III SA/Wa 1651/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P.U.H.P. D. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości. 1. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r. nr IPPB3/443-1184/12-6/KC wydanym na podstawie art. 14h, art. 233 § 1, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), Minister Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W.), po rozpoznaniu zażalenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie z dnia 12 lutego 2013 r., nr IPPP3/443-1184/12-2/KC wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., działającego z upoważnienia Ministra Finansów, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych sądowi, wnioskiem z 29 listopada 2012 r. Skarżąca zwróciła się o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, zadając następujące pytania: 1. Czy faktury VAT o numerach: 04/S/2011, 05/S/2011, 06/8/2011 wystawione 31 stycznia 2012 r. przez syndyka masy upadłości O. SA. są dowodami księgowymi w rozumieniu art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054), dalej: "u.p.t.u." oraz przepisów § 2 pkt 5 i § 5 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 360) w zw. z treścią unormowań art. 22 ust 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223) oraz art. 160 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r. Nr 60. poz. 535), dalej: "p.u.n."? 2. Na jakiej podstawie prawnej syndyk masy upadłości O. S.A. dokonał w fakturze VAT wpisu jako sprzedawcy innej osoby prawnej, skoro kompetencje syndyka zgodnie z przepisem art. 160 p.u.n. zamykają się na dokonywaniu czynności we własnym imieniu, lecz na rachunek upadłego, a z drugiej strony Skarżącej przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowych lokali, której ów syndyk nie reprezentuje? Postanowieniem z 12 lutego 2013 r., wydanym na podstawie art. 165a § 1, art. 14b § 1 i w związku z art. 14h O.p., Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania uznając, że w przedmiotowym wniosku zarówno w stanie faktycznym, pytaniu oraz stanowisku Skarżąca poruszyła kwestie związane z poprawnością i zasadnością postępowania syndyka masy upadłościowej innej spółki. Zdaniem organu redakcja wniosku wskazuje, że żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym opisem stanu faktycznego, sformułowanymi pytaniami oraz własnym stanowiskiem Skarżącej w sprawie oceny prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego w złożonym wniosku, wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b O.p. Ponadto organ stwierdził, iż interpretacja przepisów prawa podatkowego nie obejmuje przepisów ustawy o rachunkowości oraz przepisów prawa upadłościowego. 2. Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie z dnia 27 lutego 2013 r. (uzupełnione pismem z dnia 7 marca 2013 r.), w którym uznała, iż jest bezspornie stroną w sprawie opisanej we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, ponieważ dotyczy ona jej interesu prawnego z uwagi na prawno- podatkowe następstwa czynności sprzecznej z prawem. Podniosła, iż faktury będące przedmiotem zapytania są w jej ocenie wadliwe, gdyż nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego operacji sprzedaży praw do nieruchomości. Skarżąca zarzuciła obrazę art. 165a O.p., przez brak wnikliwego rozpoznania sprawy, zgodnie z art. 187 § 1 O.p. W ocenie Skarżącej przedstawiony problem jest skomplikowany i rozwiązanie go wymaga nie powierzchownej wiedzy, co samo z siebie wystarczająco uzasadnia wystąpienie o udzielenie indywidualnej interpretacji w tym zakresie. W konsekwencji wniosła o powtórne rozpoznanie sprawy i weryfikację dotąd zajętego stanowiska w takim stopniu, aby można było doprowadzić sytuację do stanu zgodnego z prawem. Końcowo zarzuciła, iż organ interpretacyjny odmawiając wszczęcia postępowania, przekształcił pytanie 2 w sposób umożliwiający mu wydanie przedstawionego wyżej rozstrzygnięcia. 3. Zaskarżonym to tutejszego sądu postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z 12 lutego 2013 r. stwierdzając, że brak jest podstaw do jego uchylenia. Zdaniem organu odpowiedź na sformułowane przez Skarżącą pytania w istocie sprowadzałaby się do oceny (zinterpretowania) stanu faktycznego sprawy, a nie przepisu prawa podatkowego. Skutkiem tego byłoby natomiast konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w toku, którego należałoby ustalić moc dowodową dokumentów, którymi dysponuje Skarżąca, co wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydawanej w trybie art. 14b O.p. Ponadto jeżeli ze stanu faktycznego i pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczą one okoliczności, które nie mogą być rozstrzygnięte na gruncie przepisów prawa podatkowego, w przypadku Skarżącej są to przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym Skarżąca nie będzie mogła się do niej z ochronnym skutkiem prawnym zastosować i nie przyniesie jej żadnych korzyści prawnych. 4. Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie skargę do tutejszego sądu w której zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię w następstwie odmowy oceny skutków wystawienia spornej faktury, w świetle przepisów art. 108 w zw. z art. 103 ustawy o oraz art. 106 u.p.t.u. Skarżąca wskazała, iż w obrocie prawnym znalazła się faktura, która rodzi po jej wystawieniu określone skutki prawno-podatkowe przewidziane w art. 108 w zw. z art. 103 u.p.t.u. oraz obowiązki przewidziane w art. 106 u.p.t.u. W ocenie Skarżącej uchylenie się od oceny tych skutków oznacza sprzeczne z oczywistym interesem faktycznym i prawnym wnioskodawcy pozbawienie, go ochrony zagwarantowanej w art. 14k-14n in fine O.p., gdyż transakcję w niej opisaną powiązano błędnie ze Skarżąca, jako sprzedawcą. Zatem prawnie była ona możliwa do wykonania. Ponownie zwróciła uwagę, iż wykluczone było, aby przedmiot transakcji znajdował się w jej posiadaniu, gdyż tytuł prawny do niego należał do kogo innego. Wyjaśniła, że dążąc do uniknięcia niekorzystnych skutków na gruncie prawa podatkowego, wystąpiła o ochronę prawną. W rezultacie wystawienia spornej faktury stała się w opisanej w niej transakcji podatnikiem podatku VAT. Zdaniem Skarżącej, Minister Finansów nie był uprawniony do utrzymania w mocy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji wskazanych przepisów podatku od towarów i usług, czym miał naruszyć art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 139 O.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Badając rozpoznaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 6.2. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W.), w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Podstawą wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest art. 165a w zw. z art. 14 h O.p. Zgodnie z art. 165a § 2 O.p. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie. Zgodnie z art. 239 O.p., w zakresie nie uregulowanym w rozdziale 16 [działu IV – wyjaśnienie Sądu] do zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Oznacza to, że do zaskarżonego postanowienia zastosowanie ma także art. 221 ww. ustawy stanowiący, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z uwagi na zastosowanie art. 221 O.p., zarówno postanowienie o odmowie wszczęcia jak i postanowienie w postępowaniu zażaleniowym, wydał ten sam organ podatkowy – Minister Finansów z upoważnia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. Z akt sprawy wynika, że wydane w pierwszej instancji postanowienie z 12 lutego 2013 r. podpisane zostało przez K. D.– Naczelnika Wydziału w Izbie Skarbowej w W., działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Znajdujący się w aktach egzemplarz tego postanowienia opatrzony jest także podpisem "K.C." oraz pieczątką i podpisem komisarza skarbowego S. M. Natomiast zaskarżone postanowienie z 19 kwietnia 2013 r. podpisane zostało przez Wicedyrektora Izby Skarbowej w W. L. S., także działającego z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Opatrzone zostało również podpisem "K.C." oraz pieczątką i podpisem p.o. Kierownik Oddziału B.S. i Kierownik Oddziału J. B.. Wyjaśnić należy, iż pod spisem akt sprawy znajduje się adnotacja, że sporządziła go inspektor K.C.. Uprawniony jest więc wniosek, że osoba, która złożyła podpisy "K.C." na wydanych w sprawie postanowieniach, to właśnie inspektor K.C.. Z powyższego wynika, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczyła osoba, która brała udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem postanowienia, na które Skarżąca wniosła zażalenie. Innymi słowy, ta sama osoba uczestniczyła w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, jak też brała udział w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie kończące postępowanie pierwszoinstancyjne, w którym uczestniczyła. W tej sytuacji rozważyć należało, czy pracownik organu podatkowego – Dyrektora Izby Skarbowej, upoważnionego przez Ministra Finansów – wydający postanowienie w pierwszej instancji, w toku postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia na to postanowienie, może zostać uznany za pracownika, o którym mowa w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., to jest za pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Zagadnienie powyższe zostało rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013 r. sygn. akt I GPS 2/12 (Lex nr 1271653), zgodnie z którą "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy". Istota rozstrzygniętego problemu dotyczy zatem instytucji wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności. Instytucja wyłączenia pracownika – jak się przyjmuje – jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa. Przesłanka wyłączenia pracownika, określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy i wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób obiektywny" (tak J.Borkowski, [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym – w odróżnieniu od postępowania sądowego – poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny – także upoważniony pracownik – wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów, choroby, przejścia na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać, udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p. Jak już Sąd wskazał, z akt rozpoznanej sprawy wynika, że w wydaniu postanowienia z 12 lutego 2013 r. uczestniczyła inspektor K.C. Zdaniem Sądu, w świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność ta powinna była skutkować wyłączeniem wskazanego pracownika od udziału w postępowaniu w sytuacji określonej w art. 221 w związku z art. 239 O.p., tj. od udziału w wydaniu zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, że podpis złożony na znajdującym się w aktach sprawy egzemplarzu zaskarżonego postanowienia pozbawiony jest znaczenia. Podpis ten potwierdza udział składającej go osoby w procesie wydania postanowienia i wpływ na jego treść. Zdaniem Sądu, bez znaczenia jest powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia, np. przygotowując je lub akceptując, czy też zatwierdzając. Oczywistym jest, że zwykle wynika to z zakresu obowiązków tej osoby oraz organizacji pracy danej instytucji. Powód nie zmienia jednak samego faktu uczestnictwa, a przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział określonej osoby w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika. Jakkolwiek inspektor K.C. nie podpisała zaskarżonego postanowienia z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej, ale jej udział w wydaniu tego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z 12 lutego 2013 r. nie budzi wątpliwości. Inspektor K.C. wskazano w dekretacjach zamieszczonych na wniosku o wydanie interpretacji, a także na zażaleniu na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem Sądu, oznacza to, że została ona wyznaczona do załatwienia wniosku Skarżącej, a następnie zażalenia. Przepis art. 240 § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy. Stosownie do art. 219 O.p. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na okoliczność, że w rozpatrzeniu sprawy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego brała udział pracownik, która nie została następnie wyłączona od udziału w rozpatrzeniu zażalenia, uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 i art. 239 O.p., dającego podstawę do wznowienia postępowania. 6.3. Powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę jego merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. 6.4. Zażalenie Skarżącej należy rozpatrzyć ponownie, eliminując udział w tej fazie postępowania pracownika, który uczestniczył w wydaniu postanowienia z 12 lutego 2013 r. 6.5. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego ze względu na brak stosownego wniosku w tym zakresie.