III SA/Wa 1610/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację Indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi W dniu 28 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła – skierowana do niego bezpośrednio – skarga F.. z o.o. z siedzibą w W.(dalej "Spółka") reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011r. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Z akt sprawy wynika, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało odebrane przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika Spółki 24 marca 2011r. Ze stempla pocztowego na kopercie wynika, że przesyłka, zawierająca skargę, nadana została w urzędzie pocztowym 26 kwietnia 2011r. W dniu 2 maja 2011r. (data na stemplu UP) ww. skargę Sąd przekazał organowi, który zwrócił ją następnie Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie natomiast do postanowień art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co nastąpiło z dniem 1 stycznia 2004 r., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Wskazany w przywołanym przepisie dwuletni okres, w trakcie którego skarga wniesiona bezpośrednio do sądu, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, uznawana była za wniesioną ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. upłynął z dniem 31 grudnia 2005 r. Stąd też w stosunku do skarg wnoszonych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. omawiany przepis nie znajduje już zastosowania. Niemożność zastosowania wskazanego przepisu, a co za tym idzie przyjęcia skutku wniesienia skargi określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. powoduje, iż brak jest w obecnie obowiązującym stanie prawnym regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określałaby czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej jak opisana wyżej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (...). Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988/6/73), jak i w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2001, Tom I s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, Tom I s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu pozwala przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania w urzędzie pocztowym przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu 24 marca 2011r. i upływał z dniem 26 kwietnia 2011 r. O zachowaniu terminu do jej wniesienia nie może decydować nadanie skargi przez profesjonalnego pełnomocnika Spółki w dniu 26 kwietnia 2011r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż – jak wskazano wyżej - jest to niezgodne z przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a. pośrednim trybem wnoszenia skarg. W takiej sytuacji za datę skutecznego wniesienia skargi do Sądu należało uznać dzień 2 maja 2011 r., kiedy to Sąd skargę tę przekazał Ministrowi Finansów. Oznacza to, że skarga Spółki wniesiona została po upływie ustawowego terminu i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd o zwrocie wpisu sądowego orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.