III SA/Wa 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od lutego do listopada 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – M. S.A. z siedzibą w W. złożyła w dniu 4 grudnia 2012 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za okres od lutego do listopada 2007 r. W Skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i podniosła, że istnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzjami wydanymi w sprawie jest wysoce wątpliwe, a wykonanie takiej decyzji przed rozpoznaniem skargi mogłoby spowodować istotną szkodę dla Skarżącej. Ze względu bowiem na wysokość określonego w niniejszej sprawie zobowiązania podatkowego, wykonanie zapadłych decyzji w niebagatelnym stopniu wpłynęłoby na możliwość prowadzenia dalszej działalności Skarżącej oraz bieżącego realizowania jej zobowiązań. Spowodowałoby to w konsekwencji znaczna szkodę nie dającą się w przyszłości naprawić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." , po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić także należy, że w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Tymczasem Skarżąca ograniczyła się jedynie do sformułowania samego wniosku i podniesienia, że istnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzjami wydanymi w sprawie jest wysoce wątpliwe, a wykonanie takiej decyzji przed rozpoznaniem skargi mogłoby spowodować istotną szkodę dla Skarżącej. Ze względu bowiem na wysokość określonego w niniejszej sprawie zobowiązania podatkowego, wykonanie zapadłych decyzji w niebagatelnym stopniu wpłynęłoby na możliwość prowadzenia dalszej działalności Skarżącej oraz bieżącego realizowania jej zobowiązań. Spowodowałoby to w konsekwencji znaczna szkodę nie dającą się w przyszłości naprawić. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swoich argumentów. Należy podkreślić, że prowadzenie działalności gospodarczej wymaga od Skarżącej dochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Między innymi, niewątpliwym obowiązkiem Skarżącej jest zabezpieczenie wystarczających środków finansowych w celu regulowania zobowiązań Spółki, w tym danin publicznoprawnych. Z przedstawionych przez stronę okoliczności nie wynika zaś, aby zachodziły przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.