III SA/Wa 1696/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną dotyczącą rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R.P. (dalej "Skarżący", "Podatnik") jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia 21 października 2016 r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Jako podstawę do wznowienia Skarżący powołał pojawienie się nowych okoliczności w sprawie, tj. wydanie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W., [...] Wydział Cywilny o sygn. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie przeciwko U. z siedzibą w Wilnie z powództwa R.P., pozwem wniesionym w dniu 8 marca 2013 r. Powyższa okoliczność w przekonaniu Skarżącego stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 - dalej "O.p."). Co istotne, wniosek Skarżącego odnosi się do sprawy, w której Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. Organ kontroli ustalił, że Skarżący w ww. okresie prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży wysokiej klasy kamer video oraz cyfrowych aparatów fotograficznych. Podatnik nie zgłosił do właściwego urzędu skarbowego obowiązku podatkowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie składał deklaracji oraz nie wpłacał należnych kwot podatku od towarów i usług. Stwierdzone nieprawidłowości organ kontroli oparł o informacje przekazane przez administrację podatkową Litwy dotyczące braku współpracy Skarżącego z U., wyjaśnieniach uzyskanych od nabywców, wiedzy powziętej w ramach czynności sprawdzających, zeznaniach świadków oraz zeznaniach i wyjaśnieniach Skarżącego. Organ kontroli dokonał wyliczenia kwot zobowiązania podatkowego na podstawie oświadczeń Podatnika o poniesionych wydatkach w latach 2004 - 2006 oraz o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów, historii rachunków bankowych Skarżącego. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia Skarżący pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., który decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu kontroli z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją nie uległo przedawnieniu z uwagi na art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu od stycznia 2003 r. do sierpnia 2005 r. Stwierdzono bowiem, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okresy od stycznia do listopada 2004 r. uległ zawieszeniu od dnia 17 listopada 2009 r. w związku z prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym w stosunku do Podatnika. Na wydaną w dniu 9 grudnia 2010 r. decyzję Skarżący wniósł w dniu 11 stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 615/11 postanowił o jej odrzuceniu. Od powyższego orzeczenia Skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11. Następnie pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Jako podstawę prawną żądania Skarżący powołał art. 240 § 1 pkt 8 w związku z art. 241 § 2 pkt 2 O.p., wskazując, iż ww. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. została wydana w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 O.p., którego niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wznowił postępowanie w sprawie na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., organ ten odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., stwierdzając, że w sprawie nie zaistniały okoliczności określone w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., albowiem Podatnik zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. został poinformowany o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym przed upływem terminu przedawnienia. W powyższej decyzji wskazano, że przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., były zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. Badając zaś przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., na podstawie której Podatnik wniósł o wznowienie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że odnosi się ona jedynie do miesięcy od stycznia do listopada 2004 r., których termin przedawnienia upływał z dniem 31 grudnia 2009 r., gdyż w przypadku pozostałych okresów rozliczeniowych decyzja organu odwoławczego została doręczona przed upływem terminu ich przedawnienia. W kwestii określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2004 r. w kontekście uznania przez Trybunał Konstytucyjny art. 70 § 6 pkt 1 O.p. za niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, iż nie zaistniała podstawa uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., gdyż postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. wszczął śledztwo w sprawie uchylania się od opodatkowania w zakresie podatku od towarów i usług należnego za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2004 – 2006, co wypełniało znamiona przestępstwa na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765. z późn. zm. - dalej: "kks"). Tym samym bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem 17 listopada 2009 r. i istniała możliwość orzekania w tej sprawie. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że Skarżący został poinformowany o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym przed upływem terminu przedawnienia, albowiem w dniu 11 grudnia 2009 r. pełnomocnik Skarżącego zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym, o czym świadczy protokół spisany na tę okoliczność. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję Skarżący pismem z dnia 15 października 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2782/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. i stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Sąd odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. ocenił zastosowanie w sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w kontekście stanowiska organu, że w dniu 11 grudnia 2009 r. pełnomocnik Skarżącego zapoznał się z aktami postępowania, w których znajdowało się m.in. postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. o wszczęciu śledztwa wobec Podatnika z uwagi na uchylanie się od opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że udokumentowane protokołem z dnia 11 grudnia 2009 r. zapoznanie pełnomocnika z aktami sprawy nie może być uznane za formalne zakomunikowanie Skarżącemu, że prowadzone jest śledztwo w sprawie uchylania się od opodatkowania w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego. Zapoznanie się z aktami sprawy jest tylko prawem, a nie obowiązkiem podatnika, zaś konstruowanie domniemania, że zapoznając się z aktami sprawy pełnomocnik (a tym samym i Podatnik) zapoznał się ze wspomnianym postanowieniem, nie ma żadnych podstaw prawnych, ani faktycznych. Ponadto Sąd wskazał, że na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. Skarżący oświadczył do protokołu, iż ówczesny pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie poinformował go o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r., którego termin przedawnienia upływał w dniu 31 grudnia 2009 r. Na skutek skargi kasacyjnej od ww. wyroku złożonej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. oraz Skarżącego pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1525/14 oddalił skargi kasacyjne. W wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2782/13, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. uchylił decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2010 r. w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w pozostałej części. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie w części dotyczącej rozstrzygnięcia wskazanego w myślniku drugim postanowienia, tj. odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia 21 października 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w dniu [...] listopada 2016 r. wydał decyzję, którą odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. W powyższej decyzji wskazano, że wniosek Skarżącego odnosi się do decyzji, w stosunku do której prowadzone było postępowanie wznowieniowe w oparciu o wniosek Skarżącego z dnia 24 sierpnia 2012 r., w wyniku którego ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., została uchylona w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2004 r. i w tej sprawie umorzono postępowanie. Powyższe zaś oznaczało, że decyzja za okresy od stycznia 2004 r. do listopada 2004 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego i brak jest podstaw do wznowienia postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2004 r. Drugim powodem odmowy wznowienia postępowania był fakt, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nie była decyzją ostateczną, gdyż od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżący złożył odwołanie. Powyższe oznaczało, że w sprawie decyzji, o której wznowienie wnosi Podatnik, prowadzone jest równolegle postępowanie wznowieniowe na etapie drugiej instancji. Od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r., Skarżący pismem z dnia 23 grudnia 2016 r., z zachowaniem ustawowego terminu, złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, w którym odmówiono wznowienia postępowania z uwagi na brak decyzji ostatecznej, gdyż ograniczono się wyłącznie do zbadania przesłanki ostateczności decyzji całkowicie pomijając powoływane we wniosku o wznowienie argumenty. Tymczasem należało się odnieść do całości zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania. Z tego względu Skarżący ponownie wskazał, iż w wyroku z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla W. potwierdził istnienie stosunku prawnego pomiędzy Skarżącym a U. przed wszczęciem postępowania podatkowego, co miało istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Tym samym wydanie wyroku przez Sąd Rejonowy dla W. z dnia [...] czerwca 2016 r., oznaczało, że umowa łącząca Skarżącego z U. istniała w chwili wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, zaś samo istnienie stosunku prawnego nie było znane organowi w chwili orzekania w: przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r., przez co przyjęto, że Skarżący nie działał jako przedstawiciel U. Dlatego też ww. wyrok Sądu Rejonowego dla W. potwierdzający stan faktyczny zaistniały przed wydaniem decyzji przez organ podatkowy jest istotny dla sprawy i jako nowa okoliczność w sprawie, wypełnia przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Tymczasem organ w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., nie odniósł się do powyższej argumentacji i wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na brak decyzji ostatecznej sprawie. Ponadto Skarżący wskazał, że przesłanka wznowienia postępowania podnoszona we wniosku z dnia 21 października 2016 r. jest zupełnie niezależna od przesłanki wznowienia wskazanej we wniosku z dnia 24 sierpnia 2012 r. stąd też Skarżący ma prawo do rozstrzygnięcia okoliczności przedstawionych we wniosku z dnia 21 października 2016 r. w postępowaniu wznowieniowym. Skarżący wskazał także, że brak wznowienia, choć nie odbiera mu prawa do złożenia tego wniosku w przyszłości, spowoduje jednakże nieuzasadnione oczekiwanie na ukończenie postępowania w zakresie wniosku z dnia 24 sierpnia 2012 r., co stoi w sprzeczności z zasadą zaufania do organów państwowych. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że wniosek Skarżącego z dnia 21 października 2016 r., o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. odnosi się do decyzji, która w uchylonej części nie tylko nie jest decyzją ostateczną, ale została uchylona. Skoro decyzja za okresy od stycznia 2004 r. do listopada 2004 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, to nie jest możliwe prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Dalej organ podniósł, że w dacie wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r., organ podatkowy prowadził postępowanie wznowieniowe co do tej decyzji na etapie drugiej instancji, zatem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., uchylająca w części decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nie jest decyzją ostateczną. Powoduje to stan, w którym w postępowaniu o wszczęcie, o które wnosi Skarżący organ podatkowy zmuszony byłby do apriorycznej oceny zdarzenia przyszłego i niepewnego w zakresie przedmiotu tego postępowania. Nie można bowiem wykluczyć, iż odmawiając na obecnym etapie wszczęcia postępowania w części decyzji uchylonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., i wznawiając postępowanie w pozostałej części wypowiedziałby się odnośnie sprawy z odwołania Skarżącego od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. W dalszej kolejności organ podniósł, że chociaż z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika wprost zakaz prowadzenia kilku postępowań wznowieniowych inicjowanych odmiennymi przesłankami z art. 240 § 1 O.p., co do tej samej decyzji, to względy ekonomii postępowania organów państwowych, jak i ochrona autorytetu ich orzeczeń, nie zezwalają na dopuszczenie możliwości zajmowania się na tle tego samego postępowania tą samą sprawą oraz wydania rozbieżnych orzeczeń przez ten sam organ administracji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 243 § 3 O.p. poprzez brak uzasadnienia odmowy wznowienia postępowania, podczas gdy organ powinien odnieść się merytorycznie do przedstawionych nowych dowodów w sprawie. W uzasadnieniu tak sformułowanego zarzutu Skarżący przedstawił charakterystykę przesłanki wznowienia o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W dalszej kolejności w ujęciu tak zreferowanego zagadnienia prawnego Skarżący zaprezentował przedłożony w sprawie materiał dowodowy mający być powodem wznowienia postępowania w sprawie, co do której organ podatkowy zaskarżonymi decyzjami odmówił wznowienia postępowania. Skarżący jednocześnie piętnuje postępowanie organu podatkowego w którym nie odniósł się on do argumentacji wniosku o wznowienie postępowania. W przekonaniu Skarżącego organ podatkowy powinien odnieść się do całości przesłanek podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania. Nieprawidłowym jest, w ocenie Skarżącego, to, iż organ podatkowy ograniczył się w swojej ocenie wyłącznie do kwestii ostateczności decyzji całkowicie pomijając powołane przez Skarżącego argumenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ odwoławczy w sposób prawidłowy rozpoznał istotę sporu sprowadzającą się do oceny czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. była decyzją ostateczną na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wskazana powyżej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nie miała przymiotu decyzji ostatecznej na dzień 21 października 2016 r. tj. złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 240 § 1 O.p możliwe jest wznowienie postępowania wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Decyzja ostateczna to, zgodnie z art. 128 O.p., decyzja od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]. W efekcie dalszego przebiegu spawy, a w szczególności wydania w dniu 28 marca 2014 r. wyroku przez WSA w Warszawie (sygn.akt III SA/Wa 2782/13) powyższa decyzja ostateczna, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] została uchylona w części, a w części organ podatkowy odmówił jej uchylenia. Zatem decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego "zastąpił" decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżący wniósł odwołanie, zatem decyzja ta nie stała się ostateczna, a więc nieostateczny charakter ma również rozstrzygnięcie w niej zawarte w tym w szczególności w części w jakiej organ podatkowy odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. W związku z powyższym zarzuty podniesione przez Skarżącego w skardze, a dotyczące nie uwzględnienia ustaleń wynikających z wyroku Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Cywilny o sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. mógł Skarżący podnieść w ramach odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wniosek Skarżącego z dnia 21 października 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2010 r. dotyczy więc decyzji która "była" decyzją ostateczną, ale została wzruszona w wyniku prowadzonego postępowania wznowieniowego z wniosku z dnia 24 sierpnia 2012 r. W związku z powyższym wniosek ten nie mógł wywrzeć skutku w postaci wszczęcia kolejnego postępowania wznowieniowego. Ponadto słusznie organ odwoławczy zauważył, że postępowanie wznowieniowe wszczęte postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. pozostawało w toku w dniu złożenia wniosku z 21 października 2016 r. zatem wniosek ten uruchomiłby kolejne postępowanie wznowieniowe w tej samej sprawie. Skoro zatem zasadne było odmówienie wznowienia postępowania przez organy podatkowe, nie mogą być zbadane w ramach sprawy będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd zarzuty zawarte w skardze związane z ustaleniami zawartymi w powołanym wyroku Sądu Rejonowego dla W. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.