III SA/Wa 1836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do października 2012 r. oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2012 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., po przeprowadzeniu kontroli podatkowe i wszczęciu postępowania podatkowego, określił B. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (zwanej dalej: "Skarżącą") kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2012 r. oraz określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2012 r. Postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w związku z ustaleniami dokonanymi w toku przeprowadzonej wobec Skarżącej kontroli podatkowej w zakresie m.in. podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2012 r., zakończonej protokołem kontroli podatkowej oraz nie uwzględnieniem przez Spółkę w całości nieprawidłowości ustalonych w toku przedmiotowej kontroli podatkowej. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że faktury VAT wystawione na rzecz B. Sp. z o.o. przez A. Sp. z o.o. (z dnia 10 lipca 2012 r., nr [...] oraz z dnia 10 września 2012 r., nr [...] i nr [...]) i przez I. Sp. z o.o. (z dnia 2 sierpnia 2012 r., nr [...] i z dnia 20 sierpnia 2012 r., nr [...]) nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji zakwestionował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach VAT wystawionych w 2012 r. na rzecz Spółki przez I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. tytułem usług marketingowych. Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: - art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 180. art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwanej dalej: "O.p."), przez błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ I instancji, tj. ustalenie, że faktury dokumentujące świadczenie usług przez I. Sp. z o.o. oraz przez A. Sp. z o.o. są fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane, podczas gdy zebrane w przedmiotowej sprawie materiały nie wskazują w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż dokumentowane transakcje nie miały rzeczywistego charakteru; - art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 tejże ustawy, przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy w toku postępowania podatkowego organ podatkowy powinien oceniać na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, tj. oparcie ustalonego przez organ stanu faktycznego przede wszystkim na zeznaniach R. R., prezesa zarządu I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o., podczas gdy wartość pozyskanych dowodów jest znikoma ze względu na chorobę alkoholową świadka; - art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 247 § 1 O.p. przez określenie kwoty zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r., podczas gdy wobec Strony została uprzednio wydana przez Naczelnika US w tym przedmiocie inna decyzja tj. decyzja z dnia [...] maja 2015r. (utrzymana w mocy prawomocną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r.), w której to określona została wysokość podatku od towarów i usług wobec Spółki za tożsamy okres, jednak w różnej wysokości. Tym samym w obrocie prawnym występują dwie decyzje, które określają wysokość zobowiązania podatkowego w jednym podatku, wobec tego samego podmiotu, za ten sam okres lecz w różnej wysokości; - art. 193 § 1, § 2 i § 4 O.p., przez uznanie ksiąg podatkowych Strony za nierzetelne w części, w wyniku błędnej oceny stanu faktycznego, podczas gdy wszystkie dokumenty związane z zakresem postępowania dokumentowały faktycznie dokonane czynności, tj. świadczenie usług marketingowych na rzecz Strony, a w związku z tym wyżej wskazane księgi podatkowe powinny zostać uznane przez organ pierwszej instancji za rzetelne i niewadliwe i jako takie powinny stanowić dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów; - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1, ust. 2 i ust. 10 ustawy o VAT oraz art. 167, art. 168 i art. 178 Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L z 2006 r., nr 384, poz. 92. dalej: Dyrektywa 112) przez uznanie, iż Skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wskazanego na fakturach otrzymanych od I. Sp. z o.o. oraz A. Sp. z o.o. z tytułu faktycznie dokonanych usług marketingowych przez uznanie, iż faktury otrzymane przez Spółkę dokumentujące świadczenie usług nie mogą zostać uznane za dokumenty potwierdzające kwotę podatku VAT naliczonego, podczas gdy faktury te dokumentują czynności faktycznie dokonane i winny być uznane przez Naczelnika US jako dokumenty stanowiące dla Strony podstawę do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony oraz uznanie, że Skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu faktur wystawionych przez I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o., dokumentujących świadczenie usług, podczas gdy faktury te dokumentując rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, tym samym uprawniały Skarżącą do odliczenia podatku VAT naliczonego wskazanego na zakwestionowanych fakturach. W uzasadnieniu Skarżącą wskazała, iż zakwestionowane faktury stwierdzają czynności, które zostały dokonane i przedstawiają rzeczywisty charakter transakcji nimi udokumentowanych. Zarzuciła organowi stosowanie zasady in dubio pro fisco w celu realizacji interesu fiskalnego państwa. Skarżąca zakwestionowała wiarygodność zeznań R. R., pełniącego funkcję prezesa zarządu I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył na wstępie, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest prawo Strony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach VAT wystawionych w 2012 r. na rzecz Spółki przez I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. tytułem usług marketingowych. Organ odwoławczy powołał się następnie na treść przepisów: art. 86 ust.1, art. 88 ust. 3a pkt 3 lit. a), art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wskazując że organ pierwszej instancji ujawnił w toku prowadzonej u Skarżącej kontroli, ustalono, iż w rozliczeniu za lipiec, sierpień i wrzesień 2012r. dokonała odliczenia podatku naliczonego zawartego fakturach VAT. na których jako wystawcy widnieją: A. Sp. z o.o.. oraz I. Sp. z o.o. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazywał iż A. Sp. z o.o. i I. Sp. z o.o. nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, zaś wystawione na rzecz Spółki faktury VAT są fakturami "pustymi", tj. fakturami, które nie dokumentują faktycznego wykonanych usług. Powyższe ustalenia potwierdzają zeznania złożone przez R. R., pełniącego funkcję Prezesa Zarządu zarówno A. Sp. z o.o. jak i I. Sp. z o.o. W swoich zeznaniach przyznał się on do wystawiania pustych faktur VAT, w tym również na rzecz B. Sp. z o.o. Z kolei wyjaśnienia złożone przez P. G. (dyrektora ds. wykonania usług w B. Sp. z o.o.) uznano za lakoniczne i zdawkowe. Nie potrafił on bowiem wskazać, jakie usługi na rzecz B. Sp. z o.o. świadczyły podmioty I. Sp. z o.o. oraz A. Sp. z o.o., w jaki sposób została nawiązana współpraca z tymi podmiotami, jak również kto reprezentował te podmioty. W ocenie organu odwoławczego. Organ I instancji w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego możliwe w sytuacji, w której Skarżąca nie wskazała rzeczywistych okoliczności dokonywanych przez nią transakcji i nie przedłożyła dokumentów dostatecznie potwierdzających rzeczywiste wykonanie usług dokumentowanych spornymi fakturami przez A. Sp. z o.o. i I. Sp. o.o. Dowodami tymi nie mogą być bowiem wyłącznie umowa zawarta z ww. podmiotami, faktura VAT oraz dowody wpłat na konta bankowe. Wszystkie te dowody samoistnie nie świadczą o rzeczywistym wykonaniu usług przez podmioty wskazane jako wystawcy faktur. Zdaniem organu odwoławczego pomimo, iż w umowach zawartych przez Skarżącą z A. Sp. z o.o. i I. Sp. z o.o. szczegółowo określony został zakres usług i czynności jakie winny być wykonane w wykonaniu tych umów, to nie dysponowała ona żadnymi opracowaniami, niezbędnymi pozwoleniami, certyfikatami niezbędnymi do wykonania tych usług. Ponadto, w umowie z dnia 31 lipca 2012 r. I. Sp. z o.o. jako wykonawca opracowania Strategii promocji Spółki wraz z biznesplanem jej wdrożenia, zobowiązała się do charakterystyki potencjalnych grup docelowych, określenia priorytetów marketingowych i kierunków ekspansji, założenia polityki promocyjnej, określenia wytycznych dotyczących kreowania wizerunku Spółki. Organ odwoławczy ocenił, iż powyższe działania powinny mieć fizyczne odzwierciedlenie, w postaci papierowej czy chociażby mailowej korespondencji. W świetle tak przedstawionego zakresu usług, wynikającego z umowy z dnia 31 lipca 2012r. zawartej przez Skarżąca z I. Sp. z o.o., za nierealne uznano wykonanie ww. założeń, badań, wywiadów, harmonogramów i przedstawienie ich Spółce wyłącznie w formie ustnej. Natomiast brak fizycznych efektów potwierdzał, w ocenie organu odwoławczego, iż usługi udokumentowane fakturami wystawionymi przez I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. nie zostały przez te podmioty w rzeczywistości wykonane. Zdaniem organu, Skarżąca nie przedłożyła wiarygodnych dowodów, z których wynikałoby, że usługi marketingowe udokumentowane ww. fakturami VAT zostały wykonane. Dowodów takich nie stanowiły umowy, ani faktury VAT, ani dyspozycja wypłaty nie dowodzą wykonania tych usług. Przedłożone umowy z firmami A. Sp. z o.o. oraz I. Sp, z o.o. oznaczało, że zawarto umowy o świadczenie usług marketingowych z ww. podmiotami, jednak nie zostały one wykonane. Również nie stwierdzono aby Skarżąca była nieświadoma, że faktury wystawione przez A. Sp. z o.o. i I. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywiście wykonanej przez ten podmiot czynności. Okoliczność, iż R. R. był "chwilowo" zatrudniony w B. Sp. z o.o. znał P. G. a nawet jest jego rodziną wskazuje, iż nie był osobą całkowicie postronną a rzekoma współpraca z A. i I. nie została nawiązana z uwagi np. na ich działalność w branży marketingowej, posiadane kompetencje, doświadczenie. Znajomość R. R., pracownika Spółki i krewnego P. G., oraz podpisanie umów z A. i I. na świadczenie usług marketingowych uznano za świadome działanie zmierzające do osiągnięcia nienależnych korzyści podatkowych, poprzez odliczenie podatku VAT z nierzetelnych faktur. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, iż Skarżąca miała świadomość uczestnictwa w procederze, mającym na celu dokonanie oszustwa podatkowego w podatku od towarów i usług, przez przyjęcie i rozliczenie faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto za prawidłowe, zdaniem organu odwoławczego, było uznanie ksiąg podatkowych Spółki - ewidencji zakupu VAT za lipiec-wrzesień 2012 r., za nierzetelne w części dotyczącej stwierdzonych nieprawidłowości i odrzucenie ich jako dowód w sprawie. W efekcie, na podstawie art. 193 § 4 O.p., księgi rachunkowe Spółki za okres kontrolny prowadzone były w sposób nierzetelny i nieuznano ich za dowód w toczącym się postępowaniu z uwagi na zaewidencjonowanie w nich faktur VAT wystawionych przez A. Sp. z o.o. i I. Sp. z o.o., które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżąca zaskarżyła następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 30 maja 2016 r., w której wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła w swojej skardze naruszenie: 1) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123 § 1 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., przez błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ odwoławczy, podczas gdy w toku postępowania organy są zobligowane podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, tj., ustalenie, że faktury dokumentujące świadczenie usług przez I. Sp. z o.o. oraz przez A. Sp. z o.o. są fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane, podczas gdy zebrane w przedmiotowej sprawie materiały nie wskazują w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż dokumentowane transakcje nie miały rzeczywistego charakteru. Tym samym powinny być one uznane za dokumenty stwierdzające faktycznie dokonane czynności przez I. i A. na rzecz Spółki; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1. art. 191, art. 210 § 4 O.p., przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy w toku postępowania organ pierwszej instancji powinien oceniać na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, tj. kształtowanie sytuacji Strony na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli i postępowań podatkowych, których stroną nie była Spółka, a które były włączone w poczet materiału dowodowego w szczególności: dowodów z zeznań R. R. złożonych przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 maja 2015 r. w toku kontroli podatkowej prowadzanej w I. Sp. z o.o.; dowód z zeznań B. R. złożonych przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. z dnia 6 lutego 2015 r. w toku kontroli podatkowej poprowadzonej wobec A. Sp. z o.o. oraz oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie nieprawidłowości zachodzących po stronie I. i A., podczas gdy Skarżąca nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji uchybień swoich kontrahentów, na które przy zachowaniu należytej staranności nie mogła mieć wpływu; - art. 120, art. 121 § 1. art. 123 § 1, w związku z art. 195 pkt 1 O.p., przez uznanie zeznań R. R. za wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie, podczas gdy wobec świadka zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zdolności do prawidłowego postrzegania i komunikowania swoich spostrzeżeń: oparcie ustalonego przez organ stanu faktycznego przede wszystkim na zeznaniach R. R., prezesa I. i A., podczas gdy wartość pozyskanych dowodów jest znikoma ze względu na chorobę alkoholową świadka, pominięcie przez organ języka i sposobu formułowania przez świadka wypowiedzi, które nie przystają do sytuacji życiowej, wykształcenia ani wiedzy prawnopodatkowej świadka, co może rzutować na wiarygodność złożonych zeznań, okoliczność ta została zmarginalizowana przez organ w treści zaskarżonej decyzji. 2) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 86 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT oraz art. 167, art. 168 i art. 178 Dyrektywy 112, przez ich niezastosowanie, będące pochodną błędnych ustaleń stanu faktycznego, tj.: pozbawienie Skarżącej prawa do odliczenia pełni podatku naliczonego, podczas gdy ich przedmiotem były dostawy towarów i świadczenie usług, tj. czynności opodatkowane, które zostały odpowiednio udokumentowane i powinny stanowić podstawę do odliczenia podatku VAT przez Stronę, zaburzenie zasady neutralności dla działalności przedsiębiorcy, poprzez zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez kontrahentów Strony, za czynności, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, na rzecz podatnika działającego w dobrej wierze, podczas gdy organy podatkowe nie mogą ingerować w prawo podatnika do odliczenia podatku VAT bez wykazania złej wiary podatnika. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż wnioski wyprowadzone przez organ wynikały z błędnie ustalonego stanu faktycznego stanowiły o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 120. art. 121 § 1. art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p., przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, oraz zastosowania zasady in dubio pro fisco w celu realizacji interesu fiskalnego państwa. Skarżąca powieliła argumentację zawartą w odwołaniu dotyczącą wykorzystania materiałów dowodowych z innych postępowań oraz związanej z tym możliwości jej czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem Skarżącej organ prowadził postępowanie w sposób tendencyjny, mający na celu osiągnięcie z góry ustalonego wyniku. Konkludując stwierdziła, iż całokształt działań organu nosi znamiona dowolnej oceny materiału dowodowego i zaowocował naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1. w związku z art. 195 pkt 1 O.p., związany z zeznaniami złożonych przez R. R., podkreślono, iż jako osoba uzależniona od alkoholu nie mógł on składać wiarygodnych zeznań, a język jakim rzekomo posługiwał się w trakcie przesłuchania nie jest odpowiedni dla osoby bezdomnej, nie posiadającej odpowiedniego wykształcenia. W ocenie Skarżącej, zmaganie się z chorobą alkoholową tego świadka, rzutowało na miarodajność pozyskanego w toku przesłuchania materiału dowodowego. W efekcie czego jego zeznania nie są wiarygodne i nie powinny stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 86 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT oraz art. 167, art. 168 i art. 178 Dyrektywy 112, Skarżąca wskazała na zasadę neutralności podatku od wartości dodanej, która przez ograniczenie prawa do odliczenia została, w jego opinii, pogwałcona. Zdaniem pełnomocnika, w przedmiotowej sprawie nie zostało udowodnione, że świadczenie usług nie miało faktycznie miejsca ani też, że przy zachowaniu należytej staranności wiedziała lub powinna była wiedzieć, że bierze udział w oszustwie. Zaznaczyła, iż dokonując uprzedniej weryfikacji kontrahentów, działając w dobrej wierze i zaufaniu do tych podmiotów nabywała usługi, które faktycznie były realizowane. Transakcje odbywały się na warunkach rynkowych, były należycie dokumentowane, co nie mogło budzić podejrzeń co do ich legalności. Końcowo stwierdziła, iż przypisanie jej odpowiedzialności w świetle zgromadzonego materiału stanowiło wypaczenie zasad postępowania podatkowego oraz przepisów podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest prawo Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w określonych fakturach VAT wystawionych przez I. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. z tytułu wykonania usług marketingowych. Ponadto w ocenie Organów Skarżący świadomie korzystał z faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Poddając ocenie zebrany materiał dowodowy zdaniem Sądu Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy oraz dokonał prawidłowej jego oceny. Ustalając przebieg spornych transakcji gospodarczych a w szczególności badając, czy usługi udokumentowane spornymi fakturami wystawionymi przez spółki I. Sp. z o.o. oraz A. Sp. z o.o., zostały rzeczywiście wykonane Organ przesłuchał w charakterze świadka pana P. G. - dyrektora ds. wykonania usług w B. Sp. z o.o. Świadek nie potrafił wskazać jakie usługi na rzecz Skarżącej świadczyły ww. podmioty, w jaki sposób została nawiązana współpraca z tymi podmiotami, jak również kto reprezentował te podmioty. Na pytanie w jakim okresie i w jakim charakterze w B. Sp. z o.o. pracował pan R. R., świadek zeznał, że nazwisko coś mu mówi, natomiast osoby nie pamiętał. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia dają podstawę do wniosku, że usługi w rzeczywistości nie były świadczone skoro osoba odpowiedzialna w firmie Skarżącego za ich realizację nie jest w stanie podać podstawowych informacji o przebiegu transakcji. Istotne znaczenie dla sprawy mają również zaznania złożone przez pana R. R., który pełnił funkcję prezesa zarządu zarówno w spółce I. Sp. z o.o. jak i spółce A. Sp. z o.o. Z zeznań powyższej osoby wynika, że ww. pomioty nie wykonywały czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a wszystkie faktury VAT wystawione przez powyższe Spółki nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, są to tzw. "puste faktury". Ponadto pan R. R. zeznał, że nigdy nie udzielił komukolwiek upoważnienia do wystawiania faktur VAT w imieniu Spółek. Świadek przedstawił również ustalania finansowe, jakie zostały dokonane z panem P.G. oraz panem J. S. w zamian za wystawianie "pustych faktur". Wskazać również należy, że pan R. R. był krewnym pana P. G., co w ocenie Sądu ułatwiło nawiązanie relacji umożliwiających wystawianie "pustych faktur". Zeznania pana P. G. sprowadzające się do stwierdzenia, iż nie zna pana R. R., Sąd ocenia jako niewiarygodne. Po pierwsze stosunek pokrewieństwa potwierdziła matka pana R. R. a po drugie pan R. R. w swoich zeznaniach przedstawił wiele okoliczności szczegółowych jak miejsce spotkania i osoby w nim uczestniczące, fakt zatrudnieniu u Skarżącego oraz potwierdził znajomość z P.G.. W skardze Skarżący podważa wartość dowodową powyższy zeznań wskazując na chorobę alkoholową świadka a także ponosi, że zeznania są sprzeczne i niespójne. Zdaniem Sądu choroba alkoholowa świadka nie wyklucza waloru dowodowego złożonych przez niego zeznań. Skarżący nie przedstawił argumentów wskazujących, iż świadek nie miał właściwego rozeznania rzeczywistości składając zeznania. Skarżący poza ogólnym stwierdzeniem o niespójności i sprzeczności zeznań nie wskazuje w istocie na czym polegają powyższe wady dowodu z przesłuchania świadka. W szczególności tego rodzaju wadą dowodu nie jest fakt ujawnienia przez świadka okoliczności go obciążających. Zdaniem Sądu zeznania pana R. R. są wiarygodne i spójne. Sąd nie dostrzega również, aby w przedmiotowym postępowaniu ograniczono prawo Strony do czynnego w nim udziału. Sama fakt korzystania przez Organ w przedmiotowym postępowaniu z dowodów przeprowadzonych w innych postępowaniach nie ogranicza powyższego prawa Strony. Skarżący nie przedstawił także w tym przypadku żadnych okoliczności, które wskazywałyby na ograniczenie przez Organ prawa do czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie Sądu Organ nie ograniczył ww. uprawnienia Strony. W szczególności należy wskazać, iż sam Skarżący, co wynika z zeznań pana P. G., nie był wstanie podać podstawowych informacji dotyczących okoliczności przeprowadzenia kwestionowanych przez Organ transakcji. Mając zatem na uwadze, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone przez Organ w sposób prawidłowy Sąd ocenia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Spółki A. Sp. z o.o.i I. Sp. z o.o. nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, zaś wystawione na rzecz Spółki faktury VAT są fakturami "pustymi", tj. fakturami, które nie dokumentują faktycznego wykonanych usług. Powyższej oceny nie zmienia fakt posiadania przez Spółkę umów zawartych ze Spółkami A. Sp. z o.o. i I. Sp. z o.o. faktur VAT oraz dowodów wpłaty na konto bankowe. Powyższe okoliczności mają znaczenie dowodowe oraz pozwalają na realizację podstawowego prawa podatnika podatku od towarów i usług tj. prawa do odliczenia podatku naliczonego, ale tylko w sytuacji, gdy czynności udokumentowane powyższymi dowodami rzeczywiście zostały wykonane. W przedmiotowej sprawie jak wykazano w w postępowaniu faktury nie dokumentują faktycznego wykonanych usług. Reasumując zdaniem Sądu Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe nie naruszył norm prawa procesowego w szczególności tzw. zasad ogólnych jak i przepisów dotyczących postępowania dowodowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji Organ prawidłowo zastosował także normy prawa materialnego a w szczególności art. 86 ust. 1, ust. 2 i ust. 10, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym decyzji czyni zadość przepisom prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości. ----------------------- 10