. został sporządzony akt założycielski Spółki o kapitale zakładowym w wysokości 5.000,00 zł. Pani P.P działająca w imieniu R. Sp. z o. o. oświadczyła, że reprezentowana przez nią Spółka zawiązuje spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą H. Sp. z o. o. Spółka została zarejestrowana w dniu [...] listopada 2014r. w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie, XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, gdzie uzyskała nr KRS [...], przez w/w podmiot zajmujący się wyłącznie zakładaniem spółek, tj. R. Sp. z o. o. W dniu 21.11.2014 r. udziały w Spółce kupił: Pan M.M.R, który obecnie jest jedynym udziałowcem Spółki posiadając 100 udziałów o łącznej wartości 5.000,00 zł (kapitał zakładowy Spółki) i od dnia 21.11.2014r. do dnia 23.12.2014r. pozostawał prezesem zarządu Spółki. Od dnia 23.12.2014r. prezesem zarządu Spółki pozostaje Pani A.M.R. . W dniu 24.10.2014r. Skarżąca dokonała w [...] Urzędzie Skarbowym W-S na formularzu VAT-R zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług, w którym zadeklarowała miesięczną formę rozliczania podatku od towarów i usług począwszy od lutego 2014r., jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej wskazując dzień 1 listopada 2014r. W dniu 27 października 2014r. Skarżąca dokonała w [...] Urzędzie Skarbowym W-S na formularzu NIP-2 zgłoszenia identyfikacyjnego. Z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że siedzibą Spółki jest na podstawie umowy biuro wirtualne mieszczące się przy ul. [...]. Spółka składa deklaracje podatkowe w podatku od towarów i usług VAT-7. Z informacji uzyskanych z aplikacji Czynności Majątkowe wynika, że Spółka była zbywcą nieruchomości objętej księgą wieczystą o nr KRI [...] oraz praw autorskich związanych z ww. nieruchomością na kwotę 22.632.000 zł. Ustalono, iż Spółka w badanym okresie wystawiła jedną fakturę nr [...] z dnia 18 grudnia 2014r. na wartość netto 17.900.000 zł, podatek VAT 4.117.000 zł. Organ podatkowy powtórzył ustalenia kontroli, iż w związku z wątpliwościami co do rzetelności transakcji udokumentowanej powyższą fakturą, jak również jej rzeczywistego charakteru, istnieje duże prawdopodobieństwo powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przypadku Skarżącej zachodzą przesłanki do zastosowania art. 33 O.p., bowiem: 1. Spółka nie posiada środków trwałych, 2. Nie są znane organowi podatkowemu składniki majątku Spółki, gwarantujące zabezpieczenie wyżej określonych zobowiązań (w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych nie znaleziono nieruchomości, które należałyby do Spółki, ponadto w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK również nie odnotowano, aby Spółka posiadała jakiekolwiek ruchomości), 3. Kapitał zakładowy Spółki wynosi jedynie 5.000,00 zł, 4. Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 16.10.2014r., 5. Spółka w okresie od 12/2014r. do 10/2015r. nie dokonywała innych znaczących czynności gospodarczych, poza wystawieniem ww. faktury VAT. 6. Członek zarządu Spółki Pan M.M.R. pełnił funkcję członka zarządu mimo ciążącego na nim sądowego zakazu pełnienia funkcji w organach zarządzających osoby prawnej, 7. Spółka wskazała jako źródła pochodzenia środków na zakup ww. nieruchomości odroczoną płatność na rzecz sprzedawcy nieruchomości, 8. Siedzibą Spółki jest biuro wirtualne R.M. Sp z o. o. W ocenie organu podatkowego przedstawione powyżej dowody wypełniają dyspozycję normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 O.p. Po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie organ podatkowy uznał, że zachodzą okoliczności rodzące realną i uzasadnioną obawę uchylania się przez Spółkę od uiszczenia przyszłych zobowiązań podatkowych, które zostaną określone w decyzji wymiarowej. Przedstawione powyżej okoliczności wskazują na działania zmierzające do uszczuplenia należności budżetowych, co upoważnia organ podatkowy do twierdzenia, że w przyszłości może spowodować uchylenie się od dobrowolnego wykonania zobowiązania. Wykazane powyżej przesłanki w ocenie organu pierwszej instancji uzasadniają podjęcie decyzji o dokonaniu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 12/2014r. Organ odwoławczy podzielił powyższe stanowisko organu I instancji, iż w sprawie istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, którego przybliżoną wysokość określono zaskarżoną decyzją. Znaczna prognozowana kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 12/2014r. oraz należnych odsetek z tego tytułu pozostają w takiej proporcji w stosunku do posiadanego majątku, która uniemożliwi w przyszłości zaspokojenie określonych decyzją wymiarową zobowiązań podatkowych, dobrowolnie bądź w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r.. naruszenie: 1. art. 33 § 1 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe Spółki nie zostanie wykonane, 2. art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które okoliczności faktyczne spowodowały, że organy podatkowe uznały, iż istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane; w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazano, iż organ podatkowy brał pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych i prawnych, w ocenie Spółki takie uzasadnienie nie jest wystarczające, tym bardziej, iż organ pierwszej instancji pominął korzystne dla Spółki okoliczności, 3. art. 191 O.p., poprzez wydanie decyzji, która nie uwzględnia całego zebranego materiału dowodowego, w szczególności nie bierze pod uwagę, że Spółka prowadzi działalność polegającą na udzielaniu pożyczek i posiada majątek w formie wierzytelności pożyczkowych. Wskazując na powyższe naruszenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolę tę inicjuje skutecznie wniesiona skarga. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Kwestią sporną jest to, czy organ podatkowy był uprawniony do dokonania zabezpieczenia na majątku Skarżącej, co nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżąca podnosi, że w sprawie naruszono art. 33 § 1 O.p., gdyż bezpodstawne uznano, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe Spółki nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowisko organu podatkowego co do przesłanki dokonania zabezpieczenia ma uzasadnione podstawy. W ocenie Sądu organ prawidłowo rozumie zwrot normatywny "uzasadniona obawa" jako przyczynę, mającą swoje konkretne źródło, dla której organ podatkowy uznaje konieczność dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. W myśl art. 33 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Organ nie powołuje się na to, że podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Te okoliczności nie stanowią jednak wyczerpującego katalogu przyczyn, które mogą uzasadniać obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, o czym świadczy użyty w przepisie zwrot "w szczególności". Należy przyznać racę organowi, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi jedynie egzemplifikację okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości. Zarazem, kwestia przyszłego "wykonania" czy też "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Rozważanej kwestii nie można zatem rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów, nie można bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. W niniejszej sprawie organ powołuje się na inne – niż dwie przykładowo wymienione w przepisie - okoliczności, które uzasadniają ocenę, że wystąpiła ustawowa przesłanka dokonania zabezpieczenia. Pierwszą z nich jest znacząca kwota zobowiązania podatkowego, którego przybliżona wysokość zdaniem organu wynosi 4.117.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 288.754,00 zł. W ocenie Sądu jest to okoliczność mająca znaczenie kluczowe – lecz nie sama w sobie, lecz w kontekście pozostałych powołanych przez organ okoliczności, którymi jest to, że: 1. Spółka nie posiada środków trwałych, 2. Nie są znane organowi podatkowemu składniki majątku Spółki, gwarantujące zabezpieczenie wyżej określonych zobowiązań (w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych nie znaleziono nieruchomości, które należałyby do Spółki, ponadto w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK również nie odnotowano aby Spółka posiadała jakiekolwiek ruchomości), 3. Kapitał zakładowy Spółki wynosi jedynie 5.000,00 zł, 4. Członek zarządu Spółki Pan M.M.R. pełnił funkcję członka zarządu mimo ciążącego na nim sądowego zakazu pełnienia funkcji w organach zarządzających osoby prawnej, 5. Spółka wskazała jako źródła pochodzenia środków na zakup nieruchomości (sporna transakcja analizowana w postepowaniu wymiarowym) odroczoną płatność na rzecz sprzedawcy nieruchomości, 6. Siedzibą Spółki jest biuro wirtualne R.M. Sp. z o. o. z siedzibą ul. [...]. Spośród wymienionych przez organ okoliczności w ocenie Sądu tylko jedna nie uzasadnia wprost obawy, że Spółka w przyszłości nie uiści zobowiązania podatkowego – a mianowicie okoliczność, że Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 16.10.2014r., czyli – jak należy rozumieć – stosunkowo niedawno przed wystawieniem spornej faktury. Ta ocena Sądu nie zmienia jednak oceny co do poprawności stanowiska zaprezentowanego w decyzji. Pozostałe okoliczności bowiem – łącznie z wysoką kwotą spodziewanego zobowiązania podatkowego – słusznie zostały przez Organ uznane za takie, które rodzą realną i uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez Spółkę wykonane. Skoro Spółka nie ma znaczącego majątku trwałego, a charakter jej działalności cechuje się znaczną mobilnością środków (jak podnosi Pełnomocnik, przedmiotem działalności jest udzielanie pożyczek), to wynikająca z tego potencjalna łatwość zlikwidowania Spółki lub też wyzbycia się aktywów stanowi o tym, że – w perspektywie kilkumilionowego zobowiązania podatkowego do zapłaty - obawa organu była jak najbardziej uzasadniona. Organ trafnie uzasadnia swoje stanowisko wskazując na to, że przeprowadzona przez organ podatkowy analiza finansowo-ekonomiczna Spółki na podstawie złożonych przez Spółkę deklaracji VAT-7 potwierdza, że Spółka poza jedną transakcją na kwotę 22.632.000,00 zł w okresie 10/2014r. - 12/2015r. dokonała tylko jednej transakcji dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, z której mógłby wynikać przychód, w pozostałym okresie Spółka generowała jedynie koszty zwiększające kwotę do odliczenia w podatku od towarów i usług. Skarżąca powołuje się na to, że udzielenie przez nią pożyczek w kwocie przekraczającej 9 mln zł uznać należy za znaczące operacje. Skarżąca podnosi też, że organ nie mógł wiedzieć, czy i jakich czynności Spółka dokonywała. Organ stanowisko Spółki w tym zakresie – w ocenie Sądu - wziął pod uwagę, gdyż w motywach decyzji znalazło się nawiązanie do tego, że zeznania CIT oraz sprawozdania finansowe nie były organowi jeszcze dostępne z uwagi na czas trwania obranego przez spółkę roku obrotowego. Organ zasadnie zatem oparł się na takich materiałach, jakie były dostępne. Co do umów pożyczek organ powołał się na to, że istnieje co do nich dokumentacja, nie ma jednak dowodów na to, że faktycznie zostały wykonane. Organ zasadnie powołuje się na to, że dostępne dane nie wskazują na istnienie takich aktywów (ruchomości, nieruchomości), które mogą być przedmiotem zabezpieczenia na majątku lub zabezpieczyć ewentualne roszczenia Skarbu Państwa. Brak było możliwości zbadania sprawozdania finansowego Spółki, która w Akcie Notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia [...]. wyznaczyła koniec pierwszego roku obrotowego na 30.12.2015r. wobec powyższego termin na złożenie zeznania podatkowego CIT-8 za 2014r. i 2015r. oraz sprawozdania finansowego wypada na dzień 31.03.2016r. oraz 30.06.2016r. Ponadto Spółka w trakcie kontroli podatkowej za 12/2014r. przedstawiła umowy pożyczek finansowych świadczonych na rzecz innych podmiotów gospodarczych jednak nie przedstawiła dowodów rzeczywistego wykonania ww. umów. W ocenie Sądu brak dowodów wskazujących na to, że spółka osiąga dochody, przy jednoczesnym braku innych aktywów o wartości chociażby zbliżonej do prawdopodobnej, wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego, a nadto brak zaangażowania w prowadzonej działalności gospodarczej majątku w postaci środków trwałych wskazują, że stan majątkowy Spółki nie wystarcza na pokrycie zaległości podatkowych, co stanowi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. ustalona sytuacja majątkowa Podatnika świadczy o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi, wystarczającymi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Na zakup nieruchomości, której sprzedaż jest przedmiotem kontrowersji, Spółka także nie miała własnych środków, lecz sfinansowała operację środkami pochodzącymi od nabywcy. Analiza motywów przedstawionych przez Organ w zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do oceny, że wbrew zarzutowi skargi decyzja ta wydana została zgodnie z art. 33 § 1 O.p. Stanowisko Organu jest uzasadnione. Ocena co do występowania "uzasadnionej obawy" nie nosi cech dowolności, lecz w logiczny sposób wynika z zaprezentowanego materiału. Zarazem w ocenie Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które okoliczności faktyczne spowodowały, że organy podatkowe uznały, iż istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W skardze kwestionowane jest to, że w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazano, iż organ podatkowy brał pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych i prawnych, w ocenie Spółki takie uzasadnienie nie jest wystarczające, tym bardziej, iż organ pierwszej instancji pominął korzystne dla Spółki okoliczności. Sąd po przeanalizowaniu decyzji nie dopatrzył się naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Uzasadnienie decyzji nie jest ogólnikowe ani mgliste. O tym, że stanowisko Organu jest zasadne, w istocie w ocenie Sądu świadczy całokształt okoliczności. Należy jednak zauważyć, że nie są to okoliczności nieokreślone, lecz precyzyjnie (w punktach) wymienione w decyzji. Nie jest także zasady zarzut naruszenia art. 191 O.p. poprzez wydanie decyzji, która nie uwzględnia całego zebranego materiału dowodowego. W skardze powołano się na to, że Spółka prowadzi działalność polegającą na udzielaniu pożyczek i posiada majątek w formie wierzytelności pożyczkowych. Pełnomocnik Spółki wskazuje, wartość udzielonych przez Spółkę pożyczek wyniosła 9,37 mln zł – w ocenie Sądu wierzytelności z tytułu pożyczek słusznie organ nie uznał jednak za tego rodzaju aktywa, które stwarzają dobrą perspektywę zabezpieczenia wyegzekwowania przyszłych należności. Organ podatkowy nie kwestionuje legalności korzystania z usług "wirtualnego biura" ale fakt. że nie jest ono ani siedzibą Spółki, ani adresem prowadzenia działalności gospodarczej, a jest jedynie adresem używanym dla potrzeb rejestracji. Brak rzeczywistej siedziby budzi obawę, że podmiot gospodarczy w każdej chwili może stać się nieuchwytny pod tym adresem. Także brak posiadania majątku przez podatnika zwiększa prawdopodobieństwo, że nie wykona on ciążących na nim zobowiązań podatkowych, a szczególnie gdy mają tak znaczną wysokość jak stanowiące przedmiot zabezpieczenia w niniejszej sprawie W tym stanie rzeczy Skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.