III SA/Wa 1793/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Skarżący – G. Z. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z[...] kwietnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2010 r. w przedmiocie określenia Skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Przy piśmie z 30 czerwca 2011 r. przesłano pełnomocnikowi Skarżącego odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 czerwca 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma - wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.041 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego wezwania wynika, że zostało one odebrane przez pełnomocnika Skarżącego 19 lipca 2011 r. Pismem z 28 lipca 2011 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, opłacając jednocześnie brakujący wpis w kwocie 2.041 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że 19 lipca 2011 r. ustanowiony przez niego pełnomocnik odebrał w urzędzie pocztowym wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2.041 zł, jednak z uwagi na fakt, iż pełnomocnik nie dysponował taką kwotą, jeszcze tego samego dnia przesłał mu wezwanie drogą mailową oraz pozostawił wiadomość o konieczności uiszczenia wpisu na skrzynce poczty głosowej w jego telefonie komórkowym. Ponadto Skarżący wyjaśnił, iż w tym okresie był na urlopie poza W. i pływał łódką po [...] , gdzie nie miał dostępu do Internetu, ani nie posiadał zasięgu telefonicznego. Wskazał również, że 24 lipca 2011 r. zachorował i niezwłocznie wrócił do W. , jednak z powodu złego stanu zdrowia nie pojechał do pracy, nie uruchamiał komputera i nie sprawdzał poczty. Z twierdzeń Skarżącego wynikało, że o konieczności uiszczenia wpisu dowiedział się dopiero 28 lipca 2011 r. i jeszcze tego samego dnia, niezwłocznie po uzyskaniu ww. informacji, dokonał przelewu w odpowiedniej kwocie. W związku z powyższym Skarżący uznał, iż nie uiszczenie w terminie wpisu sądowego nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podjęcie w postępowaniu sądowoadministracyjnym czynności po upływie terminu przewidzianego do jej dokonania powoduje bezskuteczność owej czynności (art. 85 p.p.s.a.). W świetle brzmienia art. 86 § 1 p.p.s.a., strona - celem uniknięcia powołanego wyżek skutku - może złożyć wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Podlega on uwzględnieniu, gdy strona uprawdopodobni we wniosku, iż terminu nie dotrzymała nie ze swojej winy. Stosownie natomiast do postanowień art. 87 p.p.s.a przywrócenie terminu uwarunkowane jest złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4). Skarżący wyjaśnił, że w związku z przebywaniem na urlopie, przebytą międzyczasie chorobą oraz nieudaną próbą nawiązania z nim w tym czasie kontaktu przez jego pełnomocnika, o konieczności uiszczenia wpisu od skargi dowiedział się dopiero 28 lipca 2011 r. W związku z powyższym uznać należało, że przyczyna uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu ustała tego właśnie dnia. Skarżący, składając wniosek o przywrócenie terminu 28 lipca 2011 r., zachował przewidziany na dokonanie tej czynności siedmiodniowy termin wskazany w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżący dopełnił również wymogu jednoczesnego ze złożeniem wniosku dokonania czynności, której termin został uchybiony, uiszczając brakujący wpis sądowy od skargi. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił jednak braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Oceniając brak winy w uchybieniu terminu należy uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy, mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, nadzwyczajnych i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Jeżeli w sprawie ustanowiono pełnomocnika, również jego postępowanie powinno być wzięte pod uwagę, przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu. Profesjonalny pełnomocnik, któremu powierzono prowadzenie sprawy, odpowiada bowiem za dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony. Przyczynami, z powodu których Skarżący nie zastosował się do ww. wezwania Sądu były - jak wynika z zawartych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń – nie dysponowanie przez pełnomocnika kwotą potrzebną do uiszczenia wpisu sądowego oraz nieudana próba kontaktu telefonicznego i za pośrednictwem poczty elektronicznej pełnomocnika ze Skarżącym, mająca na celu przekazanie stronie informacji o konieczności jego opłacenia. Skarżący wyjaśnił, iż będąc w tym czasie na urlopie poza W., pływał łódką po [...] i nie miał tam dostępu do Internetu, ani nie posiadał zasięgu telefonicznego. W ocenie Sądu ww. przyczyny nie uiszczenia przez stronę, reprezentowaną przez pełnomocnika, wpisu sądowego w terminie z całą pewnością nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie stanowiły przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Wprawdzie materialny obowiązek uiszczenia opłaty ciąży na samej stronie, niemniej jednak nie skutkuje to zwolnieniem pełnomocnika z obowiązku zapewnienia skuteczności czynności procesowej, dokonywanej w granicach pełnomocnictwa. Obowiązku tego nie należy utożsamiać z koniecznością uiszczenia opłaty z własnych środków pełnomocnika, lecz z taką organizacją prowadzenia spraw strony w postępowaniu sądowym, która zapewni skuteczne dochodzenie jej interesów. Warunkiem tego należytego dbania o interesy strony jest skuteczne dokonywanie czynności procesowych. Pełnomocnik winien, kierując się logiką i doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych, czynić przewidywania co do przebiegu czynności procesowych. Brak porozumienia pomiędzy pełnomocnikiem a klientem odnośnie konieczności zabezpieczenia ze środków strony kwot na prowadzenie sprawy sądowoadministracyjnej, należy uznać za brak staranności pełnomocnika, który winien dbać o właściwą komunikację z klientem, w tym informować mocodawcę o konieczności ponoszenia kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe uwagi uznać należało, iż w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono, że strona, działająca za pośrednictwem pełnomocnika, nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Samo udowodnienie faktu, że strona w trakcie biegu terminu przebywała na urlopie, a następnie zachorowała, nie daje podstaw do uznania, że pełnomocnik dochował należytej staranności w zakresie zapewnienia uiszczenia wpisu. Ani urlop Skarżącego, ani jego choroba, nie uniemożliwiały stronie (reprezentowanej przez pełnomocnika) zapłacenia wpisu od skargi. Niezależnie od faktu, że starania pełnomocnika w celu nawiązania kontaktu ze Skarżącym nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione oraz abstrahując od kwestii wiarygodności twierdzeń strony wskazujących na brak jakiegokolwiek zasięgu telefonicznego oraz dostępu do Internetu w czasie urlopu oraz po powrocie do W. , w ocenie Sądu na uchybienie terminu w sposób zawiniony wpływa sama okoliczność, że pełnomocnik nie poczynił ze stroną, w okresie poprzedzającym wyjazd mocodawcy na urlop, uzgodnień co do zabezpieczenia kwot umożliwiających zadośćuczynienie obowiązkowi opłacenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2011 r., II FZ 77/11). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.