III SA/Wa 1648/15

Dnia 11 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Skarżący – T.M. , wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2015 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze Skarżący zawarł ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2014 r. Powyższy wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. W niniejszej sprawie rozważenia w pierwszej kolejności wymaga kwestia tego, czy poddane sądowej kontroli postanowienie organu podatkowego nadające rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej jest aktem noszącym znamiona wykonalności. W oparciu art. 61 § 3 p.p.s.a, możliwe jest bowiem jedynie wstrzymanie wykonalności takiego aktu, który nadaje się do wykonania. W ocenie Sądu, mając na uwadze, że postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności wiąże się dla jego adresata z obowiązkiem uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości wynikającej z nieostatecznej decyzji podatkowej, uznać należy, że postanowienie takie jest aktem noszącym znamiona wykonalności, w związku z czym dopuszczalnym jest wstrzymanie jego wykonania w oparciu o normę wynikającą z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r. o sygn. akt I GZ 194/13). Wskazać należy dalej, że orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji (postanowienia) sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji (postanowienia) rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji (postanowienia) powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja administracyjna (postanowienie), zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej (postanowienia). Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając jednakże w żaden sposób swojego wniosku. Nie przedstawił zatem żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W istocie Skarżący nie wskazał nawet, na czym szkoda taka lub trudne do odwrócenia skutki, miałby w jego przypadku polegać. Skarżący nie załączył także do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził również, aby w aktach sprawy znajdowały się dokumenty, czy to obrazujące obecną sytuację majątkową Skarżącego (co mogłoby umożliwić dokonanie powyżej wskazywanej oceny), czy też w jakikolwiek uprawdopodobniające grożące Skarżącemu niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonego postanowienia. W świetle powyższego stwierdzić trzeba zatem, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających przyznanie mu ochrony tymczasowej. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.