III SA/Wa 1615/09

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2009 r. postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia adwokatowi M.S. Postanowieniem z 23 marca 2010 r. zwolniono Skarżącego J. M. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczona została A. M.. Udzieliła ona następnie pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi M. S., która na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej ani w całości, ani w części pomocy prawnej z urzędu. Wyrokiem z 18 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej: "rozporządzeniem". W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 marca 2010 r. (sygn. akt I OZ 184/10) powołany wyżej art. 250 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony pełnomocnik. Przez wyznaczonego adwokata, czy radcę prawnego rozumieć należy adwokata, radcę prawnego wskazanego przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką, czy właściwą Okręgową Izbę Radców Prawnych. Takie też jest słownikowe znaczenie pojęcia "wyznaczyć-wyznaczać". Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego (pod red. prof. S. Dubisza, Wyd. PWN 2003, tom 5, s. 389) zwrot ten oznacza tyle co: wybrać (wybierać), wskazać (wskazywać) osobę, której zostanie powierzona jakaś funkcja, jakieś stanowisko, zadanie wykonania czegoś. W niniejszej sprawie ORA w Warszawie pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego wyznaczyła adwokata A. M.. To jej zatem może być przyznane wynagrodzenie, po złożeniu wniosku i oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie zwalnia bowiem wyznaczonego adwokata od świadczenia pomocy prawnej z urzędu. Inaczej mówiąc w wyniku powyższego nie następuje zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu i wyznaczonego przez właściwą korporację. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Jak bowiem wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 listopada 2006 r. (I CZ 78/06) udzielenie substytucji jest udzieleniem pełnomocnictwa substytutowi przez samą stronę, a nie przez jej pełnomocnika. Również wymagane oświadczenie, dotyczące opłacenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, powinno być złożone przez wyznaczonego pełnomocnika. Z tych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.