III SA/Wa 1879/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego P. S.A. (dalej "Spółka") zwróciła się [...] kwietnia 2009r. o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania czynności wniesienia środków trwałych tytułem aportu. Wniosek podpisali dwaj członkowie zarządu Spółki: P. P. i M. W.. Z akt administracyjnych nie wynika, że zostali oni umocowani do działania w imieniu Spółki. We wniosku o interpretację indywidualną wskazano, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje operacji gospodarczych polegających na wnoszeniu aportem do spółek zależnych wkładów niepieniężnych innych niż przedsiębiorstwo lub zorganizowana część przedsiębiorstwa. Jest spółką powstałą w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego P. Spółka w latach poprzednich nabywała na własność bądź wytwarzała środki trwałe (w tym budynki, budowle, urządzenia itd.), które wykorzystuje w swojej działalności gospodarczej, tj. przyjmuje je do używania i od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych. W zakresie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony występują różnorodne sytuacje: - P. miała prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego, gdyż zakupione/wytworzone środki trwałe są przez nią wykorzystywane do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, - P. nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż zakupione/wytworzone środki trwałe są przez nią wykorzystywane do działalności zwolnionej z opodatkowania (są to jednakże rzadko występujące sytuacje), nabycie nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub było zwolnione z opodatkowania (np. nabycie towarów używanych). - P. dokonywała zakupu przed wejściem w życie ustawy dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej zwana "ustawą o VAT") w związku z czym nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego. Spółka rozważa możliwość wniesienia niektórych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych jako wkłady niepieniężne do spółek zależnych (utworzonych na podstawie ustawy o P.), ze względu m.in. na ustawowy obowiązek wyposażenia tych spółek w majątek niezbędny w ich działalności, wynikający z art. 17 ustawy o P.. W związku z tym zadała pytanie czy w związku z planowanym, po [...] marca 2009r. wniesieniem aportem wkładów niepieniężnych niestanowiących przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Spółki czynność wniesienia aportem wkładów niepieniężnych niestanowiących przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlega opodatkowaniu VAT jako czynność nieodpłatna (na podstawie art. 7 ust. 2 lub art. 8 ust. 2 ustawy o VAT). W ocenie Spółki czynność wydania udziałów/akcji nie stanowi wynagrodzenia otrzymanego przez wnoszącego aport w zamian za wniesiony wkład niepieniężny. Stanowisko Spółki potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej "ETS"). NSA w wyroku z 19 października 2001r. sygn. akt. FSA 1/2001 uznał, że skoro "wniesienie aportu stanowiło w przypadku spółek kapitałowych (spółek akcyjnych i z o.o.) warunek powstania tych spółek i podwyższenia ich kapitału (akcyjnego lub zakładowego), nie można przyjąć, że wniesienie do takiej spółki towaru jako aportu następowało w zamian za udziały (akcje)". Również analiza orzecznictwa ETS wskazuje, że czynność polegająca na pokryciu przydzielonych udziałów/akcji aportem nie stanowi odpłatnej dostawy towarów. ETS w sprawie C-442/01 uznał, iż z art. 2 VI Dyrektywy wynika, że opodatkowaniu podlegają jedynie czynności o charakterze gospodarczym. Czynność polegająca na nabyciu i posiadaniu udziałów w spółce nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu VI Dyrektywy, która byłaby równoznaczna z przyznaniem podmiotowi posiadającemu udziały statusu podatnika. W opinii ETS, jeśli objęcie udziałów nie stanowi samo w sobie działalności gospodarczej w rozumieniu VI Dyrektywy, dotyczy to również czynności polegających na wydaniu tych udziałów. Podobną argumentację przedstawił ETS w sprawie C-465/03 (Kretztechnik AG), która dotyczyła konsekwencji podatkowych emisji akcji przez giełdę we Frankfurcie. ETS zgodził się z analizą dokonaną przez Rzecznika Generalnego, w opinii którego z punktu widzenia spółki celem emisji akcji jest podniesienie kapitału, a nie świadczenie jakichkolwiek usług. Z kolei u osoby obejmującej akcje zapłata ceny emisyjnej nie stanowi wynagrodzenia za jakiekolwiek świadczenia, lecz jest jedynie formą inwestycji. Z analizy powyższych orzeczeń można wyciągnąć wniosek, że czynność polegająca na pokryciu przydzielonych udziałów/akcji aportem (również w formie rzeczowej) nie stanowi odpłatnej dostawy towarów. Nie oznacza to jednak, że taki sposób przeniesienia prawa do rozporządzania towarem nie będzie podlegał opodatkowaniu VAT. Art. 16 VI Dyrektywy każe opodatkować bowiem określone przypadki nieodpłatnej dostawy towarów. Zdaniem Spółki należy uznać, iż czynność wniesienia aportem wkładów niepieniężnych, niestanowiacych przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, podlega opodatkowaniu VAT jako czynność nieodpłatna na podstawie art. 7 ust. 2 lub art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Spółka podniosła ponadto, że przepisy kodeksu spółek handlowych w stosunku do spółek z o.o. nie posługują się terminem "wydanie udziałów w zamian za aport", lecz pojęciem pokrycie kapitału zakładowego wkładami niepieniężnymi (art. 158 § 1 ksh). Należy więc uznać, że objęcie udziałów/akcji w spółce jest jednostronną czynnością prawną wspólnika/akcjonariusza i nie stanowi wynagrodzenia za wniesiony wkład niepieniężny. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2009r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W definicji dostawy towarów sformułowanej na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług niewątpliwie mieści się wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci towarów do innego podmiotu (spółki), bowiem w takim przypadku dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Wkład rzeczowy wniesiony do spółki staje się od tego momentu jej własnością. Następuje przeniesienie na spółkę praw własności do przedmiotu wkładu. Wniesienie aportu jest dostawą towarów, o charakterze odpłatnym w rozumieniu przepisów o VAT. Wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść. Istnieje bowiem bezpośredni związek między dostawą towarów (wniesieniem wkładu) a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem, które przybiera postać udziału w spółce. Wynagrodzenie to ma charakter wzajemny i ekwiwalentny, co oznacza, że z tytułu wniesienia wkładu u wnoszącego wynika bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść. Minister Finansów wyjaśnił ponadto, że obowiązujące od 1 grudnia 2008r. rozporządzenie Ministra Finansów z 28 listopada 2008r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336) nie przewidują zwolnienia z opodatkowania VAT aportów wnoszonych po 31 marca 2009r. do spółek prawa handlowego i cywilnego. W związku z tym uznał, iż Spółka wnosząc środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne do spółek zależnych w zamian za udziały ma obowiązek opodatkowania czynności aportu jako czynności odpłatnej na zasadach ogólnych zależnie od przedmiotu aportu. Jednocześnie wskazał, iż przed 31 marca 2009r. obowiązywał § 38 ww. rozporządzenia, który w przypadku wnoszenia wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek prawa handlowego i cywilnego przewidywał możliwość stosowania zwolnienia od VAT. Spółka pismem z [...] lipca 2009r. wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa i zarzuciła interpretacji naruszenie art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej zwana "O.p."). W uzasadnieniu podtrzymała dotychczasową argumentację oraz podniosła, iż Minister nie wskazał z jakich przepisów ustawy o VAT wywiódł, iż czynność wniesienia aportem wkładów niepieniężnych jest dostawą towarów (wniesieniem wkładu) za wynagrodzeniem. Minister pominął także powoływane wyroki ETS w sprawach C-442/01 i C-465/03, w świetle których wątpliwości nie budzi, że czynność wniesienia aportem wkładów niepieniężnych jest czynnością nieodpłatną podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 7 ust. 2 lub art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] sierpnia 2009r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji, Zaznaczył ponadto, iż warunek odpłatności wypełnia otrzymanie przez dostawcę towarów wynagrodzenia za dostarczony towar niekoniecznie pieniężnego, ale dającego się wyrazić w pieniądzu, mającego realną wartość majątkową. Powołał się na orzeczenie ETS w sprawie C-258/95 (Juliusz Filibeck Solne GmbH & Co. Kg, Finanzamt Neustad-Niemcy), w którym uznano za odpłatność uzyskanie przez dostawcę korzyść każdego rodzaju. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2009r. wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła argumenty z wniosku o interpretację i z wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczyła ponadto, że wskazane w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa orzeczenie ETS (C-258/95) dotyczy całkowicie innego stanu faktycznego i nie ma praktycznego znaczenia w sprawie, gdyż nie uwzględnia specyfiki polskiego porządku prawnego. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów. W myśl art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Paragraf 7 ww. artykułu stanowi natomiast, że minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2-5, oraz sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 14f. We wzorze wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771, dalej zwane "rozporządzeniem z 2007r."), wskazano na konieczność podania w nim imienia i nazwiska osoby legitymowanej do jego - złożenia oraz opatrzenia go podpisem tej osoby (pola 58, 59 i 61). Jednocześnie w przypisie do opisu pola 61 ww. wzoru wyjaśniono, że w przypadku, gdy z wnioskiem występuje osoba upoważniona, do wniosku należy dołączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego. Przypis ten koresponduje z treścią art. 135 - art. 137 O.p., które to przepisy w zakresie zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w sprawach podatkowych odwołują się do przepisów prawa cywilnego, w tym dotyczących sposobu reprezentowania osób fizycznych i innych podmiotów (m.in. osób prawnych), jak również wprost stanowią o działaniu strony przez pełnomocnika. Jeśli więc wnioskodawca działa z wyboru przez pełnomocnika lub też z uwagi na swój status prawny przez upoważnione do tego organy, wówczas ma obowiązek dołączyć do wniosku dokument, który będzie stanowił o umocowaniu danych osób do reprezentowania wnioskodawcy w zakresie obejmującym wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Tylko w przypadku, gdy zachowane zostały zasady reprezentacji osoby prawnej uznać można, że wniosek rzeczywiście pochodzi od tej osoby prawnej. Co więcej, tylko prawidłowo podpisany wniosek skutecznie wszczyna postępowanie dotyczące podmiotu, w imieniu którego został on złożony. Dołączenie takiego dokumentu stanowi warunek formalny wniosku. Niedochowanie zatem ww. warunku skutkuje powstaniem po stronie organu wydającego interpretację indywidualną obowiązku wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku. Organ podatkowy nie może przystąpić do merytorycznego załatwienia wniosku w sytuacji, gdy wniosek ten owych wymogów nie spełnia. Usunięcie braku formalnego następuje w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Nieusunięcie takiego braku w wyznaczonym terminie uniemożliwia merytoryczne procedowanie nad złożonym wnioskiem, gdyż nie można kontynuować sprawy, nie mając do dyspozycji w aktach sprawy potwierdzeniem umocowania osoby podpisującej wniosek do działania za wnioskodawcę. Sąd zauważa, że z akt sprawy, na podstawie których orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a., wynika że skarżąca Spółka nie złożyła wniosku o udzielenie zaskarżonej interpretacji na stosownym formularzu, w którym znajduje się wyżej opisane pouczenie, iż gdy z wnioskiem występuje osoba upoważniona, do wniosku należy dołączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego. W aktach sprawy nie ma również dokumentów, które potwierdzałyby, że organ podejmował próby w trakcie toczącego się postępowania ustalenia upoważnienia osób podpisanych na wniosku o udzielenie interpretacji do działania w imieniu skarżącej Spółki. Skoro skarżąca Spółka jest osobą prawną (osobowość prawną nabywa z chwilą wpisu do rejestru - art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych, Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej: "K.s.h."). Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie, o czym stanowi art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 368 K.s.h. zarząd spółki akcyjnej jest jej organem i prowadzi sprawy spółki oraz reprezentuje ją na zewnątrz (§ 1); zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków (§ 2). Pojęcie reprezentacji obejmuje dokonywanie wszelkich czynności na zewnątrz. Reprezentacja spółki akcyjnej wiąże się z działaniem organów, przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników, które dokonywane są "za" bądź "w imieniu spółki" i dotyczy wszelkich spraw związanych z przedmiotem jej działania ze skutkiem na zewnątrz. Z treści art. 373 § 1 K.s.h. wynika natomiast, że jeżeli zarząd spółki jest wieloosobowy, to sposób reprezentowania określa statut spółki, a jeżeli statut spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, to do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Z akt podatkowych wynika, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, niezłożony na przewidzianym przez prawo formularzu podpisali członkowie zarządu w osobach P. P. i M. W.. Do wniosku nie załączono dokumentu, na podstawie którego możliwe byłoby ustalenie, czy ww. osoby były upoważnione do działania w imieniu Spółki, jaki był skład zarządu Spółki w dacie wnoszenia wniosku o interpretację oraz sposób reprezentacji Spółki. Sąd, na etapie postępowania sądowego (k. 21-26, 38) wezwał Ministra Finansów do udzielenia informacji, czy wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej lub w toku postępowania w sprawie o udzielenie interpretacji indywidualnej Skarżąca Spółka złożyła dokument, z którego wynikałoby uprawnienie ww. osób – członków zarządu do podpisania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, a jeśli dokument taki był złożony wezwano Ministra Finansów do uzupełnienia akt sprawy przekazanych do Sądu, przez przedłożenie ww. dokumentu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (por. wyrok NSA z 24 listopada 2009r. sygn. akt 1209/08). Minister Finansów pismem z [...] marca 2010r. (k. 35 akt sądowych) wskazał, że interpretację indywidualną wydano "opierając się o internetową wersję bazy KRS", z której wynikało, że do składania oświadczeń woli i podpisywania dokumentów w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie: prezesa i członka zarządu, dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem, natomiast w przypadku gdy zarząd jest jednoosobowy do składania oświadczeń woli i podpisywania dokumentów w imieniu Spółki upoważniony jest jeden członek zarządu. W związku z tym, że wniosek podpisali dwaj członkowie zarządu organ uznał, że wniosek podpisano prawidłowo. Nie wnioskowano zatem o inne dokumenty. Minister wskazał ponadto, że w skargach na interpretacje indywidualne wniesionych [...] kwietnia i [...] czerwca 2009r. Spółka załączyła wypisy z KRS na [...] grudnia 2008r. i [...] maja 2009r., z których wynika ww. sposób reprezentacji Spółki. Z wypisów KRS wynika również, że P. P. i M. W. są członkami zarządu Spółki. Przesłano również odpowiedź na skargę wraz z wypisem z KRS aktualnym na dzień [...] lipca 2009r. Sąd stwierdza, że w świetle akt sprawy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obarczony był brakami formalnymi, do usunięcia których Minister Finansów powinien wezwać Skarżącą Spółkę w wyżej wskazanym trybie, tj. art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h i 14b § 7 tej ustawy oraz w związku z ww. rozporządzeniem z 2007r. Nie czyniąc tego naruszył wyżej wskazane przepisy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołanie się przez Ministra Finansów w postępowaniu sądowym, w odpowiedzi na wezwania Sądu, że Minister nie żądał od skarżącej Spółki dokumentu, który potwierdzałyby umocowanie do działania w imieniu Spółki osób podpisanych na wniosku o interpretację indywidualną, którego nie złożono również na formularzu przewidzianym w przepisach ww. rozporządzenia oraz oparł się jedynie na internetowej wersji bazy KRS oraz wypisach z KRS, które nie były aktualne na dzień wniesienia wniosku o interpretację indywidualną, nie może być uznane za prawidłowe w świetle ww. Ordynacji podatkowej. Sąd wyjaśnia ponadto, że elektroniczny wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego wskazujący na członków zarządu i sposób reprezentacji skarżącej Spółki nie ma waloru dokumentu w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym( Dz. U. z 2007r. Nr 168 poz.1186). Z przepisu tego wynika bowiem, że Centralna Informacja Krajowego Rejestru Sądowego, wydaje odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz udziela informacji z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w formie papierowej. Sąd stwierdza ponadto, że załączone do pisma Ministra Finansów z [...] marca 2010r. wypisy z KRS skarżącej Spółki nie są aktualne na dzień złożenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Z numerów widniejących na ww. wypisach (42, 45) wynika, że pomiędzy datami [...] października 2008r., a [...] maja 2009r. dokonano dwóch zmian w rejestrze skarżącej Spółki. Wniosek o udzielenie zaskarżonej interpretacji złożono natomiast [...] kwietnia 2009r., czyli w okresie kiedy dokonywane były zmiany. Sąd stwierdza w związku z tym, że dokument (dokumenty) wykazujący umocowanie osób działających w imieniu osoby prawnej jest niezbędny do tego, aby ustalić, że podanie jest skuteczne wniesione oraz pochodzi od strony (wnioskodawcy). Organ podatkowy nie może ani prowadzić postępowania, ani też podjąć w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek nie został złożony przez stronę lub osobę przez nią do tego umocowaną. Jest to warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania i w efekcie rozpatrzenia wniosku. Co również istotne, ten sam skutek występuje w przypadku, gdy wprawdzie braki wniosku zostaną usunięte, ale z uchybieniem terminu wynikającego z art. 169 § 1 O.p. Taka bowiem czynność, w sytuacji nie przywrócenia terminu, jest nieskuteczna. W konsekwencji przeszkodą do załatwienia wniosku jest nie tylko nieistnienie prawidłowego umocowania, ale także wykazanie jego istnienia w sposób prawnie nieskuteczny (po terminie). Sąd uznaje zatem, że ani w dacie złożenia wniosku o interpretację, ani w dacie wydania zaskarżonej interpretacji Minister Finansów w sposób prawidłowy nie zweryfikował umocowania do działania w imieniu Spółki, do czego był zobowiązany na mocy ww. przepisów prawa. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Finansów obowiązany będzie, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, usunąć jego braki formalne w sposób przez Sąd wyżej wskazany. Wobec stwierdzonych uchybień proceduralnych, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie mógł ocenić legalności zaskarżonej interpretacji pod względem merytorycznym oraz odnieść się do zarzutów podniesionych w skardze. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 P.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.