III SA/Wa 1777/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi X. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz X. Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie określenia Skarżącej – X. sp. z o.o. w W. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. oraz umorzyło postępowanie w sprawie. Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego. Skarżąca jest właścicielem gruntów m. in. położonych w miejscowości P. gmina R., składających się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...] o łącznej powierzchni [...], od których za 2001 r. odprowadziła podatek od nieruchomości. W 2005 r. uznając, iż wpłat podatku od nieruchomości za 2001 r. dokonywała z pominięciem faktu sklasyfikowania powyższych gruntów, jako użytki rolne, lasy i grunty leśne, Skarżąca złożyła korektę deklaracji za 2001 r. wykazując nadpłatę podatku od nieruchomości. Wójt Gminy R. wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z 2001 r. Po kilkakrotnym uchylaniu decyzji organu pierwszej instancji ostatecznie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Wójt Gminy R. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. w wysokości 57.962,50 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie powołał się na prawo własności Skarżącej do przedmiotowej nieruchomości, treść złożonej przez nią deklaracji za 2001 r. oraz dane wynikające z rejestru gruntów, potwierdzających powierzchnię nieruchomości. Jednocześnie wskazał, że z obowiązku podatkowego Skarżąca wywiązała się, składając w terminie deklarację na podatek od nieruchomości za 2001 r. oraz terminowo wpłacając należną kwotę podatku. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 1, 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) poprzez niezastosowanie tych przepisów, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez błędne przyjęcie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podleją grunty zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i lasy, w sytuacji gdy grunty te nie są i nie były objęte działalnością gospodarczą Skarżącej oraz naruszenie art. 72 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest formalnie, tak abstrakcyjnych jak i konkretnych przesłanek stanowiących instytucję nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 O.p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości od przedmiotowych gruntów w wysokości 55 tyś. zł. W uzasadnieniu wskazała, iż z uzyskanej przez nią pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego wynika, że od przedmiotowej nieruchomości nie powinna płacić podatku od nieruchomości lecz podatek leśny. Interpretacja te stanowiła też podstawę złożenia przez podatnika korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za 2001 r. i wykazania nadpłaty. Co prawda interpretacja ta została następnie uchylona przez SKO lecz decyzja uchylająca została zaskarżona do sądu administracyjnego i nie jest jeszcze prawomocna. Ponadto Skarżąca przedstawiła argumentację potwierdzającą w jej opinii, iż posiadane przez nią grunty nie są opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 72 § 1 O.p. wskazała, iż Wójt Gminy R. błędnie przyjął, iż jest ona zobowiązana do uiszczenia podatku od nieruchomości, a nie jak wskazuje stan faktyczny sprawy podatku leśnego oraz podatku rolnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] maja 2007 r. oraz umorzyło postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. W myśl natomiast art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Niniejsza sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za 2001 r., tak więc zobowiązanie za ten rok uległo przedawnieniu z końcem 2006 r. Z upływem 2006 r. nie jest zatem możliwe procedowanie co do zobowiązań podatkowych dotyczących roku 2001. Na powyższą decyzją Skarżąca złożyła skargę zarzucając naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p. przez ich niewłaściwą interpretację polegającą na niesłusznym przyjęciu, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2001 r. wygasło w wyniku przedawnienia, gdy w rzeczywistości zobowiązanie to wygasło wskutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.) oraz art. 233 § 1 pkt 2 O.p. przez jego niesłuszne zastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdziła, iż okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, iż Skarżąca w terminie uiściła podatek od nieruchomości za 2001 r. zgodnie ze złożoną deklaracją. Po uzyskaniu pisemnej interpretacji, zgodnie z którą od przedmiotowych gruntów powinna płacić podatek rolny i leśny a nie podatek od nieruchomości, w 2005 r. dokonała korekty deklaracji i wykazała nadpłatę podatku w wysokości 55 tyś. zł. Wydając decyzję w pierwszej instancji określającą wysokość podatku od nieruchomości Wójt Gminy R. niezastosował się więc do wydanej przez siebie interpretacji. Odnosząc się do argumentacji zaskarżonej decyzji, iż zobowiązanie podatkowe za 2001 r. uległo przedawnieniu z końcem 2006 r. i z tego względu nie jest możliwe procedowanie w sprawie, Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek zapłaty. Tak też było w niniejszej sprawie, gdyż uiściła ona podatek od nieruchomości za 2001 r. Skoro więc zobowiązanie wygasło na skutek zapłaty, nie mogło wygasnąć na skutek przedawnienia. Zgodnie z art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, iż wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Fakt wygaśnięcia zobowiązania w wyniku jego zapłacenia nie stoi na przeszkodzie określeniu jego wysokości. W przypadku upływu 5-letniego okresu przedawnienia, organ podatkowy nie może tylko określić tego zobowiązania w wysokości wyższej od zapłaconej, gdyż ta wyższa wysokość uległa przedawnieniu. Skarżąca powołała się również na wyrok NSA z dnia z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt FSK 2365/04 w którym Sąd orzekł, że dopuszczalne jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej pomimo upływu 5-letniego okresu przedawnienia przewidzianego w art. 70 § 1 O.p. Organ odwoławczy nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconej, bo w tym zakresie - wobec braku zapłaty - zobowiązanie podatkowe wygasło na wskutek przedawnienia. Natomiast w wyroku z dnia 24 lutego 2006 r. I FSK 539/05 NSA stwierdził, że zapłata podatku i tym samym wygaśnięcie zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji ostatecznej nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego, inaczej niż ma to miejsce w przypadku wygaśnięcia zobowiązania wskutek przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. doszło do naruszenia przepisów prawa, w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem sporu między stronami jest prawidłowość przyjęcia przez SKO w W., iż zobowiązanie Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2001 r. wygasło z końcem 2006 r. na skutek przedawnienia i tym samym nie jest możliwe procedowanie w przedmiocie tego zobowiązania, ani wydanie jakiejkolwiek decyzji określającej jego wysokość. W opinii Skarżącej przedmiotowe zobowiązanie wygasło na skutek jego zapłaty w wysokości wynikającej z pierwotnie złożonej deklaracji i nie jest możliwe ponowne jego wygaśnięcie na skutek przedawnienia. Organ podatkowy może jednak wydać decyzję określającą zobowiązanie w wysokości mniejszej niż zapłacona przez podatnika. Sąd uznał, iż stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., którego dotyczy niniejszej postępowanie) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W myśl natomiast art. 6 ust. 8 u.p.o.l. osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jednostki organizacyjne Lasów Państwowych są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi gminy właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku (pkt 1) oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca (pkt 3). Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2001 r. jest więc zobowiązaniem, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., tj. powstającym z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jest również zobowiązaniem, do którego zastosowanie znajdował art. 21 § 2 O.p., w myśl którego jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Z kolei zobowiązania podatkowe powstałe stosownie do omówionych zasad i których konkretyzacja nastąpiła w zeznaniu złożonym przez podatnika, wygasają na skutek zdarzeń wskazanych w przepisie art. 59 O.p. Sposoby wygasania zobowiązań podatkowych zostały wyliczone w art. 59 § 1 pkt 1-3 (brzmienie obowiązujące w 2001 r.), a w nowym brzmieniu tego przepisu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. w art. 59 § 1 pkt 1-9 O.p. Nowe brzmienie omawianego przepisu poza uporządkowaniem wyliczenia poszczególnych sposobów wygasania zobowiązań podatkowych nie wprowadzało zmian o charakterze merytorycznym. Dla rozpoznawanej sprawy istotne było wskazanie wśród tych sposobów zapłaty podatku (art. 59 § 1 pkt 1) oraz przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 3, a obecnie art. 59 § 1 pkt 9). Są to dwie różne formy wygasania zobowiązań podatkowych. Pierwsza (zapłata) powoduje zaspokojenie roszczeń wierzyciela zobowiązania podatkowoprawnego, druga (przedawnienie) nie prowadzi do zaspokojenia tych roszczeń. Niezmienne natomiast pozostają skutki prawne tych dwóch różnych form wygasania zobowiązań podatkowych. W każdym z tych przypadków wygaśnięcie zobowiązania podatkowego jest równoznaczne z wygaśnięciem stosunku podatkowoprawnego, który powstał w momencie indywidualizacji obowiązku podatkowego (art. 5 O.p.) Jak wynika z niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego, Skarżąca złożyła deklarację w podatku od nieruchomości za 2001 r. oraz uiściła wynikający z niej podatek. Zaistniała zatem przesłanka wygaśnięcia zobowiązania podatkowego określona w art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Zobowiązanie to wygasło do wysokości podatku uiszczonego przez podatnika. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne jest natomiast ustalenie, czy wygaśnięcie zobowiązania na skutek zapłaty uniemożliwia jego wygaśnięcie na skutek przedawnienia, oraz czy upływ terminu przedawnienia uniemożliwia jakiekolwiek procedowanie w przedmiocie danego zobowiązania podatkowego. Zagadnienie wygaśnięcia zobowiązania na skutek jego zapłaty w kontekście przedawnienia tegoż zobowiązania było już przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne. Wskazywały one, iż przedawnienie zobowiązania podatkowego jest jednym ze sposobów jego wygaśnięcia, jednocześnie rozróżniając sytuację, w której podatnik dokonał zapłaty podatku. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie wygasa na skutek jego zapłaty i nie może ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 6 października 2003 r. sygn. akt FPS 8/03 (LEX nr 82477) stwierdził, iż "zapłata podatku przed upływem przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Zobowiązanie, które wygasło na skutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, a organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i 2 tej ustawy, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku. Organ odwoławczy nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconej, ponieważ - wobec braku zapłaty w tym wyższym zakresie - zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia." Podobną tezę NSA wyraził również w powoływanym przez Skarżącą wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt FSK 2365/04. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w przywołanych orzeczeniach NSA. W konsekwencji uznać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób niezasadny powołało się w zaskarżonej decyzji na przedawnienie zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2001 r. Nie wzięło bowiem pod uwagę faktu, iż zobowiązanie to wygasło na skutek zapłaty przez podatnika (do wysokości kwoty zapłaconej) i nie mogło wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Bezzasadnie więc SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] maja 2007 r. i umorzyło postępowanie w sprawie bez ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów prezentowanych przez podatnika w odwołaniu, wskazujących, iż nie powinien on płacić od posiadanego gruntu podatku od nieruchomości lecz podatek leśny oraz rolny. W opinii Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - wbrew przyjętemu przez siebie stanowisku - było uprawnione do orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącej za 2001 r., jednakże jedynie do wysokości pierwotnie zadeklarowanej i uiszczonej przez stronę kwoty tego zobowiązania. Nie mogło jedynie określić zobowiązania w wysokości wyższej niż uiszczona przez stronę, ponieważ w tym wyższym zakresie zobowiązanie to – wobec braku wygaśnięcia na skutek zapłaty – uległo przedawnieniu. Nic nie stało natomiast na przeszkodzie określenia tegoż zobowiązania – oczywiście w przypadku akceptacji przedstawionej przez stronę argumentacji – w wysokości niższej niż pierwotnie zadeklarowana przez podatnika. Dodatkowo na uwagę zasługuje jeszcze jedna kwestia związana właśnie z wykazaną przez Skarżącą nadpłatą w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 75 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3 O.p. (w tym m.in. deklaracji podatku od nieruchomości) z wyjątkiem deklaracji dotyczącej podatku dochodowego wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) O.p.). W myśl natomiast art. 75 § 3 O.p. m.in. w przypadku, o którym mowa powyżej podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest zobowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji) – art. 79 § 2 pkt 2 O.p. Z powyższych przepisów wynika więc, iż złożenie korekty deklaracji – w przypadku podatków, w których podatnik deklarację powinien składać – jest elementem koniecznym wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W opinii Sądu w niniejszej sprawie należało również rozważyć, czy złożenie korekty deklaracji nie było elementem wniosku o stwierdzenie nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 1 O.p. Konieczne w takim przypadku jest jednak złożenie przez stronę odpowiedniego wniosku. Sąd zauważa jednocześnie, iż zasadność prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2001 r. nie mogła być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie z dwóch względów (analizę taką powinny jednak przeprowadzić organy podatkowe). Po pierwsze powyższa materia wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a te wyznacza treść zaskarżonego do Sądu aktu. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja umarza postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2001 r. i w tych właśnie granicach sprawy Sąd zobowiązany był się poruszać. Po drugie Sąd nie był w stanie ocenić zasadności ewentualnego prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty również z uwagi na niekompletność nadesłanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze akt administracyjnych. Akta te zawierają bowiem jedynie wybrane dokumenty sprawy, dodatkowo część z nich tylko w kopiach. W aktach brak jest m.in. złożonej przez Skarżącą korekty deklaracji za 2001 r. z wykazaną nadpłatą. Braki w aktach sprawy uniemożliwiają natomiast ocenę, czy strona w ogóle składała wniosek o stwierdzenie nadpłaty czy też nie. Jednocześnie podkreślić należy, że powyższe braki w przesłanej Sądowi dokumentacji nie stały na przeszkodzie rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Na podstawie posiadanych akt Sąd był bowiem w stanie ocenić zgodność z prawem stanowiska SKO w W. zawartego w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Sąd zauważa, iż znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji wykazują rozbieżności co do zakresu tego postępowania. Wójt Gminy R. raz wskazuje, iż dotyczy ono zwrotu nadpłaty powstałej w podatku od nieruchomości za 2001 r. (zob. postanowienia Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2007 r. oraz z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy), następnym razem stwierdza, że postępowanie prowadzone jest w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2001 r. i w tym zakresie wydaje decyzję. Powyższe okoliczności nie pozwalają Sądowi na ocenę, czy w sprawie prowadzono tylko postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania czy również w sprawie zwrotu nadpłaty. Do powyższych rozbieżności nie ustosunkowało się również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści zaskarżonej decyzji. Podsumowując Sąd stwierdza, iż nieprawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż upływ terminu przedawnienia spowodował w niniejszej sprawie wygaśnięcie zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2001 r. i z tego względu niemożliwe jest prowadzenie jakiegokolwiek postępowania w przedmiocie tegoż zobowiązania. Zobowiązanie to wygasło bowiem na skutek jego zapłaty i nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Do wysokości wygasłego już zobowiązania organy podatkowe mogą więc podejmować rozstrzygnięcia pomimo upływu okresu przedawnienia zobowiązania. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. O zakresie w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania zasądzono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w wysokości uiszczonej przez stronę skarżącą kwoty wpisu od skargi oraz wynagrodzenia pełnomocnika obliczonego zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).