III SA/Wa 1867/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe od maja 2012 r. do września 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. P. – zwana dalej "Skarżącą" - pismem z 25 czerwca 2018r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2018r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe od maja 2012r. do września 2014r. W skardze wniesiono też o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca wskazała, że nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na wykonanie wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w znacznym rozmiarze (należność główna 133.300 zł, odsetki 41.324 zł), a wykonanie zaskarżonej decyzji w aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej stwarza realną groźbę utraty środków niezbędnych dla utrzymania jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy poprzedzić analizą przesłanek wskazanych przez Skarżącą, a ich ocena jest możliwa i w dużym stopniu zależy od przedstawionej argumentacji. Wniosek o wstrzymanie wykonania powinien więc być poparty faktami i odnoszącymi się do nich dowodami i spójną argumentacją oraz szczegółowo uzasadniony. Ogólnikowe odwołanie się jedynie do przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia konkretnej sytuacji, która uzasadnia zastosowanie ww. instytucji tymczasowej ochrony. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie ww. aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził ponadto, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (LEX nr 564208). Rozpoznawany wniosek ww. wymogów nie spełnia, gdyż Skarżąca podała w nim ogólnikowe informacje, koncentrując się wyłącznie na wysokości zobowiązania podatkowego i wskazując, że jego wykonanie mogłyby doprowadzić do braku możliwości zapewnienia bytu rodzinie Skarżącej. Skarżąca przedstawiła więc jedynie obawy i wskazała ogólne skutki, które mogą nastąpić, ale nie uprawdopodobniła, że wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tych zobowiązań lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tych kwot, gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, że zaskarżona decyzja była wadliwa. Egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wykonania decyzji, czy też, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. Skoro Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez odwołanie się do konkretnych faktów czy dowodów, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.