III SA/Wa 1774/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę Z akt sprawy wynika, iż 8 października 2012r. Przedstawiciel O. Sp. z o.o. (dalej zwana: Skarżącą lub Spółką) dokonał zgłoszenia do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru określonego jako "napój na bazie aloesu zawierający powyżej 20% soku z aloesu" (pole 31, poz 1 SAD,), deklarując kod TARIC 2202 90 10 11 (kod dodatkowy V018), z zerową stawką celną i stawką podatku od towarów i usług w wysokości 5%. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: fakturę nr [...] z 22 czerwca 2012r., certyfikat surowcowy, DWC. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L 302 z 19.10.1992 ze zm.) [dalej: WKC], co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz zarejestrowanie kwoty długu celnego. W wyniku przeprowadzonej na podstawie art. 78 ust. 2 WKC kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów powzięto wątpliwość odnośnie klasyfikacji importowanego towaru, co dało Naczelnikowi Urzędu Celnego [...] w W. (dalej zwany: NUC) podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania celno-podatkowego w sprawie ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i wymiaru należności celnych oraz określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów z tytułu importu towarów (postanowienie z dnia [...] lutego 2012r.). Na podstawie zebranego materiału dowodowego NUC decyzją z dnia [...] listopada 2013r. określił Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT w wysokości 9911 zł, z zastosowaniem stawki podatku od towarów i usług w wysokości 23%, dokonując jednocześnie zmiany klasyfikacji towaru zgłoszonego w pozycji 1 SAD jako "napój na bazie aloesu zawierający powyżej 20% soku z aloesu" (towar zataryfikowano do kodu TARIC 2202 90 10 19 z kodem dodatkowym V999, z zerową stawką celną). Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji NUC, wnosząc o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania lub uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054, zwana dalej: u.p.t.u.) poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji określającej zobowiązanie w podatku VAT, w sytuacji gdy Skarżąca rozliczyła podatek VAT w deklaracji VAT-7 stosując stawkę 23%; art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej zwana: O.p.) poprzez niezastosowanie tego przepisu, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w sytuacji gdy strona rozliczyła podatek w deklaracji VAT-7 i zapłaciła podatek stosując stawkę 23%; art. 122 O.p. polegające na błędzie w ustaleniach faktycznych i nie podjęciu wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sytuacji gdy możliwość taka istniała i istnieje oraz przyjęciu przez organ w postępowaniu dowodowym biernej postawy, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 191 O.p. poprzez dokonanie przez organ dowolnych ustaleń faktycznych opartych na niekompletnym materiale dowodowym. Jednocześnie Skarżąca wniosła o: 1) dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci faktur sprzedażowych na okoliczność wykazania podatku VAT w deklaracji VAT-7 i zapłaty podatku VAT należnego od importu przedmiotowych towarów: soku z aloesu A. o stawce 23%; odstąpienie od pobrania odsetek z uwagi na fakt, iż nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania Skarżącej. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji NUC na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a O.p. i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie 233 § 2 O.p. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej zwany: DIC) decyzją z [...] marca 2014r. utrzymał w mocy decyzję NUC. DIC wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (art. 19 ust. 7 u.p.t.u.). Zgodnie z art. 201 WKC dług celny w przywozie powstaje m.in. w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, które odbywa się na podstawie przyjętego zgłoszenia celnego. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Zobowiązaniem podatkowym - w myśl art. 5 O.p. - jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Stosownie do art. 33 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości - art. 33 ust. 2 u.p.t.u. Zgodnie z postanowieniami art. 29 ust. 13 u.p.t.u., podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W stanie prawnym obowiązującym na dzień przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. 8 października 2012r. obowiązywały następujące przepisy podatkowe: ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 5% (Dz.U. Nr 293, poz. 1727). Stosownie do przepisu art. art. 41 ust. 1 u.p.t.u., stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3 , art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 146 a pkt 1 u.p.t.u., w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku wynosi 23%. Zgodnie z delegacją zawartą w art. 41 ust. 15 u.p.t.u., Minister Finansów został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, do celów poboru podatku w imporcie, wykazu towarów wymienionych w załączniku nr 10 do ustawy w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 10 do u.p.t.u., stawka podatku wynosi 5% (art. 41 ust. 2a u.p.t.u.). DIC wyjaśnił, że towar o nazwie handlowej "[...]", wyprodukowany z następujących surowców: woda mineralna- 57,880%, miąższ aloesowy- 21,000%, sok aloesowy-żel - 9,000%, cukier trzcinowy- 11,000%, miód- 0,700%, mleczan wapnia - 0,200%, kwasek cytrynowy - 0,100%, naturalny aromat winogronowy - 0,070%, cytrynian sodu - 0,030%, guma gellan - 0,020%, został prawidłowo zaklasyfikowany przez NUC do kodu TARIC 2202 90 10 19 w brzmieniu pozostałe napoje bezalkoholowe, niezawierające produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404 lub tłuszczu uzyskanego z produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404, zawierające cukier (sacharozę lub cukier inwertowany), pozostałe, zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1006/1011 z dnia 27 września 2011r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L 284 z 28.10.2011) [dalej: WTC]. Jednocześnie wskazał na wiążące informacje taryfowe WIT nr: PL-WIT-2009-00184 z dnia 29.01.2009r. HU Tl 1154016242 z dnia 16.06.2011r., DE 6270/13-1 z dnia 17.04.2013r., NL RTD-2013-00673 z dnia 13.05.2013r. oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 161/2007 z dnia 15 lutego 2007r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.Urz. UE L 51 z 20.02.2007), wydane dla napojów zawierających aloes w składzie surowcowym, jako na okoliczności przemawiające za zasadnością stanowiska prezentowanego przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Z kolei w zakresie podatku od towarów i usług wyjaśnił, iż w związku ze zmianą taryfikacji i określenia należnego cła, stanowiącego składnik podstawy opodatkowania, zasadnym stało się określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku VAT w prawidłowej wysokości. Wskazał, iż obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (art. 19 ust. 7 u.p.t.u.), a zobowiązaniem podatkowym - w myśl art. 5 O.p. - jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. DIC zauważył, że stosownie do art. 33 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Natomiast jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 2 u.p.t.u.). Stwierdził, iż przy obliczaniu VAT z tytułu importu uwzględniono art. 29 ust. 13 u.p.t.u., który określa, że podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. DIC wyjaśnił też, iż do ustalenia wysokości stawki podatku VAT w odniesieniu do importowanych napojów uwzględniono brzmienie zapisów Załącznika nr 10 do u.p.t.u. (dot. grupy towarów ujętych w poz. 31) oraz Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 5% (Dz.U. Nr 293, poz. 1727). Podtrzymał stanowisko NUC, iż wobec przedmiotowych napojów, jako nie spełniających kryterium zawartości soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego w towarze (wskazano, że aloes w rozumieniu przepisów celnych nie jest owocem ani warzywem lecz rośliną z działu 6 WTC), winna być zastosowana stawka podatku VAT w wysokości 23%, określona przepisem art. 41 ust. 1 u.p.t.u. Odnosząc się do kwestii zapłaty odsetek od niepobranej kwoty podatku DIC wskazał na przepis art. 37 ust. 1 pkt 1a u.p.t.u. i uznał, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z określonych w nim przesłanek uzasadniających odstąpienie od ich poboru. DIC odniósł się również do okoliczności rozliczenia podatku VAT w deklaracji VAT-7 z zastosowaniem stawki podatku w wysokości 23%. Wskazując na przepisy art. 33a u.p.t.u. stwierdził, iż ww. dokument SAD został złożony w procedurze zwykłej a nie uproszczonej, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b) lub c) WKC. Zatem importer nie mógł skorzystać z ułatwień wynikających ze stosowania procedury uproszczonej, m.in. z rozliczenia VAT od importu towarów w deklaracji VAT-7 bez konieczności wcześniejszej zapłaty podatku należnego do urzędu celnego. Tym samym uznał, iż przepisy art. 59 ust. 1 pkt 1 O.p. nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Ponadto DIC odniósł się do przedłożonych przez Skarżącą faktur sprzedaży wskazując, iż nie stanowią one dowodu na potwierdzenie uregulowania zobowiązań podatkowych wynikających z importu towarów, ponieważ dotyczą podatku VAT z tytułu obrotu towarowego dokonanego na rynku krajowym. Na decyzję DIC Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji NUC. Wniosła też o dopuszczenie jako dowodów z dokumentów w postaci: zestawienia sprzedaży na okoliczność zapłaty podatku VAT w deklaracji VAT 7 i zapłaty podatku VAT należnego od importowanych towarów: soku z aloesu [...] o stawce 23% oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, Decyzji DIC zarzuciła: naruszenie art. 33 ust.2 u.p.t.u., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za prawidłowe wydanie decyzji określającej zobowiązanie w podatku VAT, w sytuacji gdy Skarżąca rozliczyła podatek VAT w deklaracji VAT-7 i dokonała zapłaty stosując stawkę VAT 23%; naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1a u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że kwota podatku VAT winna być uiszczona z należnymi odsetkami od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia podczas gdy Skarżąca uiściła podatek VAT rozliczając go w deklaracji VAT-7 stosując stawkę 23% a więc odsetki winny być wyliczone jedynie do dnia dokonania zapłaty podatku VAT z deklaracji VAT; naruszenie art. 37 ust.1 pkt 1a u.p.t.u. poprzez uznanie, że kwota podatku VAT winna być uiszczona z odsetkami w sytuacji, gdy wykazana w zgłoszeniu celnym kwota podatku była spowodowana niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania Skarżącego. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 1 O.p. poprzez niezastosowanie tego przepisu i uznanie, że nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek rozliczenia podatku VAT w deklaracji VAT 7 i zapłaty podatku ze stawką 23%; art. 122 O.p. polegające na: nie podjęciu wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przeprowadzenie dowodów z faktur sprzedaży i zestawień sprzedaży oraz nie uwzględnienia żadnych wyjaśnień i okoliczności wskazywanych przez Skarżącą Spółkę w trakcie dotychczasowego postępowania przed organami obu instancji; przyjęciu przez organ w postępowaniu dowodowym biernej postawy, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 187 O.p., poprzez prowadzenie postępowania na z góry założony cel pomijając dowody pozwalające na wykazanie zapłaty podatku VAT ze stawką 23% oraz poprzez nie uwzględnienie i pominięcie stanowiska Skarżącej w tym zakresie, tym samym brak dążenia do osiągnięcia prawdy materialnej; art. 191 O.p., poprzez dokonanie przez organ dowolnych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w niekompletnym materiale dowodowym i niewystarczająco zweryfikowanym materiale dowodowym, poprzez brak w tym przedmiocie sprawy przeprowadzenia dowodów stwierdzających zapłatę podatku VAT; art. 229 O.p. i art. 180 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego a tym samym pominięcie dowodów zgłoszonych przez Skarżącą w trakcie dotychczasowego postępowania; art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji otrzymującej w mocy decyzję NUC w sytuacji, gdy decyzja ta winna być uchylona jako wydana z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że dokonując zgłoszeń celnych zaklasyfikowała napój na bazie aloesu odprowadzając od zgłoszenia celnego 5% podatek od towarów i usług (VAT naliczony) jednakże, jak wynika z załączonych do akt sprawy faktur sprzedażowych oraz zestawień sprzedaży spółka odprowadziła następnie podatek od towarów i usług (VAT należny) w pełnej wysokości tj. 23%. Nawet gdyby uznać, jak uczyniły to organy obu instancji, że Skarżąca winna odprowadzić od zgłoszenia celnego podatek VAT w wysokości 23% to nie można pominąć faktu, iż w rezultacie Skarżąca dokonując sprzedaży wyrobów miała prawo do skorzystania z odliczenia od należnego podatku VAT naliczonego z tytułu importu i z tego prawa by skorzystała. Skarżąca powołała się na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego w jej ocenie potwierdzające jej stanowisko w sprawie. Nadmieniła, że biorąc pod uwagę te orzeczenia uznać należy, że ostatecznie zapłata podatku VAT, która nastąpiła w pełnej, wymaganej wysokości prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. W ocenie Skarżącej uregulowanie należności wynikających z decyzji NUC, doprowadziłoby w rezultacie do powstania nadpłaty podatku VAT. Nadto okoliczność, że podatnik wpłacił podatek, nie może w tak znaczący sposób pogorszyć sytuacji prawnej tego podmiotu, w porównaniu z podatnikiem, który nie zrealizował swojego obowiązku podatkowego. Ponadto, zdaniem Skarżącej, to okoliczności niezależne od niej spowodowały wykazanie nieprawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniu celnym, bowiem zgłoszeń celnych w imieniu Skarżącej dokonała agencja celna, będąca profesjonalnym podmiotem zajmującym się prawem celnym i podatkowym i posiadającym wysoce specjalistyczną wiedzę. Skarżąca odprowadziła zatem podatek VAT naliczony w wysokości 5% kierując się wytycznymi A. Sp. z o.o. oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z 22 grudnia 2011r. ws. wykazów towarów do celów poboru podatków od towarów i usług w imporcie. W odpowiedzi na skargę DIC wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014r. pełnomocnik Skarżącej cofnął wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń prawa, które stosownie do treści art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznanej sprawie Skarżąca zarzuciła organom celnym przede wszystkim nieprawidłowe wydanie decyzji określającej zobowiązanie w podatku VAT w sytuacji, gdy Spółka rozliczyła ten podatek w deklaracji VAT-7 i dokonała jego zapłaty przy zastosowaniu stawki 23%. W tym kontekście Skarżąca podnosiła naruszenie art. 33 ust. 2 u.p.t.u. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu, a organy celne w sposób jasny i klarowny wyjaśniły Skarżącej różnicę pomiędzy powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru a powstaniem tego obowiązku w przypadku dostawy towaru w kraju, przywołując w tym zakresie obowiązujące przepisy. Jest to o tyle ważne, że ta kwestia stanowi istotę sporu w niniejszej sprawie. Wynika to chociażby ze wskazanego powyżej zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia art. 33 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Uprawnienie organu celnego wynikające z tego przepisu nie budzi wątpliwości, a dodać jednocześnie wypada, że przepis ten ma zastosowanie w stosunku do podatników, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b u.p.t.u, a więc m.in. do podatników, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, a więc również na Skarżącej w odniesieniu do przedmiotowej sprawy. Przy czym Skarżąca upatruje naruszenie tego przepisu w nie uwzględnieniu przez organy celne faktu zapłacenia podatku VAT w wysokości 23% na podstawie wystawionych przez Skarżącą faktur. Wyjaśniając tę kwestię należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniem tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z pkt 3 tego przepisu opodatkowaniu podlega także import towarów na terytorium kraju. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że import towaru jest odrębną od odpłatnej dostawy towaru czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Do tego ustawodawca w dalszych przepisach u.p.t.u. przewidział odrębne regulacje prawne dla tych czynności. Tak więc stanowisko Skarżącej, że wystawiając faktury VAT z 23% podatkiem i rozliczając te faktury w deklaracji VAT-7 "dopłaciła" brakującą kwotę VAT w odniesieniu do danych wskazanych w zgłoszeniu celnym, nie może być uznane za prawidłowe. Tak też prawidłowo uznały organy celne w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, co zresztą uczyniły też organy w zaskarżonych decyzjach, że rozliczenie podatku VAT w fakturach, a następnie w deklaracji VAT – 7, jest niczym innym jak tylko rozliczeniem sprzedaży przedmiotowego napoju na bazie aloesu na terytorium kraju, a więc zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. i dalszych. Przedmiotowa sprawa dotyczy natomiast braku uregulowania podatku VAT w prawidłowej wysokości z tytułu importu tego towaru, a więc na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. i dalszych. Nie ma więc podstaw prawnych twierdzenie Skarżącej, że rozliczając podatek od sprzedaży krajowej przedmiotowego towaru uregulowała należny z tytułu importu tego towaru podatek VAT w wysokości 23%. W związku z tym Sąd uznał zarzut naruszenia 33 ust. 2 u.p.t.u. za pozbawiony podstaw prawnych. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 37 ust. 1a u.p.t.u. (choć nieprawidłowo podała art. 37 ust. 1 pkt 1a – który w tym przepisie nie występuje), zgodnie z którym w przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Skarżąca upatruje naruszenie tego przepisu w tym, że organy celne nie uwzględniły powyżej omówionego faktu, że Skarżąca rozliczyła podatek VAT w wysokości 23% w związku z opodatkowaniem sprzedaży napoju na bazie aloesu i wystawieniem z tego tytułu faktur VAT oraz uwzględnieniem ich w deklaracji VAT-7. Nie powtarzając wcześniejszego wywodu Sąd stwierdza, że zarzut ten jest chybiony z powodów wskazanych powyżej, w związku z czym nie doszło do naruszenia zarzucanego przepisu. Podobnie Sąd stwierdza w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 1 O.p., gdyż został on skonstruowany przez Skarżącą na tej samej podstawie faktycznej. W odniesieniu do ww. zarzutu Skarżąca wskazała również, że z przepisu art. 37 ust. 1a u.p.t.u. wynika, że odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zdaniem Skarżącej ten przepis powinien mieć zastosowanie w tej sprawie, gdyż to okoliczności niezależne od niej spowodowały wykazanie nieprawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniu celnym, bowiem zgłoszeń celnych w imieniu Skarżącej dokonała agencja celna, będąca profesjonalnym podmiotem zajmującym się prawem celnym i podatkowym i posiadającym wysoce specjalistyczną wiedzę. Z literalnego brzmienia art. 37 ust. 1a u.p.t.u. wynika, że okoliczności, które doprowadziły do wykazania nieprawidłowej kwoty podatku nie mogą być spowodowane świadomym działaniem lub zaniedbaniem podatnika. Niewątpliwie Skarżąca świadomie dokonała zgłoszenia celnego przy pomocy agencji celnej. A zatem, zdaniem Sądu, organy celne prawidłowo uznały, że Skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od pobrania przedmiotowych odsetek. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że zarzuty te są chybione. Wskazać należy, że organy celne zastosowały obowiązujące przepisy prawne, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie rozważyły całość zebranych w sprawie dowodów, szczegółowo uzasadniając, dlaczego wywody i okoliczności podnoszone przez Skarżącą nie dały podstaw do akceptacji jej stanowiska w sprawie. Podnieść przy tym należy, że Skarżąca nie sformułowała zarzutów przeciwko prawidłowości dokonanej przez organy celne zmiany klasyfikacji zgłoszonego towaru oraz zmiany stawki podatku VAT, co w konsekwencji spowodowało zwiększenie kwoty zobowiązania podatkowego w tym podatku. Organy celne odniosły się natomiast do wszystkich zgłaszanych przez Skarżącą twierdzeń, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art.191 O.p. Sąd nie dopatrzył się w związku z tym zarzucanego naruszenia wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, jak i naruszenia ogólnych zasad postępowania. Zaskarżona decyzja, jak i ją poprzedzająca decyzja NUC, zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, znajdujące oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz w przepisach prawa obowiązującego w dacie jej wydania. Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie organy celne dopuściły się innych uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego powołanych w podstawach prawnych decyzji organów podatkowych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.