III SA/Wa 1609/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w 2004 r. Skarżąca H. F. uzyskała przychód w wysokości 26.745,45 zł ze zbycia akcji P. S.A. nabytych w 1998 r. Przedmiotowy przychód, koszty jego uzyskania w kwocie 8.097,27 zł oraz dochód w wysokości 18.648,18 zł Skarżąca wykazała w zeznaniu podatkowym PIT-38 za 2004 r. Należny podatek dochodowy od wykazanego dochodu wyniósł 3.543,10 zł i został przez Skarżącą uiszczony wraz z odsetkami w dniu 30 kwietnia 2006 r. W dniu 14 października 2008 r. Skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oraz o wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku w kwocie 3.543,10 zł z tytułu sprzedaży akcji. Powyższy wniosek uzasadniła tym, iż w analogicznym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku oznaczonym sygnaturą II FSK 601/08 orzekł, iż podatek ze sprzedaży wyżej wymienionych akcji jest nienależny. Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Skarżąca dołączyła korektę zeznania podatkowego PIT-38 za 2004 r. W korekcie tej nie wykazała uzyskanego dochodu ze zbycia akcji, ani należnego podatku. Organ ustalił, iż w 1998 r. Skarżąca nabyła 2,923 szt. akcji serii "J" P. S.A. o wartości emisyjnej 2,50 zł każda, w drodze publicznej subskrypcji skierowanej wyłącznie do pracowników i osób wchodzących w skład władz spółek należących do Grupy Kapitałowej P. S.A. Przedmiotowe akcje zostały zbyte przez Skarżącą w 2004 r. W dniu [...] stycznia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. z tytułu sprzedaży akcji P. S.A. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości 3.543,10 zł, zaś decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 3.543,10zł. Zdaniem organu uzyskany przez Skarżącą dochód ze zbycia przedmiotowych akcji podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz 176 ze zm.) dalej u.p.d.o.f. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r., o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 202, poz. 1956) dalej ustawa zmieniająca, poprzez błędne przyjęcie stanu faktycznego. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 3.543,10 zł, było konsekwencją wcześniejszego określenia przez organ podatkowy pierwszej instancji zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w tej samej kwocie. Dyrektor Izby Skarbowej nadmienił, iż postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wnioskodawca wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, ten rodzaj postępowania ma charakter wtórny, czyli powinien być poprzedzony przeprowadzeniem postępowania w sprawie określania zobowiązań podatkowych. Wydając decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy nie przeprowadza na nowo postępowania podatkowego, lecz uwzględniając treść wydanej wcześniej decyzji określającej zobowiązanie rozstrzyga w przedmiocie zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Powyższe oznacza, że prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy pierwszej instancji nie rozstrzygał po raz drugi o zasadności zastosowania do osiągniętego przez Skarżącą dochodu ze zbycia akcji zwolnienia, o którym mowa w art. 19 ustawy zmieniającej, to było bowiem przedmiotem postępowania w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za 2004 r., lecz orzekał wyłącznie w przedmiocie zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Skoro zatem organ podatkowy pierwszej instancji w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie rozstrzygał ponownie o zasadności zwolnienia podatkowego, to zgłoszony przez Skarżącą w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ustawy zmieniającej uznał za bezzasadny. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 75 § 1 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ord. pod. jeżeli podatnik w zeznaniu rocznym wykazał zobowiązanie podatkowe nienależnie lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek albo wykazał nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Wysokość zobowiązania wykazana w dołączonej do wniosku z dnia 14 października 2008 r. korekcie zeznania PIT-38 za 2004 r. została zakwestionowana przez organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 ord. pod. poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie, tak więc korekta ta nie mogła stać się podstawą do stwierdzenia nadpłaty w podatku. Ponieważ określona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 3.543,10 zł jest równa wysokości uiszczonego z tego tytułu podatku, stwierdzić należało, iż organ podatkowy pierwszej instancji postąpił prawidłowo odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Skarżąca nie zgadzając się z powyższą decyzją, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ustawy zmieniającej poprzez błędne przyjęcie, że zbycie w 2005 r. akcji zwykłych imiennych serii "J" P. S.A., dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych przez Skarżącą przed dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie oferty publicznej nie podlega zwolnieniu na zasadach określonych w art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ustawy zmieniającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jak również naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji. Jak słusznie zauważył organ II instancji wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. było następstwem wcześniejszego określenia decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. przez organ podatkowy zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych wobec Skarżącej za 2004 r. w wysokości 3.543,10 zł. tj. w wysokości nadpłaty wskazanej przez Skarżącą we wniosku z 14 października 2008 r., który złożony był wraz z korektą deklaracji podatkowej. W wypadku gdy strona składa wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji, zasadność wniosku podlega weryfikacji przez organy podatkowe. Jeżeli weryfikacja wniosku oraz korekty wykaże, że określenie nadpłaty przez podatnika jest nieprawidłowe organ podatkowy wszczyna postępowanie w celu określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, organ podatkowy wydał w trybie przewidzianym przepisami prawa decyzję określającą wobec Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 3.5643,10 zł, która to kwota jest równa co do wysokości uiszczonemu z tego tytułu podatkowi. Biorąc powyższe pod rozwagę stwierdzić należało, iż organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji postąpił prawidłowo odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Podatek zapłacony na podstawie pierwszej wersji zeznania podatkowego PIT-38 jest podatkiem należnym, co potwierdzają decyzje organów podatkowych w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Z powyższego wynika, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nadpłaty, o których mowa w art. 72 § 1 w związku z art. 75 § 1 ord. pod. Podkreślenia wymaga również fakt, że organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie weryfikuje ponownie zasadności zastosowania wobec Skarżącej art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ustawy zmieniającej, było to bowiem przedmiotem postępowania w sprawie określenia wobec Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym zarzut skargi mówiący o naruszeniu przez organ art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ustawy zmieniającej jest bezzasadny, gdyż nie był przedmiotem badania przez organ. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.