III SA/Wa 177/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), asesor WSA Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. spółka o ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiające S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. (dalej: Strona/Skarżąca/Spółka) wydania zaświadczenia o żądanej treści. 1.2. Strona wnioskiem z dnia 22 czerwca 2018 r. wystąpiła do NUS o weryfikację, czy w organie podatkowym została zarejestrowana faktura VAT nr F/006/07/12 wystawiona przez P. Sp. z o.o. na rzecz A. Sp. z o.o., - ustalenie daty zarejestrowania faktury VAT nr F/006/07/12, - wydanie stosownego zaświadczenia z uwagi na uzasadniony interes prawny wnioskodawcy, w oparciu o art. 306a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900, ze zm.; dalej: O.p.). 1.3. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. NUS odmówił wydania zaświadczenia wskazując, iż nie jest możliwe wydanie żądanego zaświadczenia, z uwagi na nieprowadzenie ewidencji czy rejestru faktur VAT z 2012 r. NUS wskazał również, iż brak jest możliwości ustalenia powyższych informacji w toku innych czynności z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania za lipiec 2012 r. w dniu 31 grudnia 2017 r. 1.4. Pismem z 6 sierpnia 2018 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie NUS z [...] lipca 2018 r. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 i 2 O.p. oraz art. 122 O.p. Skarżąca wskazała, że w 2011 r. (działając wówczas w formie spółki osobowej) zawarła ze spółką A. sp. z o.o. umowę o wykonanie i montaż systemu silosowego do mąk "S.". Po zrealizowaniu zamówienia (w dniu 8 października 2012 r.) spółka A. sp. z o.o. odmówiła zapłaty pełnego wynagrodzenia, które zgodnie z zawartą umową sprzedaży było warunkiem koniecznym do nabycia prawa własności przedmiotowego systemu silosowego. W latach 2013-2015 toczył się proces cywilny między spółką A. sp. z o.o. oraz Skarżącą przed Sądem Okręgowym w C. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. Akt [...] zasądzono od spółki A. na rzecz Skarżącej kwotę 82.606,80 zł, która stanowiła ostatnią transzę umówionej ceny. Zapłata była warunkiem koniecznym do nabycia prawa własności, zgodnie z treścią umowy zawartej między stronami. Wobec spółki A. sp. z o.o. prowadzone było stosowne postępowanie egzekucyjne, które w 2017 r. wykazało, iż spółka nie posiada żadnego majątku, a system silosowy, wciąż będący własnością Skarżącej, został zakupiony przez firmę P. sp. z o.o. Skarżąca zawezwała P. sp. z o.o. do próby ugodowej, w sprawie o uznanie bezskuteczności sprzedaży systemu silosowego. W odpowiedzi na zawezwanie P. sp. z o.o. wskazała, iż umowa sprzedaży systemu silosowego S. między A. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. została zawarta w dniu 24 lipca 2012 r. Jako dowód przeprowadzenia transakcji P. sp. z o.o. przedstawiła fakturę VAT nr F/006/07/12 z datą 24 lipca 2012 r., a więc z dnia, w którym przedmiotowy system silosowy nie był jeszcze wykonany i odebrany przez spółkę A. sp. z o.o. Skarżąca wskazała, że wymieniona faktura została wystawiona w takiej dacie, aby w momencie, w którym spółka P. sp. z o.o. została wezwana do próby ugodowej, roszczenie o uznanie bezskuteczności sprzedaży systemu silosowego było przedawnione. Skarżąca dodała, że obie spółki łączą powiązania personalne. W ocenie Strony zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy przedstawiona Skarżącej faktura VAT nr F/006/07/12 jest dokumentem autentycznym i czy w istocie została wystawiona w 2012 r. Skarżąca podała, że o ile w istocie doszło do transakcji sprzedaży, mogło do niej dojść dopiero w momencie, w którym Sąd Okręgowy w C. wydał korzystny dla Skarżącej wyrok (tj. w 2015 r.) lub nawet dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego (w 2017 r.). Tym samym prowadziłoby to do wniosku, iż prawdopodobnie nie doszło do upływu terminu przedawnienia. Zdaniem Skarżącej, odmowa podjęcia przez organ skarbowy innych czynności sprawdzających jest nieuzasadniona oraz stanowi naruszenie zasad procedury podatkowej. Organ skarbowy w oparciu o art. 306b § 2 O.p. winien podjąć czynności zmierzające do zbadania autentyczności faktury VAT nr F/006/07/12. 1.5. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia DIAS wskazał, że z uwagi na fakt, iż nie były prowadzone ewidencje czy rejestry w zakresie faktur VAT za 2012 r., organy podatkowe nie posiadają żadnych danych ani informacji dotyczących wskazanej przez Skarżącą faktury VAT Nr F/006/07/12. Podał, że wymieniona faktura została wystawiona w dniu 24 lipca 2012 r., wobec czego do przedmiotowego dokumentu znajduje zastosowanie zapis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., w myśl którego, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Z powyższego wynika, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług wynikające z ww. faktury, winno być rozliczone przez stronę zobowiązaną w lipcu 2012 r. Wskazał, że z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, to zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. wynikające ze spornej faktury uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017 r., uniemożliwiając tym samym podjęcie czynności sprawdzających w zakresie pozyskania informacji w przedmiocie ww. dokumentu. DIAS podał, że zaświadczenie jest czynnością materialnio-techniczną i zarazem urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej, a zatem jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. W sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, iż NUS nie dysponuje ewidencjami, rejestrami czy innymi zapisami księgowymi dotyczącymi faktury VAT z dnia 24 lipca 2012 r., zasadna pozostaje odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą. DIAS za chybione uznał zarzuty naruszenia art. 121 i 122 O.p. wskazując, że odmowa wydania Skarżącej zaświadczenia o żądanej treści jest prawidłowa w świetle obowiązujących przepisów prawa. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.2. W skardze Strona zarzuciła naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej k.p.a.) w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez odmowę wydania zaświadczenia, co uniemożliwia Skarżącej podjęcie dalszych kroków prawnych przeciwko podmiotom A. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. W ocenie Skarżącej, ani organ pierwszej instancji, ani DIAS, nie uwzględnili obszernego materiału dowodowego przedstawionego przez Stronę, który uprawdopodabnia, iż w istocie doszło do wystawienia fikcyjnej faktury, ewentualnie że wskazana faktura została wystawiona najwcześniej w 2015 r. lub w 2017 r. Co za tym idzie, podnoszona przez oba organy argumentacja, iż doszło w tym zakresie do przedawnienia jest chybiona. Skarżąca zarzuciła, że organy nie ustosunkowały się do twierdzeń uważanych przez Stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, w ten sposób, iż oba podmioty powoływały się jedynie na okoliczność braku ewidencji oraz podnosiły, iż korzystanie z innych metod weryfikacji jest w niniejszym przypadku nieuzasadnione z uwagi na domniemane przedawnienie. W ocenie Skarżącej sprzeczna z prawem jest sytuacja, jakiej ofiarą padła Skarżąca. Dzięki wystawieniu prawdopodobnie fikcyjnej faktury, przedawnionej już w momencie jej okazania, Skarżąca straciła możliwość dalszego dochodzenia na drodze prawnej swoich uzasadnionych roszczeń. Strona zwróciła uwagę, że jak okazało się w toku niniejszego postępowania, faktura taka właściwie nie podlega praktycznie żadnej weryfikacji, pomimo iż okoliczności jej wystawienia jednoznacznie wskazują na celowe działanie zmierzające do obejścia przepisów prawa. W ocenie Skarżącej organy obu instancji winny podjąć wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. winny przeprowadzić stosowną kontrolę skarbową w podmiotach A. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o., czego zaniechały. Skarżąca wskazała ponadto na wszczęte postępowania karne, w tym postępowanie przeciwko obecnemu prezesowi P. sp. z o.o. o popełnienie przestępstwa z art. 284 kodeksu karnego. W ocenie Skarżącej, ma ona status podmiotu pokrzywdzonego, a okoliczności rzekomej sprzedaży systemu silosowego budzą uzasadnione wątpliwości nie tylko Skarżącej, ale również organów ścigania. Skarżąca wskazała, że podejmuje wszelkie możliwe kroki, aby odzyskać utraconą własność lub jej równowartość pieniężną. Jeżeli wydanie przedmiotowego zaświadczenia jest niemożliwe - w ocenie Skarżącej winno zostać wszczęte stosowne postępowanie wyjaśniające, obejmujące takie kroki jak przeprowadzenie stosownej kontroli skarbowej w podmiotach P. sp. z o.o. oraz A. sp. z o.o., a wyniki tejże kontroli powinny zostać udostępnione Skarżącej, z uwagi na jej niewątpliwie uzasadniony interes prawny. 2.3. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. 2.4. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podał, że zasady działania i tryb postępowania organów podatkowych zostały określone w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, wobec czego wniosek o wydanie zaświadczenia podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a nie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zawartego w skardze stanowiska, zgodnie z którym winna zostać wszczęta kontrola skarbowa w P. sp. z o.o. oraz A. sp. z o.o., a jej wyniki udostępnione następnie Skarżącej, DIAS podał, iż zasady udostępniania informacji zawartych w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182, reguluje art. 299 § 1 O.p. Wskazał, że wobec faktu, iż Skarżąca, w świetle art. 298 O.p. nie występuje jako podmiot uprawniony, żadna informacja dotycząca ewentualnych czynności sprawdzających - a nie prowadzonych przez organ podatkowy ewidencji, stanowiąca jednocześnie informację zawartą w aktach spraw podatkowych, nie mogłaby być Skarżącej udostępniona z uwagi na zapis art. 299 O.p. 2.5. Pismem z dnia 15 lutego 2019 r. Skarżąca złożyła replikę na odpowiedź na skargę, w której dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do dowodów przedstawionych przez Skarżącą na uzasadnienie swojego żądania. Skarżąca dodała, że stanowisko organu odwoławczego, iż wyniki ewentualnej przeprowadzonej kontroli skarbowej i tak nie zostałyby udostępnione Skarżącej, nie jest argumentem uzasadniającym odmowę wszczęcia takiej kontroli. Podała, że stosownie do art. 297 § 1 pkt 3 O.p. akta zawierające informacje uzyskane przez organ skarbowy po przeprowadzeniu kontroli są udostępnione sądom lub prokuratorowi w związku z toczącym się postępowaniem. Strona podniosła, że postępowanie karne przeciwko prezesowi P. sp. z o.o. obecnie się toczy, a co z tym idzie, wyniki przeprowadzonej kontroli mogłyby stać się dowodem w toczącym się postępowaniu karnym. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. 3.3. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego czy w urzędzie skarbowym została zarejestrowana faktura VAT Nr F/006/07/12 wystawiona przez P. Sp. z o.o. na rzecz A. Sp. z o.o. oraz ustalenia daty zarejestrowania ww. dokumentu. W ocenie Sądu rację w sporze przyznać należało organom podatkowym, gdyż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie zachodziła możliwość wydania Skarżącej zaświadczenia żądanej treści i NUS prawidłowo odmówił Stronie wydania zaświadczenia. 3.4. Kwestię wydawania zaświadczeń na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenia regulują przepisy art. 306a i nast. O.p. i do nich odnieść się należy w pierwszej kolejności, gdyż one wyznaczają zakres tego specyficznego postępowania. Zgodnie z art. 306a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 2 O.p.). Jednocześnie art. 306b § 1 O.p. nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia stanu faktycznego i prawnego w oparciu o prowadzone ewidencje i rejestry oraz inne dane znajdujące się w ich posiadaniu. Dla ustalenia stanu faktycznego lub prawnego organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 2 O.p.). Zakres postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p. nie został sprecyzowany w ustawie, jednak na ten temat wypowiadano się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Postępowanie to ma niewątpliwie charakter fakultatywny, o czym świadczy sformułowanie "może" użyte w przepisie i o jego przeprowadzeniu decyduje organ podatkowy. Jak wskazuje NSA z wyroku z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II FSK 62/12 istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p., sprowadza się jedynie do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Organ nie ma zaś kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawienia zaświadczenia danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Tym samym do postępowania wyjaśniającego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej. A contrario, w sytuacji gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w dyspozycji organu, który zaświadczenie to ma wydać, bądź też, gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania, a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, organ odmawia wydania zaświadczenia, podstawę do czego stanowi przepis art. 306c O.p. 3.5. Odnosząc powyższe regulacje prawne do żądania Strony z dnia 22 czerwca 2018 r., zgodnie z którym oczekiwała ona wydania zaświadczenia w wyniku weryfikacji, czy w organie podatkowym została zarejestrowana faktura VAT nr F/006/07/12 wystawiona przez P. Sp. z o.o. na rzecz A. Sp. z o.o. i ustalenia daty zarejestrowania faktury VAT nr F/006/07/12 wskazać należy, że odmowa wydania zaświadczenia była uprawiona. Trafnie NUS wskazał, że z uwagi na fakt, iż nie były prowadzone ewidencje czy rejestry w zakresie faktur VAT za 2012 r., organy podatkowe nie posiadają żadnych danych ani informacji dotyczących wskazanej przez Skarżącą faktury VAT Nr F/006/07/12, co uzasadniało odmowę wydania zaświadczenia. Z uwag na fakt, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i zarazem urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego to jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Powyższe przesądza, że w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, iż NUS nie dysponuje ewidencjami, rejestrami czy innymi zapisami księgowymi dotyczącymi faktury VAT z dnia 24 lipca 2012 r. Nr F/006/07/12, zasadna była odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą. Niezależnie od powyższego zasadnie też organ wskazał, że z akt postępowania wynika, iż faktura Nr F/006/07/12 została wystawiona w dniu 24 lipca 2012 r., wobec czego do przedmiotowego dokumentu znajduje zastosowanie zapis art. 19 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. w myśl którego, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Z powyższego wynika, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług wynikające z ww. faktury, winno być rozliczone przez stronę zobowiązaną w lipcu 2012 r. Natomiast w myśl art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wobec powyższego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. wynikające z faktury VAT Nr F/006/07/12 uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017 r., uniemożliwiając tym samym podjęcie czynności sprawdzających w zakresie pozyskania informacji w przedmiocie ww. dokumentu. 3.6. Mając powyższe na względzie Sąd uznał skargę za niezasadną, a postawione w niej zarzuty za chybione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. wskazać należy, że nie miały one zastosowania w sprawie, gdyż jak już na wstępie zaznaczono zakres postępowania dotyczącego wydawania zaświadczeń regulują wyłącznie przepisy Ordynacji podatkowej. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania podatkowego w zakresie uregulowanym przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że przepis tej ustawy zawiera wyraźne odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co w analizowanym postępowaniu nie miało miejsca. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 121 § 1 oraz 122 O.p. Zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w myśl zaś art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Analiza uzasadnienia skarżonego postanowienia DIAS i poprzedzającego go postanowienia NUS wskazuje, że organ pierwszej instancji podjął w sprawie, w sposób zgodny z procedurą, niezbędne czynności wyjaśniające, i prawidłowo uznał, że wydanie zaświadczenia w zakresie żądanym przez Skarżącą, czyli nie wynikającym z danych będących w posiadaniu organu byłoby niedopuszczalne. 3.7. Na marginesie, odnosząc się do zarzutów skargi wskazać jednocześnie należy, że kwestia zasadności wszczęcia kontroli w spółkach P. Sp. z o.o. oraz A. Sp. z o.o. pozostaje poza zakresem rozpatrywanej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że decyzja w przedmiocie wszczęcia postępowań weryfikacyjnych w stosunku do podmiotów trzecich pozostawiona została organom podatkowym i nie jest ona inicjowana wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Niezależnie jednak od zasadności, bądź nie, wszczęcia kontroli wobec P. Sp. z o.o. oraz A. Sp. z o.o. niewątpliwie ustalenia poczynione w toku kontroli nie mogą być udostępnione Skarżącej. Zasady udostępniania informacji zawartych w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182 O.p. reguluje art. 299 § 1 O.p. Wspomniany art. 299 O.p. wyróżnia trzy grupy podmiotów, którym mogą być udostępniane informacje zawarte w aktach podatkowych, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182 O.p. Po pierwsze są to podmioty, które na mocy art. 298 O.p. mają dostęp do akt niezawierających informacji, o których mowa w art. 182 O.p. (art. 299 § 1 O.p.). Druga grupa to podmioty, którym takie uprawnienie zostało przyznane w przepisach odrębnych ustaw oraz ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną pozostaje Rzeczpospolita Polska (art. 299 § 2 O.p. ). Trzecią grupę stanowią podmioty enumeratywnie wymienione w art. 299 § 3 O.p. Skarżąca, zgodnie z art. 298 O.p. nie występuje jako podmiot uprawniony, wobec czego żadna informacja dotycząca ewentualnych czynności sprawdzających, która nie wynika z prowadzonych przez organ podatkowy ewidencji, stanowiąca jednocześnie informację zawartą w aktach spraw podatkowych, nie mogłaby być Skarżącej udostępniona z uwagi na zapis art. 299 § O.p. Podnoszone przez Skarżącą okoliczności złożonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz złożonego aktu oskarżenia przeciwko obecnemu prezesowi P. Sp. z o.o. nie mają żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, podobnie również eksponowane przez Stronę w replice na odpowiedź na skargę z dnia 15 lutego 2019 r. twierdzenia co do prawdopodobieństwa podrobienia faktury. Wbrew oczekiwaniom Strony organ w toku postępowania o wydanie zaświadczenia nie miał obowiązku odnoszenia się do materiałów załączonych przez Skarżącą, gdyż zaświadczenie wydawane jest, o czym była już mowa, w oparciu o prowadzone ewidencje i rejestry oraz inne dane znajdujące się w posiadaniu organu. 3.8. Reasumując, w ocenie Sądu, postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez Stronę rozstrzygnięcia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści przeprowadzone zostało prawidłowo, a wydane w jego toku postanowienia nie naruszają wskazanych w skardze przepisów postępowania, wobec czego żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia uznać należało za bezzasadne. 3.9. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.