III SA/Wa 1840/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr[...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu oddala skargę III SA/Wa 1840/08 Uzasadnienie Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r. wydaną w stosunku do skarżącego Z. G., w części określającej wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umarzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji, którą organ określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] października 2004 r. na podstawie złożonego do organu przez skarżącego zgłoszenia celnego [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci świeżego czosnku (klasyfikowanego do kodu 07032 00000). Ze zgłoszenia celnego wynikało, że towar został sprowadzony i pochodził z Republiki Macedonii. Towar dopuszczono do obrotu z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej - 0%. Stawkę preferencyjną zastosowano na podstawie świadectwa przewozowego EUR. l nr [...] z uwagi na pochodzenie towaru z Macedonii. Decyzja organu celnego I instancji została zaskarżona w drodze odwołania do Dyrektora Izby Celnej W., który decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu II instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1979/07 Sąd oddalił skargę. Wyrok Sądu stał się prawomocny. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., zakwestionował stawkę celną zastosowaną do sprowadzonego przez skarżącego towaru. Organ stwierdził, że świadectwo pochodzenia którym posłużył się skarżący nie zostało wystawione przez organy celne Republiki Macedonii. Z tego względu organ uznał, że skarżący nie udowodnił, iż sprowadzony przez niego towar pochodził z Republiki Macedonii i do towaru tego zastosował właściwą stawkę celną wyższą od pierwotnej stawki preferencyjnej. Następnie w dniu [...] września 2006 r. organ wydał decyzję (nr [...]), w której określił skarżącemu kwotę podatku VAT w prawidłowej wysokości oraz kwotę odsetek od zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że podwyższenie kwoty należnego cła spowodowało konieczność ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT w wysokości wyższej od zadeklarowanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym, co spowodowało także podwyższenie kwoty podatku od towarów i usług należnego z tytułu w/w importu. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako "ustawa o VAT z 2004 r.") w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dalej organ wskazał, że podatnik jest obowiązany do zapłaty odsetek od zaległości podatkowej od dnia doręczenia ww. decyzji do dnia zapłaty, włącznie z tym dniem. Od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w W.. W odwołaniu podniósł, że nie wyjaśniono czy faktycznie kwota podatku od towarów i usług została wykazana prawidłowo, gdyż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2006 r. była nieprawomocna i zachodziła konieczność dokonania pełnych ustaleń w tej sprawie albo wstrzymania się z jej wydaniem do czasu uprawomocnienia się ww. decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazaną na wstępie decyzją uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że złożone przez Stronę odwołanie od decyzji organu I instancji określającej prawidłową kwotę należności celnych nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji podatkowej wydanej w sprawie w związku z importem towarów. Decyzja podatkowa jest odrębnym rozstrzygnięciem, regulującym kwestie należności podatkowych z tytułu dokonania przez podatnika importu towarów. W związku z negatywnym wynikiem weryfikacji dowodu pochodzenia towaru zaistniała podstawa do zmiany stawki celnej zadeklarowanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym, co prowadziło do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Organ I instancji prawidłowo określił kwotę podatku VAT. Zdaniem organu wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisy podatkowe nie uzależniają prawa do wydania decyzji określającej podatek z tytułu importu towarów od uprawomocnienia się decyzji dotyczącej wymiaru należności celnych. Samoistną podstawą do określenia podatków w prawidłowej wysokości, jest stwierdzenie w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego, iż zostały one wykazane nieprawidłowo (art. 33 ust. 2 "ustawy o VAT z 2004 r."). Organ II instancji stwierdził, że brak było podstawy prawnej do rozstrzygania o odsetkach od zaległości podatkowych w decyzji określającej podatek. Na decyzję organu drugiej instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 180 § 1 , art. 181, 187 § 1, 191 i 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływanej jako "O.p."), wynikające z: nieprzeprowadzenia w zasadzie żadnego postępowania dowodowego poza powołaniem się na decyzje dotyczące określenia kwoty należności celnych, w którym to zakresie toczy się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; * niedopuszczenia jako dowodu w sprawie wszystkiego, co mogłoby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności zmierzające do zweryfikowania dokumentów, które zostały zakwestionowane oraz ustalenia rzeczywistego pochodzenia czosnku; - dokonania dowolnej oceny dowodów i oparcie się na informacji, która w świetle całokształtu materiału dowodowego związanego m.in. z transportem przedmiotowego czosnku nie może być wystarczająca do wydania zaskarżonej decyzji; - sporządzenia uzasadnienia niespełniającego wymogi przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem w zasadzie decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego, a w kwestiach prawnych zarówno decyzja I i II Instancji przytacza jedynie treści przepisów i to w części dotyczącej odsetek. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I Instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy celne nie dopuściły jako dowód wszystkiego co mogłoby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, a w szczególności dokumentów wskazywanych przez niego w całym postępowaniu dotyczącym ustalenia długu celnego. Zdaniem skarżącego pozbawiono go możliwości uzyskania od stosownych organów w kraju jak i z Macedonii dokumentów potwierdzających prawidłowość zastosowania przez skarżącego stawki preferencyjnej. Ponadto, organy celne dopuściły się naruszenia art. 16 i 21 ust. 1 Protokołu 4 do Umowy Przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Macedonii, przez stwierdzenie, że brak prawidłowego świadectwa EUR 1 wykluczał możliwość skorzystania przez skarżącego z preferencyjnej stawki celnej. Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w nich wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest bezzasadna. W niniejszej sprawie skarżący podnosi zarzuty dotyczące postępowania dowodowego w zakresie określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Oceniając te zarzuty należało stwierdzić, że w stosunku do skarżącego w związku z importem towarów, których dotyczy niniejsza sprawa została wydana decyzja, którą określono skarżącemu należności celne w wysokości wyższej od wykazanej przez niego w zgłoszeniu celnym. Decyzja w przedmiocie należności celnych wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1979/07 została uznana za zgodną z prawem i po uprawomocnieniu się tego wyroku również ta decyzja stała się prawomocna. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W przypadku towarów objętych procedurą uszlachetniania biernego podstawą opodatkowania jest różnica między wartością celną produktów kompensacyjnych lub zamiennych dopuszczonych do obrotu a wartością towarów wywiezionych czasowo, powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu w ramach uszlachetniania biernego są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest różnica między wartością celną produktów kompensacyjnych lub zamiennych dopuszczonych do obrotu a wartością towarów wywiezionych czasowo, powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Mając na względzie powołany przepis należało stwierdzić, że skoro w wyniku prawomocnej decyzji organu celnego podwyższeniu uległa kwota cła należnego z tytułu dokonanego przez skarżącego importu towarów to zaistniała przesłanka do stwierdzenia, że skarżący zaniżył w zgłoszeniu celnym kwotę należnego podatku VAT. W tym stanie rzeczy organ celny na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o VAT uprawniony był do wydania decyzji określającej kwotę podatku VAT w prawidłowej wysokości. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczą zasadności stwierdzenia przez organy celne w postępowaniu celnym, że skarżący nie miał prawa do stosowania preferencyjnej stawki celnej. Skarżący podnosi w związku z tą okolicznością zarzuty w zakresie postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, skoro w postępowaniu celnym organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie dokumentów, na podstawie których skarżący skorzystał z preferencyjnej stawki celnej i ustaliły, że dokumenty te były fałszywe i nie uprawniały skarżącego do zastosowania preferencyjnej stawki celnej i prawidłowość tych ustaleń została potwierdzona w/w prawomocnym wyrokiem Sądu, to na obecnym etapie postępowania Sąd oceniając legalność decyzji podatkowej nie miał uprawnienia do dokonywania ponownej oceny tych dokumentów. Na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzygając w niniejszej sprawie był związany stanowiskiem wyrażonym w w/w/ wyroku. Z tych powodów w ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania nie można było kwestionować prawidłowości określenia w zaskarżonej decyzji wartości celnej i należnego cła stanowiących łącznie podstawę opodatkowania podatkiem VAT. W tym stanie rzeczy należało uznać, że niezasadne były wszystkie podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do sposobu określenia przez organy podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu bezzasadny był także zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Zaskarżona decyzja została opatrzona uzasadnieniem, a zatem zawierała element wskazany w powołanym przepisie. W zaskarżonej decyzji organ na str. 3 (karta 57 akt administracyjnych) odniósł się do argumentów podnoszonych w odwołaniu, stwierdzając że postępowanie podatkowe prowadzone w celu określenia skarżącemu podatku VAT z tytułu importu towarów jest postępowaniem odrębnym od postępowania toczącego się w sprawie określenia skarżącemu należności celnych. Z tego względu organ stwierdził, że okoliczność, iż w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie celne, którego przedmiotem jest określenie kwoty cła należnego z tytułu importu towarów, którego to importu dotyczy również niniejsza sprawa, nie stanowiło podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.