III SA/Wa 1840/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie : określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe Sygn. akt III SA/Wa 1840/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie : określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 13 października 2004 r. na podstawie zgłoszenia celnego [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci świeżego czosnku, sprowadzony do Polski z R. M. przez skarżącego Z. G.. Towar został dopuszczony do obrotu z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej – 0% na podstawie świadectwa przewozowego, załączonego do zgłoszenia celnego potwierdzającego jego m. preferencyjne pochodzenie. Po zwolnieniu towaru przedstawiciele Europejskiego Biura Zwalczania Oszustw Komisji Europejskiej (OLAF) wystąpili do administracji celnej R. M. z wnioskiem o weryfikację w/w świadectwa przewozowego. W odpowiedzi m. administracja celna poinformowała, że towar nie ma preferencyjnego pochodzenia i że nie wystawiła przedmiotowego świadectwa przewozowego. W oparciu o przedstawione okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] określił skarżącemu prawidłowa kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej 9,6% + 120 EUR za/100 kg. Pismem z dnia 9 sierpnia 2006 r. strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję dotyczącą należności celnych. Pismem z dnia 2 czerwca 2007 r. skarżący zaskarżył w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z w/w decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 r.) postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług od importu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 13 października 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej jako "ustawa o VAT") podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie w związku ze zmianą wysokości cła należało określić prawidłową wysokość podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług w prawidłowej kwocie oraz kwotę odsetek od zaległości podatkowych. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ do wyliczenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego przyjął kwotę należności celnych wynikających z decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] jako kwotę składającą się na podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług- art. 29 ust. 13 ustawy o VAT. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi wydanie decyzji w oparciu o nieprawomocne orzeczenie określające wysokość długu celnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tym zakresie a w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Pismem z dnia 10 września 2007 r. podatnik wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W niniejszej sprawie zgodnie z treścią art. 29 ust. 13 ustawy o VAT wymiar podatku od towarów i usług uzależniony jest od dokonania wymiaru należności celnych. Prowadzone w stosunku do skarżącego postępowanie w sprawie wymiaru cła zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej w W. [...] kwietnia 2007 r. decyzji nr [...]. Decyzja ta nie jest prawomocna, gdyż skarżący wniósł od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ze skargi tej toczy się postępowanie sądowoadministracyjne sygn. akt. V SA/Wa 1979/07 W postępowaniu tym do rozpoznania niniejszej sprawy na rozprawie w dniu 7 stycznia 2008 r. nie został wydany wyrok. W ocenie Sądu mając na uwadze treść art., 29 ust. 13 ustawy o VAT oraz okoliczność, że wydane w stosunku do skarżącego w/w decyzje w sprawie należności celnych zostały oparte na tych samych dowodach, na których organ oparł wydane w niniejszej sprawie decyzje w zakresie wymiaru podatku od towarów i usług, należało stwierdzić, że wynik postępowanie sądowodministracynego toczącego się na podstawie skargi wniesionej przez skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. decyzji nr [...] będzie mieć bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy m.in. od wyniku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił jak w sentencji. Uzasadnienie W dniu 13 października 2004 r. na podstawie zgłoszenia celnego [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci świeżego czosnku, sprowadzony do Polski z R. M. przez skarżącego Z. G.. Towar został dopuszczony do obrotu z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej – 0% na podstawie świadectwa przewozowego, załączonego do zgłoszenia celnego potwierdzającego jego m. preferencyjne pochodzenie. Po zwolnieniu towaru przedstawiciele Europejskiego Biura Zwalczania Oszustw Komisji Europejskiej (OLAF) wystąpili do administracji celnej R. M. z wnioskiem o weryfikację w/w świadectwa przewozowego. W odpowiedzi m. administracja celna poinformowała, że towar nie ma preferencyjnego pochodzenia i że nie wystawiła przedmiotowego świadectwa przewozowego. W oparciu o przedstawione okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] określił skarżącemu prawidłowa kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej 9,6% + 120 EUR za/100 kg. Pismem z dnia 9 sierpnia 2006 r. strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję dotyczącą należności celnych. Pismem z dnia 2 czerwca 2007 r. skarżący zaskarżył w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z w/w decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 r.) postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług od importu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 13 października 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej jako "ustawa o VAT") podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie w związku ze zmianą wysokości cła należało określić prawidłową wysokość podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego[...] w Warszawie określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług w prawidłowej kwocie oraz kwotę odsetek od zaległości podatkowych. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ do wyliczenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego przyjął kwotę należności celnych wynikających z decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] jako kwotę składającą się na podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług- art. 29 ust. 13 ustawy o VAT. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi wydanie decyzji w oparciu o nieprawomocne orzeczenie określające wysokość długu celnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tym zakresie a w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Pismem z dnia 10 września 2007 r. podatnik wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie decyzji skarżący podniósł, że uzyskuje przychód z renty wynoszący 540 zł miesięcznie. Zobowiązany jest do płacenia alimentów na troje dzieci po 300 zł miesięcznie na każde z dzieci, jednakże obowiązku tego nie wykonuje oraz, że otrzymuje od ojca niewielkie kwoty na swoje utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedstawione przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczności nie wskazują na możliwość wyrządzenia skarżącemu szkody lub spowodowania znacznej szkody wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją określono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W przypadku, gdyby w wyniku rozpoznania skargi została uchylona decyzja organu pierwszej instancji wpłacone na jej podstawie zobowiązanie podatkowe zgodnie z treścią przepisów art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 pkt 3, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p.) stanowić będzie nadpłatę podlegającą zwrotowi. Z powołanych przepisów O.p. wynika, że co do zasady zapłata zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji podatkowej nie powoduje nieodwracalnych skutków, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Dochody skarżącego kształtują się na poziomie, który w świetle przepisu art. 8 § 1 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) ogranicza możliwość prowadzenia z nich egzekucji zaległości, których dotyczy zaskarżona decyzja. Z tych względów Sąd uznał, że okoliczności które powołał skarżący we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie świadczą o możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody wskutek zapłaty przez niego zaległości, których dotyczy niniejsza sprawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.