III SA/Wa 1779/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. K. i E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – W. K. i E. K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Następnie pismem z dnia 25 lipca 2013 r. Skarżący zwrócili się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazali, że kwota samej zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającej z zaskarżonej decyzji wynosi 26 069 zł, gdy tymczasem jedyne dochody uzyskiwane przez Skarżącego to wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 1490 zł brutto oraz renta z ubezpieczenia społecznego w kwocie ok. 555 zł. Skarżąca uzyskuje wyłącznie świadczenia z ubezpieczenia społecznego (na zbliżonym poziomie). Stwierdzili, że uzyskiwane przez nich dochody z trudem wystarczają na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem, obejmujących w szczególności koszty opału oraz koszty leków. W ocenie Skarżących, zajęcie choćby części świadczeń z ubezpieczenia społecznego uzyskiwanych przez niego w celu wykonania zaskarżonej decyzji, będzie stanowić zagrożenie dla podstaw ich egzystencji albo wręcz zagrożenie ich zdrowia, jako że będzie oznaczać uszczuplenie dochodów niezbędnych do pokrycia kosztów umożliwiających zaspokojenie ich podstawowych potrzeb (wyżywienia, ogrzewania, leków). Zdaniem Skarżących, przystąpienie do egzekucji decyzji będzie groziło wyrządzeniem Skarżącej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Skarżący wskazali, że porównując kwoty odsetek określonych w decyzji z dochodami uzyskiwanymi przez Skarżących wynika, że oczywistym jest, iż ściągnięcie z nich podatku w kwocie określonej w zaskarżonej decyzji jest całkowicie nierealne. Z tego względu zachodzi realne ryzyko, że organ egzekucyjny w celu wykonania decyzji przystąpi do egzekucji z będącej własnością Skarżących nieruchomości tj. domu, w którym mieszkają oraz działki o powierzchni 0,27 ha – jako że stanowi ona faktycznie jedyny składnik majątku przedstawiający istotną wartość, co również grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe, zdaniem Skarżących, uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem przymusowe jej wykonanie mogłoby wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącym szkody lub spowodować inne nieodwracalne skutki. W ocenie Skarżących, wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione również, ze względu na realne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z uwagi na podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa. Do wniosku Skarżący załączył umowę o pracę zawartą przesz Skarżącego z dnia 1 maja 2013 r. oraz potwierdzenie wypłaty świadczenia z ubezpieczenia społecznego z dnia 17 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zdaniem Sądu przywołane we wniosku przez Skarżących stwierdzenia nie są dostatecznie poparte stosownymi dokumentami. Załączone bowiem do wniosku dokumenty nie obrazują całokształtu sytuacji majątkowej Skarżących. Obrazując swoją sytuację Skarżący załączyli jedynie umowę o pracę z dnia 1 maja 2013 r. oraz potwierdzenie wypłaty świadczenia z ubezpieczenia społecznego z dnia 17 lipca 2013 r. (z dokumentów tych wynika jedynie, że Skarżący uzyskuje dochód w wysokości 1490 zł z tytułu umowę o pracę oraz 555 zł renty). Ponadto zauważenia wymaga, że Skarżący pomimo, iż powołują się na ciężką sytuację majątkową uiścili w dniu 26 lipca 2013 r. wpisy sądowe (w łącznej wysokości: 1 385 zł) od 4 skarg wniesionych do tut. Sądu (2 skargi Skarżącego i 2 skargi Skarżących), co sprawia, iż nie można wykluczyć, iż posiadają oni także inne składniki majątku, o których Sąd nie ma wiedzy, a które wykluczają spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższego Sąd uznał, że Skarżący nie wykazali we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zajścia przesłanek wstrzymania wykonania tej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należało zestawić z posiadanymi środkami pieniężnymi czy środkami materialnymi, odwołać się do konkretnych danych, konkretnych dokumentów – w oparciu o które Sąd mógł stwierdzić istnienie ww. przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym Sąd, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., stwierdza, że nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżących o wadliwości wydanych w sprawie decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.