III SA/Wa 1870/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w przedmiocie zbadania dopuszczalności skargi kasacyjnej Ministra Finansów w sprawie ze skargi P.sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić Ministrowi Finansów - organowi upoważnionemu Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z 21 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono Ministrowi Finansów 30 maja 2011 r. wraz z pismem z 27 maja 2011 r., zawierającym pouczenie, że od powyższego wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu. W piśmie tym wskazano również, iż skarga kasacyjna złożona po upływie tego terminu zostanie odrzucona. W dniu 29 czerwca 2011 r. Minister Finansów wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku z 21 kwietnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 lipca 2011 r. przekazał skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie opisu orzeczenia z uzasadnieniem. W ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi kasacyjnej powinien podjąć Sąd. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należało, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2011 r., którego odpis doręczono Ministrowi Finansów 30 maja 2011 r. upływał z dniem 29 czerwca 2011 r. Skargę kasacyjną nadano wprawdzie w urzędzie pocztowym 29 czerwca 2011 r., wniesiono ją jednak bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym za datę jej prawidłowego wniesienia (do właściwego sądu, tj. WSA w Warszawie) należało uznać dzień 7 lipca 2011 r., kiedy Naczelny Sąd Administracyjny przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Mając zatem na uwadze, że prawidłowe wniesienie skargi kasacyjnej nastąpiło z dniem 7 lipca 2010 r., stwierdzić należało, iż została ona wniesiona z uchybieniem przewidzianego w przepisach prawa terminu. W konsekwencji Sąd był więc zobowiązany na podstawie art. 178 w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucić. O zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu od odrzuconej skargi kasacyjnej Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.