III SA/Wa 1777/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2012 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., wszczął postępowanie kontrolne w spółce z o.o. D. z siedzibą w P. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca), w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do marca 2012 r. W 2012 r. Spółka prowadziła działalność w zakresie hurtowego i detalicznego handlu paliwem oraz świadczenia usług transportowych. Prokuratura Okręgowa we W. wnioskowała o przeprowadzenie kontroli w Spółce, dlatego stosownie do treści art. 282c § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; następnie Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej: O.p., wszczęcie postępowania kontrolnego nie zostało poprzedzone zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej B. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r., luty 2012 r. i za marzec 2012 r. W uzasadnieniu podkreślił, iż badaniem objęto dokumenty księgowe, prowadzone rejestry zakupu i sprzedaży VAT oraz deklaracje dla potrzeb podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do marca 2012 r. Dokonano przesłuchania w charakterze strony R.M. (prezesa Spółki) oraz w charakterze świadków 5 osób. Przeprowadzono czynności sprawdzające u kontrahentów Strony. Włączono do akt postępowania materiał dowodowy zgromadzony w toku śledztwa sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową we W. , włączono do akt postępowania materiał dowodowy zebrany w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w spółce z o.o. O. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r. w tym wyciąg z decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. W zakresie podatku naliczonego organ pierwszej instancji ustalił, że Strona wykazywała nabycie oleju napędowego na podstawie faktur wystawionych przez spółkę z o.o. S. oraz spółkę z o.o. O. . Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stwierdził, iż w ww. spółkach wyłącznie wypisywano faktury i deklaracje VAT, spółki te nie prowadziły zaś działalności handlowej. Organ pierwszej instancji podkreślił także, że nabywca towarów wymienionych na fakturze nie dochował należytej staranności w kontaktach handlowych z wystawcami faktur. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. powołując się na przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, podniósł, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy wystawione faktury lub faktury korygujące stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Organ pierwszej instancji stwierdził, że deklarowany przez Spółkę podatek naliczony podlegający odliczeniu od kwot podatku należnego podlega zmniejszeniu w oparciu o ustalenia w zakresie transakcji ze spółką z o.o. S. i spółką z o.o. O. . W konsekwencji przyjęto, że rejestry zakupu dla potrzeb podatku VAT za styczeń, luty i marzec 2012 r. są nierzetelne. Organ pierwszej instancji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2012 r. Od powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Strona złożyła odwołanie z dnia 15 stycznia 2015 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 282c § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że organ kontroli nie miał obowiązku zawiadamiania o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego. - przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a), pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie że zapisy dokonane na podstawie faktur wystawionych przez spółkę z o.o. S. i spółkę z o.o. O. są nierzetelne i nie stanowią dowodu tego, co wynika z tych zapisów, gdyż faktury będące podstawą zapisów nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i z tego powodu Spółka zawyżyła podatek VAT naliczony do odliczenia w rozliczeniu za styczeń 2012 r. o kwotę 38488,02 zł, za luty 2012 r. o kwotę 20103,29 zł, za marzec o kwotę 30567,72 zł. W odwołaniu Strona zarzuciła Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadzenie kontroli z naruszeniem prawa proceduralnego, wynikającego z przepisu art. 282c § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej. Strona argumentowała, że zgodnie z powołanym przepisem organ kontroli skarbowej nie dokonuje zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, jeżeli kontrola ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Spółkę poinformowano pisemnie o odstąpieniu od powiadomienia w sprawie zamiaru wszczęcia postępowania kontrolnego na skutek informacji uzyskanej od Naczelnika Wydziału Śledczego Prokuratury Okręgowej we W. o prowadzonym przeciwko Spółce postępowaniu przygotowawczym, która to informacja nie została przez organ ścigania potwierdzona. Spółka dwukrotnie występowała do Prokuratury z prośbą o potwierdzenie informacji, prokuratura nie zareagowała na kierowaną do niej korespondencję. Skarżąca stwierdziła również, że inspektor kontroli skarbowej odpowiadając na zarzuty Spółki w tym zakresie nie poparł swoich twierdzeń jakimkolwiek dowodem. Skarżąca w odniesieniu do zakwestionowanych faktur wystawionych przez spółkę z o.o. S. i spółkę z o.o. O. , stwierdziła że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. naruszył przepisy prawa materialnego. Spółka uważa, że organ kontroli nieuprawnienie twierdzi, że w kontaktach z tymi podmiotami nie dochowała należnej staranności. Skarżąca argumentowała, że nawiązując współpracę ze spółkami pobrała wszelkie dokumenty potwierdzające zgodne z prawem działanie tych podmiotów. Skarżąca stwierdziła, że fakt udziału osób trzecich w zorganizowanej grupie przestępczej związanej z działalnością dostawców nie może w żaden sposób obciążać spółki, która nie ma nic wspólnego z wymienioną działalnością i jeżeli rzeczywiście zachowania naruszające prawo miały miejsce, to Spółka powinna posiadać status pokrzywdzonej przestępstwem. Spółka stwierdza także, że twierdzenia inspektora są kreowane na podstawie domniemań i ustaleń o wątpliwej jakości. Zdaniem Skarżącej nie posiada ona uprawnień do weryfikowania kontrahentów. Przy nawiązaniu współpracy handlowej pomiędzy firmami przekazane zostały dokumenty, tj. decyzja o nadaniu NIP, REGON oraz wpis do KRS. Dokumenty potwierdzały legalność działania podmiotów przy nawiązaniu współpracy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż wszczęcie postępowania kontrolnego w spółce z o.o. D. z siedzibą w P. nastąpiło na wniosek Prokuratury Okręgowej we W. wyrażony w piśmie z dnia 4 kwietnia 2013 r., w związku z prowadzonym śledztwem nr [...] . Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż fakt skierowania takiego wniosku przez Prokuraturę Okręgową we W. pozwala organom kontroli na odstąpienie od zawiadomienia Spółki o zamiarze wszczęcia postępowania. Z art. 282c § 3 Ordynacji podatkowej nie można wyprowadzić obowiązku załączenia do akt czy zapoznania strony z treścią żądania organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Nakazuje on wyłącznie powiadomienie o przyczynie, a nie wykazanie jej istnienia. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. poinformował Stronę o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. O okolicznościach prowadzenia sprawy związanej z wystawianiem faktur znajdujących się w spółce z o.o. D. , Strona wiedziała również w związku wydaniem dnia 18 lipca 2012 r. dowodów źródłowych do sprawy [...]. . Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. jeżeli w czasie, w którym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął kontrolę podatkową istniał stan polegający na tym, iż organ ten dysponował żądaniem organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, to tym samym istniała także podstawa do zastosowania art. 282c § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej, niezależnie od tego, kiedy żądanie takie zostało sporządzone. Organ uznał, iż zarzuty Strony o naruszeniu procedury przez organ kontroli skarbowej i nieważności postępowania kontrolnego i jego ustaleń nie dają się obronić. Organ zauważył, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji podjęto szereg działań w celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług, między innymi poprzez przesłuchanie osób biorących bezpośredni udział w realizowanych transakcjach - odbiór towaru przez pracowników stacji paliw, analiza dokumentów potwierdzających przyjęcie towaru, analiza dokumentów potwierdzających zapłatę należności w gotówce. W związku z tym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania podatkowego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą zaufania do organów podatkowych uznał za niezasadne. Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji. W zakresie podatku naliczonego, z faktur na których jako wystawca figuruje spółka z o.o. S. wskazał na zeznania: - S.W. prezesa zarządu spółki z o.o. S. - S. W. prezes zarządu spółki z o.o. S. przesłuchanej w dniu [...] kwietnia 2012 r. przez prokuratora Prokuratury Okręgowej we W. oraz w dniu [...] maja 2014r. w toku postępowania kontrolnego w charakterze świadka, - R. M. członka zarządu spółki z o.o. D. przesłuchiwany w charakterze strony - T. O. przesłuchiwanego w charakterze świadka (pracownik spółki o.o. D. , przedstawiciel handlowy na stacji w D. - przesłuchiwany w charakterze świadka - M. S. pracownika spółki z o.o. D. , sprzedawca na stacji paliw w D. . Organ wskazał, iż Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. postawił S.W. , T.B. oraz J. S. (dwukrotny prezes zarządu spółki z o.o. S. ) zarzuty, o to, między innymi że działając wspólnie i w porozumieniu brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw polegających między innymi na wprowadzaniu do obrotu oleju napędowego niewiadomego pochodzenia. Jak wykazało prowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postępowanie (pismem z dnia 25 marca 2014 r. zlecono Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w P. przeprowadzenie czynności sprawdzających w spółce z o.o. S. w wyniku tych czynności ustalono, że spółka ta pod adresem P. , ul. [...] nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej) spółka z o.o. S. była podmiotem, który faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego P. poinformował, że spółka z o.o. S. nie występowała jako płatnik z tytułu zatrudnienia. Spółka nie złożyła deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2012 r. oraz sprawozdań finansowych za lata 2010-2012, z dniem [...] września 2012 r. podmiot został wykreślony z rejestru podatników VAT. Spółka z o.o. S. nie składała zgłoszeń aktualizacyjnych dotyczących danych rejestrowych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż ujawnione okoliczności wykazały, że spółka z o.o. S. nie prowadziła działalności gospodarczej, była podmiotem który stwarzał wyłącznie pozory istnienia. Spółka nie składała deklaracji w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2012 r., nie odprowadzała podatku wymienionego na fakturach opatrzonych jej nazwą. Z dniem [...] września 2012 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT. Organ w zakresie podatku naliczonego, z faktur na których jako wystawca figuruje spółka z o.o. O. wskazał na zeznania - S. W. udziałowca i prezesa zarządu spółki z o.o. O. (od dnia 13 marca 2012 r.) przesłuchanej w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. oraz w toku postępowania przed organem pierwszej instancji - T. B. , który zeznał, że nazwę spółki z o.o. O. kojarzy tylko z dokumentów posiadanych przez S. W. , którą podwoził swoim samochodem. Z S.W. łączyły go tylko relacje osobiste. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. postawił S.W. oraz T. B. zarzuty popełnienia czynów zabronionych o to, między innymi że działając wspólnie i w porozumieniu brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw polegających między innymi na wprowadzaniu do obrotu oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, wprowadzaniu w błąd nabywców oleju, co do jego pochodzenia, fałszowaniu i poświadczaniu nieprawdy w dokumentach dotyczących tego obrotu oraz przestępstw firmanctwa i innych. Ponadto postawił T.B. , zarzuty o to, że w ramach zorganizowanej ww. grupy przestępczej, działając wspólnie i w porozumieniu m.in. z S.W. , zataił fakt prowadzenia działalności i rzeczywiste rozmiary tej działalności, w ten sposób, że posługując się danymi podmiotu spółka z o.o. O. dokonywał obrotu paliwami pędnymi, które następnie sprzedawał między innymi do spółki z o.o. D. na podstawie faktur na łączną kwotę 270979,76 zł. Ujawnione okoliczności wykazały fikcyjną działalność spółki z o.o. O. . Spółka w okresie objętym postępowaniem nie posiadała siedziby pod adresem wskazanym w KRS, gdyż umowa najmu lokalu została wcześniej wypowiedziana. S.W. , pełniąca funkcję prezesa zarządu, nie kierowała faktycznie działalnością spółki. Zgodnie z jej zeznaniem funkcje te spełniał T.B. . Spółka z o.o. O. faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, natomiast wprowadzała do obrotu prawnego faktury VAT z tytułu sprzedaży oleju napędowego, stwierdzające czynności które nie zostały dokonane. Organ odwoławczy wskazał, iż w wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] spółce z o.o. O. za styczeń, luty i marzec 2012 r. z tytułu wystawianych faktur VAT (między innymi na rzecz spółki z o.o. D. ) określono zobowiązanie w podatku od towarów i usług w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższymi ustaleniami Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż organ pierwszej instancji dochował staranności, podejmując w toku postępowania, czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego przebiegu transakcji. Organ nie zaniechał przeprowadzenia dowodów, możliwych do przeprowadzenia, próbował bowiem ustalić kto faktycznie dostarczał na stacje paliw olej napędowy i jakim środkiem transportu. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia wskazują, że dokonując zakupu przedmiotowego paliwa Strona abstrahowała od form, w jakich realnie prowadzi się działalność gospodarczą w podmiotach prawa handlowego. Mianowicie, Strona nie dokonała zweryfikowania, które z osób były osobami uprawnionymi do reprezentowania spółki z o.o. S. i spółki z o.o. O. , czy też osób, do rąk których wypłacano gotówkę z tytułu dokonanych zakupów. W pierwszym przypadku dane osób mogły podlegać weryfikacji z aktualnymi danymi ujawnionymi w KRS, w przypadku zaś wręczania pieniędzy - z pokwitowania ich odbioru. W ocenie Organu wbrew zarzutom Strony poczynione ustalenia dowodzą fikcyjności sprzedaży w 2012 r. na rzecz Strony oleju napędowego przez spółkę z o.o. S. i spółkę z o.o. O. , co wynika między innymi z informacji i dowodów przekazanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. , który przeprowadził postępowanie kontrolne wobec spółki z o.o. O. oraz informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. (pismo z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...] ) dotyczących spółki z o.o. S. . W decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wobec spółki z o.o. O. określono kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu wystawionych faktur VAT w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Organ zaznaczył, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. dokonał analogicznej oceny przedmiotowych transakcji w odniesieniu do podmiotu wymienionego na fakturze jako jej wystawca. W odniesieniu zaś do spółki z o.o. S. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. ustalił, że spółka z o.o. S. , zgodnie z danymi KRS nie ma organów uprawnionych do reprezentacji podmiotu. W ocenie Organu odwoławczego również stan prowadzonej przez Stronę dokumentacji i ewidencji w zakresie odbioru dostarczanego paliwa (w zakresie wskazania osoby wydającej paliwo, wskazania środka transportu, sposobu prowadzonej ewidencji magazynowej) uniemożliwiają faktyczne ustalenie źródła pochodzenia dostarczanego oleju napędowego i osób (podmiotów) dokonujących dostawy. Nawet tak kluczowe w obrocie gospodarczym kwestie jak wypłata gotówki, jak się okazuje, zostały dokonane do rąk osoby której personalia nie były znane. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że faktury VAT, na których jako wystawca widnieje spółka z o.o. S. i spółki z o.o. O. , nie dokumentują zdarzeń gospodarczych na tych fakturach opisanych, bowiem faktycznej sprzedaży dokonały podmioty (osoby) inne niż wymienione na fakturach. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przeprowadzając transakcje zakupu towarów uwidocznione na fakturach wystawionych przez spółkę z o.o. S. oraz spółką z o.o. O. nabywający paliwo nie podjął bezpośredniego kontaktu z przedstawicielami tych podmiotów (spółek prawa handlowego), w każdym zaś razie na taki kontakt w trakcie prowadzonego postępowania Strona się nie powołuje. W ocenie Organu również zebrane w sprawie dowody nie zawierają żadnych nazwisk co do osób dostarczających towar oraz osób wydających towar do zbiorników na stacji paliw i osób odbierających gotówkę. Strona zaniechała podjęcia bezpośredniego kontaktu z osobą działającą z ramienia spółki z o.o. S. i spółki z o.o. O. - w całym tego słowa rozumieniu, gdyż dokumenty związane z przedmiotowym nabyciem opatrzone były nazwiskiem osoby, która była wyłącznie formalnym prezesem jednej i drugiej spółki. Strona, jak twierdzi, zaopatrzyła się w dokumenty świadczące o formalnym funkcjonowaniu spółki z o.o. S. i spółki z o.o. O. , zarejestrowaniu działalności i zgłoszeniu obowiązków podatkowych w podatku od towarów i usług, ale tych dokumentów rejestracyjnych nie zweryfikowała z danymi uwidocznionymi na fakturach dostawy - co miało miejsce w odniesieniu do składu zarządu spółki z o.o. O. uwidocznionego na przedstawionym przez Stronę wypisie z KRS na dzień 10 maja 2011 r. i na innych dokumentach, w tym nie dokonano weryfikacji czy przedstawione przez kontrahentów wnioski o zmiany wpisu do KRS, zostały faktycznie dokonane - co miało miejsce w odniesieniu do zmian w zarządzie spółki z o.o. S. . Tym samym Skarżąca nie ma uprawnień by twierdzić, że nie miała przesłanek podejrzewać, że wystawcy faktur dopuścili się nieprawidłowości lub przestępstwa, gdyż Strona całkowicie zrezygnowała z obserwowania okoliczności związanych z przebiegiem spornych transakcji gospodarczych - zarówno formalnych jak i faktycznych. Podatnik dysponował dokumentami opatrzonymi danymi wskazującymi na podmiot o nazwie spółka z o.o. S. i spółka z o.o. O. . Tymczasem w prowadzonej działalności Skarżący dokonywał transakcji z osobami, o których nie wiedział, czy formalnie z ww. podmiotami były związane, i w jakim charakterze, w każdym razie na istnienie takiego związku Strona się nie powołuje, a osób z którymi miała kontakt Strona nie identyfikuje zupełnie. I nie chodzi tutaj o taki rodzaj ich identyfikacji, jak podanie nazwiska osoby po wielu latach od zdarzeń faktycznych, lecz o identyfikację osób przywożących towar, wydających towar, odbierających pieniądze, pełniących funkcję prezesa zarządu - co winno podlegać utrwaleniu w odpowiedniej dokumentacji. Również poprzez pobranie od kontrahentów dokumentów dotyczących funkcjonowania podmiotów, które nie znajdowały odzwierciedlenia we wpisach do Krajowego Rejestru Sądowego (dowody przedstawione przez Stronę przy piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r.) Podatnik pozbawił się możliwości spostrzeżenia, że kontrahent dopuszcza się nieprawidłowości. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że Strona przyjmowała faktury, w których siedziba podmiotu była inna niż na posiadanym przez Stronę odpisie KRS, że skład zarządu był inny niż dane o prezesie zarządu uwidocznione na fakturze zakupu i na innych dokumentach. Zaznaczył, iż ten sposób współpracy z podmiotem prawa handlowego (który działa przez powołane osoby), w której zaniechano identyfikowania osób przyjmujących zamówienie na towary, zaniechano identyfikowania osób dokonujących dostawy, czy w końcu zaniechano identyfikowania osób odbierających pieniądze, w połączeniu z omówionym wyżej aspektami sprawy, nie pozwala wykluczyć, że Strona wiedziała lub mogła się domyślać, nieprawidłowości w działaniach kontrahenta. W ocenie Organu o zachowaniu należytej staranności mówić nie można tym bardziej w sytuacji, gdy Strona zdaje się była świadoma wagi w procesie prowadzonej działalności gospodarczej badania legalności działania kontrahenta, bowiem pobrała podstawowe dokumenty rejestracyjne, lecz pominęła to, że były one nieaktualne, również ze względu na upływ czasu pomiędzy datą ich powstania a czasem transakcji gospodarczych. W sprawie znamienne jest to, że Strona dokonując zakupu, jak wynika z faktur firmowanych przez spółkę z o.o. S. i spółkę z o.o. O. , towarów o specyficznych właściwościach jakim jest paliwo nie prowadzi ewidencji magazynowej dostarczanych towarów ze wskazaniem dostawcy, środka transportu, itp. danych pozwalających na identyfikację towaru i jego dostawcy, znacznie przyczynia się do braku możliwości odtworzenia drogi dostawy zakupionego paliwa Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż organy podatkowe nie podważają formalnej prawidłowości dokumentów rejestracyjnych dotyczących spółki z o.o. S. i spółki z o.o. O. . Jednakże nie świadczą one same w sobie o faktycznym prowadzeniu przez te spółki działalności gospodarczej w zakresie jak na wymienionych fakturach, jak również dokumenty te co do istoty w znacznej mierze były nieaktualne. Organ podniósł, iż w toku postępowania podatkowego organ nie mógł podjąć innych działań w celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług, z uwagi na brak jakichkolwiek informacji, kto był faktycznym dostawcą paliwa. W związku z tym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą zaufania do organów podatkowych uznał za nieuzasadnione. Zaznaczył, iż przeprowadzone przez organ kontroli skarbowej czynności, doprowadziły do ustalenia rzeczywistego obrazu wykonywanej przez Stronę działalności. Zarzuty odwołania uznał za niezasadne. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżąca zarzuciła, że decyzja wydana została na podstawie domniemań i jednostronnych ustaleń. W ocenie Skarżącej zaskarżona decyzja wydana została na skutek nadinterpretacji przepisów art. 282c § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie przez organ drugiej instancji, że organ pierwszej instancji mógł zaniechać tej czynności proceduralnej pomimo, że nie wypełnił przesłanek wynikających z tej normy prawnej. Zdaniem Skarżącej inspektor (kontroli skarbowej) naruszył ww. zasadę, poinformował bowiem Stronę postanowieniem o odstąpieniu od powiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli na skutek informacji uzyskanej z Prokuratury Okręgowej we W. , z której wynika, że wobec Skarżącej prowadzone jest postępowanie przez prokuraturę. Zdaniem Skarżącej nie jest to prawdą. Spółka dwukrotnie pisemnie występowała do Prokuratury Okręgowej we W. o przesłanie jej sygnatury i nie otrzymała odpowiedzi. Skarżąca stwierdza, że w owym czasie do chwili obecnej nie były prowadzone wobec Spółki, ani z jej udziałem żadne czynności procesowe wykonywane przez Prokuraturę Okręgową we W. , ani na jej zlecenie przez osoby trzecie. Wniosek z tego, że D. nie była i nie jest aktualnie objęta żadnym postępowaniem przygotowawczym. Skarżąca argumentowała, że omawiany przepis nie wskazuje jednoznacznie, czy "organ prowadzący postępowanie przygotowawcze" to organ pojmowany ogólnie jako prokuratura (bowiem ta prowadzi postępowanie przygotowawcze) czy też "organ prowadzący postępowanie przygotowawcze'' to organ, który prowadzi konkretne postępowanie przygotowawcze przeciwko konkretnej osobie czy osobom. Bierna postawa Prokuratury Okręgowej we W. oraz fakt braku jakichkolwiek czynności prowadzonych przeciwko Skarżącej (ewentualne wszczęcie postępowania przygotowawczego, protokoły przesłuchań itd.) nakazują przyjąć, że inspektor kontroli skarbowej naruszył procedurę poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności (zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli), do której mocą ustawy Ordynacja podatkowa był obowiązany. Skarżąca podniosła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. pomimo naruszenia tego przepisu prawa przez organ pierwszej instancji - uznał to zachowanie za normalne, co budzi zdziwienie i kontrowersje. Strona zarzuciła wadliwe i niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawie, poddanie go nieprawidłowej ocenie i wydanie na jego podstawie wadliwego orzeczenia. Inspektor kontroli skarbowej postanowił o włączeniu do akt niniejszego postępowania materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. W niniejszej sprawie organ zebrał i poddał ocenie tylko i wyłącznie materiał dowodowy przemawiający na niekorzyść strony, pomijając fundamentalne kwestie świadczące na jego korzyść. Organ drugiej instancji uznał takie działanie za prawidłowe. Spółka nie rozumie jaką wartość dowodową mają w niniejszym - dotyczącym jej postępowaniu kontrolnym wyciągi z postanowień o przedstawieniu zarzutów osobom trzecim, a z którymi Spółka się nie utożsamia, nie miała nigdy kontaktu i sprawy dotyczące tych osób są spółce obce. Spółka widzi logiczne działanie w zbieraniu przez organ kontroli skarbowej materiału dowodowego z dokumentów finansowo-księgowych różnych podmiotów gospodarczych, ale niniejszy przypadek pokazuje bezpodstawne agregowanie przez inspektora treści z obcego postępowania karnego, z którym strona nie ma nic wspólnego - do postępowania kontrolnego Skarżącej która mało jest zainteresowana wchodzeniem w posiadanie wiedzy - komu i jakie zarzuty stawia prokurator. Nawiązując do firm wystawiających faktury, tj. spółki z o.o. O. i spółki z o.o. S. Skarżąca argumentowała, że obowiązek realizowania podstawowych powinności wobec budżetu, organów administracji podatkowej, skarbowej itd. ciąży na podmiocie gospodarczym. Skarżąca podniosła, iż nie może ponosić odpowiedzialności i być obciążona za brak wykonania obowiązków przez innego przedsiębiorcę. Spółka nie ponosi żadnej winy za brak zgłoszeń, deklaracji podatkowych, informacji i dokumentów innej firmy. Organy państwowe posiadają stosowne instrumenty prawne służące przymusowemu nakłonieniu przedsiębiorcy do wywiązywania się (terminowego) z jego obowiązków, ale D. wpływu na to nie ma. Nie istnieje żaden normatyw nakazujący przedsiębiorcy weryfikację kontrahenta. Przy nawiązaniu współpracy handlowej pomiędzy firmami przekazane zostały sobie dokumenty, tj. decyzja o nadaniu NIP, dokumenty rejestrowe firm (KRS) oraz koncesja na obrót paliwami. Dokumenty okazane w oryginale potwierdzają udział podmiotu w porządku gospodarczym. Zaznaczyła, iż transakcje przebiegające bez zastrzeżeń, przepływy pieniężne bez zastrzeżeń nie dają podstaw do zajmowania się sprawdzaniem wiarygodności kontrahenta. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 282c § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem nie zawiadamia się o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, jeżeli kontrola ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Skarżąca twierdzi, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania powyższego przepisu, gdyż mimo podjętych prób nie uzyskała od Prokuratury Okręgowej we W. potwierdzenia żądania wszczęcia kontroli podatkowej. Jednakże należy mieć na względzie, że w świetle cytowanego wyżej przepisu żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze winno zostać skierowane do organu prowadzącego kontrolę podatkową. Podatnik nie jest zatem adresatem takiego żądania i nie ma obowiązku informowania go o tym fakcie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego na żądanie Sądu organ podatkowy przekazał pismo Prokuratury Okręgowej we W. z dnia 4 kwietnia 2013 r. zawierające żądanie przeprowadzenia kontroli podatkowej u Skarżącej w związku ze śledztwem o sygn. akt [...] . Pismo to znajduje się w aktach sprawy. Tym samym istniała podstawa do odstąpienia od zawiadomienia Skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, które związane są z naruszeniem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, będącego konsekwencją uchybień w zakresie postępowania dowodowego, Sąd stwierdza co następuje. Przywołany przepis prawa materialnego stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Zauważyć należy, że w odniesieniu do wyrażonej wyżej zasady dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego wyłącznie z prawidłowych pod względem formalnoprawnym faktur, istnieje pewne odstępstwo. Odstępstwo to związane jest z dobrą wiarą po stronie odbiorcy faktury. W tym względzie podkreślenia wymaga, że VAT jest podatkiem zharmonizowanym, a co za tym idzie sądy administracyjne dokonując kontroli legalności decyzji dotyczących tego rodzaju daniny publicznoprawnej, są zobligowane do konfrontowania przepisów krajowych z regulacjami unijnymi oraz orzecznictwem TSUE. To, że prawo do odliczenia VAT naliczonego może zależeć od dobrej wiary, wynika z szeregu wyroków TSUE (zob. w szczególności wyrok z 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen i in., pkt 52, 55, a także wyroki: w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, pkt 45, 46, 60; w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, pkt 47; w sprawie C-285/11 Bonik, pkt 41). Kwintesencją tego orzecznictwa są tezy z wyroków TSUE z 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 Stroj trans EOOD i C-643/11 ŁWK - 56 EOOD. TSUE w wyrokach tych z jednej strony podkreśla, że zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu – to jednak dla pozbawienia odbiorcy faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku – należy ustalić, w świetle obiektywnych danych i nie wymagając przy tym od odbiorcy faktury przeprowadzania weryfikacji nienależących do jego obowiązków, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż dana czynność wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, zaś sprawdzenie tego jest zadaniem sądu odsyłającego. Sąd podkreśla jednocześnie, że w orzecznictwie NSA, które Sąd rozpoznający sprawę aprobuje, wskazuje się, że ustalenie, że w danej sprawie miało miejsce wystawianie tzw. pustych faktur sensu stricto (gdy wystawiany był sam dokument, któremu w rzeczywistości w ogóle nie towarzyszy transakcja w nim wskazana), czy też wystawianie pustych faktur, którym w tle towarzyszy realna transakcja, ale z udziałem innego podmiotu niż ich wystawca (jeden podmiot faktycznie realizuje transakcje, a zupełnie inny podmiot wystawia fakturę mającą rzekomo dokumentować tę transakcję czego świadom jest odbiorca takiej faktury) – oznacza, że dobra wiara nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze), albo tego rodzaju transakcję nabywca świadomie realizuje z jednym podmiotem, a dokumentuje u innego podmiotu (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2014r. sygn. akt I FSK 674/13, dostępny na nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe zakwestionowały prawo Skarżącej do obniżenia kwoty podatku należnego wynikającego z faktur wystawionych przez O. sp. z o.o. oraz S. sp. z o.o. Organy podatkowe na skutek przeprowadzonego postępowania dowodowego ustaliły, że wzmiankowani kontrahenci Skarżącej w rzeczywistości nie dokonali czynności dokumentowanych wystawionymi dla Skarżącej fakturami. W świetle przepisów regulujących postępowanie dowodowe obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych obciąża organy podatkowe (art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z tymi przepisami w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna zostać dokonana z uszanowaniem zasady określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej Przyjęcie tej zasady (swobodnej oceny dowodów) oznacza, że organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekając na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe powinny przy tym działać na podstawie przepisów prawa, a postepowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu postępowanie podatkowe prowadzone w rozpoznawanej sprawie posiadało cechy, o których wyżej mowa. Organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zapewniły Skarżącej czynny udział w każdym stadium postepowania, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej jego oceny, a więc w sposób obiektywny, logiczny i przy wykorzystaniu wiedzy z zakresu prawa podatkowego. Przeprowadziły szereg czynności mających na celu odtworzenie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych, wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów, pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodny z logiką i doświadczeniem życiowym. Do akt sprawy dołączono materiały dowodowe zgromadzone w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową we W. , sygn. akt [...] oraz postępowań podatkowych prowadzonych w stosunku do wystawców spornych faktur. Działanie takie odpowiada przepisom art. 180 § 1 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast drugi stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Uzyskane w ten sposób dowody, a w szczególności zeznania osób związanych ze spółkami O. oraz S. – S.W. oraz T.B. wskazują w sposób oczywisty, że podmioty te nie prowadziły działalności gospodarczej. Także dowody zebrane w toku prowadzonego w sprawie postępowania podatkowego uzasadniają ustalenia odnośnie fikcyjności transakcji dokumentowanych spornymi fakturami. Zarówno członek zarządu Skarżącej – R. M. jak też jej pracownicy –T.O. oraz M.S. albo nie znali tych kontrahentów, albo nie potrafili wskazać jakichkolwiek szczegółowych informacji związanych ze spornymi transakcjami. Jest to o tyle znamienne, że osoby te z uwagi na wykonywane obowiązki u Skarżącej winny posiadać szczegółowe informacje odnośnie tych transakcji i kontrahentów Spółki. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze dla ustaleń stanu faktycznego sprawy istotne znaczenie miały czynności podejmowane w toku postępowań podatkowych prowadzonych w stosunku do jej kontrahentów jak też postępowania karnego w sprawie sygn. akt [...] . Z postępowań tych wynikał bowiem fikcyjny i przestępczy charakter działania kontrahentów Skarżącej, co z kolei przesądziło o charakterze transakcji dokumentowanych spornymi fakturami. Dla oceny przedmiotowej sprawy drugorzędne znaczenie ma natomiast okoliczność podniesiona w skardze, że przy nawiązaniu współpracy z wystawcami faktur Skarżąca posiadała ich dokumenty rejestrowe (KRS), decyzje o nadaniu NIP oraz koncesje na obrót paliwami. W toku postępowania podatkowego nie kwestionowano bowiem okoliczności, że kontrahenci Skarżącej w rzeczywistości istnieli, czy że posiadali cechy umożliwiające im działalność gospodarczą. Ustalono natomiast, że podmioty te nie prowadziły faktycznie tej działalności, ograniczając się jedynie do wystawiania fikcyjnych faktur. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).