III SA/Wa 1879/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski, sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi M. S. (dalej: strona, zobowiązany lub skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) z [...] czerwca 2025 r., nr [...], o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Dyrektor IAS ustalił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej także jako Naczelnik US, organ egzekucyjny) prowadził wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z [...] czerwca 2019 r. (doręczonego 2 lipca 2019 r.), obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2018 r., w kwocie należności głównej 39.295,00 zł plus odsetki za zwłokę. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiadomieniami: • nr [...] z [...] 06.2019 r. w [...] S.A. (odebrane przez stronę 2.07.2019 r., przez Bank 14.06.2019 r.), • nr [...] z [...] 05.2024 r. w [...] S.A. (odebrane przez stronę 20.05.2024 r., przez Bank 15.05.2024 r.), • nr [...] z [...] 09.2024 r. w [...] S.A. (odebrane przez stronę 4.10.2024 r., przez Bank 13.09.2024 r.). W pismach z 6 marca 025 r. stanowiących skargę na czynność egzekucyjną, strona reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła również o umorzenie postępowania egzekucyjnego. We wniosku tym podniesiono, w szczególności, że termin przedawnienia upłynął odpowiednio 31.12.2023 r. i 31.12.2024 r., gdyż nie wystąpiły przesłanki przerywające lub zawieszające termin przedawnienia zobowiązania podatkowego. Strona zatem wniosła o umorzenie - na podstawie art. 59 § 1 i 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2023.2505., dalej u.p.e.a.) - jako bezprzedmiotowego, postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę dokonania zajęcia 18 lipca 2024 r. oraz na podstawie art. 208 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej O.p.), ze względu na przedawnienie ww. należności. Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2025 r. Naczelnik US odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] czerwca 2025 r. Organ egzekucyjny argumentował, że strona wskazała na przedawnienie należności, ale nie powołała tytułu wykonawczego, co do którego wnosiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W jednym z pism określiła, że wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] 06.2019 r. z uwagi na przedawnienie. W kolejnym piśmie stwierdziła, że postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę dokonania zajęcia z 18 lipca 2024 r. jest bezprzedmiotowe z uwagi na przedawnienie wierzytelności objętych "powyższym tytułem wykonawczym" - bez wskazania numeru tytułu wykonawczego. Naczelnik US ustalił, że zawiadomieniem nr [...] objęte były tytuły wykonawcze o nr: [...] z [...] 07.2018 r., [...] z [...] 08.2018 r., [...] z [...] 10.2018 r., [...] z [...] 10.2018 r., [...] z [...] 12.2018 r., [...] z [...] 06.2019 r. Postanowieniem z [...] lipca 2024 r., nr [...], organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, z wyjątkiem tytułu wykonawczego nr [...] i dokonał aktualizacji ww. zawiadomienia o zajęciu. Naczelnik US stwierdził, że informacje zawarte w pismach z 6 marca 2025 r. są rozbieżne, gdyż strona twierdziła, że zobowiązania objęte tytułami wykonawczymi, na podstawie których dokonano zajęcia [...] są przedawnione, z wyjątkiem tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2019 r., natomiast następnie podniosła też, że wierzytelność objęta tym tytułem również uległa przedawnieniu. W świetle powyższych okoliczności organ egzekucyjny zbadał kwestie wymagalności zobowiązanie objętego tytułem wykonawczym nr [...], bowiem to jedyny tytuł wykonawczy, który na dzień wpłynięcia wniosków z 6 marca 2025 r. objęty był zawiadomieniem o zajęciu nr [...] I tak, Naczelnik US ustalił, że ww. tytuł wykonawczy obejmuje zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych (PPL) za 2018 r. Termin płatności tego podatku mijał 30.04.2019 r. W niniejszej sprawie na podstawie art. 70 § 1 i § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia upływałby 31.12.2024 r., jednak został on przerwany wskutek zastosowania środków egzekucyjnych w dniach: 14.06.2019 r., 15.05.2024 r., 13.09.2024 r. Zatem bieg terminu przedawnienia rozpoczął bieg na nowo od 14.09.2024 r. i ulegnie przedawnieniu nie wcześniej niż 15.09.2029 r., o ile nie wystąpią zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Organ egzekucyjny uznał zatem, że należność jest wymagalna, a więc nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 59 u.p.e.a. stanowiąca podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z przedawnieniem należności. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie. Wymienionym na wstępie postanowieniem z [...] czerwca 2025 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy powyższe orzeczenie Naczelnika US. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ ten nie stwierdził podnoszonych przez skarżącego podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor IAS przyjął, że w sprawie ma zastosowanie art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. W ww. przepisie zostały enumeratywnie wymienione przesłanki, których wystąpienie powoduje konieczność umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny co prawda błędnie powołał w podstawie prawnej art. 59 § 1 u.p.e.a. w nowym brzmieniu (obowiązującym od 30.07.2020 r.), jednak w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia odniósł się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu przedawnienia. Dlatego nie można stwierdzić, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do kwestii należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] 06.2019 r. (które jak wskazał Naczelnik US pozostają wymagalne, jako jedyne z należności objętych zawiadomieniem o zajęciu nr [...] powołanym przez skarżącego), Dyrektor IAS ustalił, że ww. tytuł wykonawczy dotyczył zaległości w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2018 r. Termin płatności ww. podatku przypadał na 30.04.2019 r. Bieg terminu przedawnienia rozpoczął się zatem z końcem 2019 r., tj. od 31.12.2019 r., a więc na zasadach ogólnych przewidzianych w art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie to pozostałoby wymagalne do 31.12.2024 r. Na podstawie art. 70 § 4 O.p. w przypadku należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] 06.2019 r. do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych w dniach: • 15.05.2024 r. w [...] S.A. (zawiadomienie nr [...]), • 13.09.2024 r. w [...] S.A. (zawiadomienie nr [...]). Zatem zaległości objęte ww. tytułem wykonawczym pozostają obecnie wymagalne do 13.09.2029 r. Naczelnik US nieprawidłowo wskazał, że bieg terminu przedawnienia został przerwany po raz pierwszy wskutek dokonania skutecznej czynności egzekucyjnej 14.06.2019 r., bowiem czynność ta nie mogła przerwać biegu terminu przedawnienia, gdyż w dacie tej ww. termin nie rozpoczął jeszcze biegu. Kolejne czynności zostały jednakże wskazane prawidłowo (z tym że ostatnia czynność egzekucyjna została dokonana 13.09.2024 r., zatem należności pozostają wymagalne do 13.09.2029 r., a nie do 15.09.2029 r.). Resumując, należności dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] nie uległy przedawnieniu. Nie zaistniała zatem przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.), a co za tym idzie, brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Dyrektor IAS argumentował ponadto, że termin przedawnienia nie mógł upłynąć wskutek skutecznego wniesienia pismem z 6 marca 2025 r. skargi na zajęcie z 21 lutego 2025 r. Wniesienie ww. skargi na czynność nie miało żadnego wpływu na bieg terminu przedawnienia zaległości objętych tytułem wykonawczym nr [...]. Naczelnik US postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2025 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. dokonaną na podstawie zawiadomienia nr [...]. Skarga z 6 marca 2025 r. została bowiem wniesiona na czynność z 15 maja 2024 r., a nie - jak powołuje strona – 21 lutego 2025 r. Organ egzekucyjny nie skierował zawiadomienia o zajęciu rachunku wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w dacie 21 lutego 2025 r. Zdaniem Dyrektora IAS, nie stanowiła również podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego okoliczność, że organ egzekucyjny wskazał w sentencji zaskarżonego postanowienia na tytuł wykonawczy o nr [...] z [...] 06.2025 r. (a winno być z [...] 06.2019 r.). Postanowieniem nr [...] z [...] 06.2025 r. Naczelnik US dokonał sprostowania ww. omyłki pisarskiej. Organ egzekucyjny w osnowie postanowienia powołał właściwy numer tytułu wykonawczego oraz dzień i miesiąc jego wydania. Pomyłka dotyczyła jedynie roku i została przez organ sprostowana. W treści postanowienia natomiast organ egzekucyjny wielokrotnie powoływał się na prawidłowy numer i datę wydania tytułu wykonawczego, co nie pozostawia wątpliwości, że podjęte rozstrzygnięcie dotyczyło właśnie zaległości objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] czerwca 2019 r. W rezultacie organ drugiej instancji zarzuty zażalenia uznał za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o obciążenie organu kosztami postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że: 1. błędne przywołanie przez Naczelnika US w podstawie prawnej art. 59 § 1 u.p.e.a. w nowym brzemieniu obowiązującym od 30.07.2020 r., z uwagi na to, że zarzuty zobowiązanego zostały merytorycznie rozpatrzone przez Naczelnika US, 2. nieprawidłowe wskazanie przez Naczelnika US, że bieg terminu przedawnienia został przerwany po oraz pierwszy wskutek dokonania skutecznej czynności egzekucyjnej w dniu 14.06.2019 r., gdyż czynność ta nie mogła przerwać biegu terminu przedawnienia ponieważ w tej dacie ww. termin nie rozpoczął jeszcze biegu, a kolejne czynności zostały wskazane prawidłowo; 3. błędne wskazanie przez Naczelnika US w sentencji postanowienia z [...] 04.2025 r. na tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia [...] 06.2025 r., zamiast z [...] 06.2019 r. stanowi pomyłkę dotyczącą jedynie roku, która została przez organ sprostowana, - nie stanowią rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy stwierdzona ilość naruszeń prawa, ich waga z powodu tego, że dotyczą istotnych elementów decyzji merytorycznej jaką było postanowienie z [...] 04.2025 r., definiujące stan faktyczny i prawny w sprawie, i skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienie je poprzedzającego; II. błąd w ustaleniach, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu przez Dyrektora IAS, a także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, że: 1. skoncentrowanie się przez pełnomocnika skarżącego we wniosku z 06.03.2025 r. wyłącznie na zarzucie przedawnienia, nie stanowi odniesienia się do bezskuteczności prowadzonej egzekucji i nie stanowi wypełnienia przesłanki z art. 59 par. 2 u.p.e.a.; 2. w przypadku należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] 06.2019 r. do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych skarżącego 15.05.2024 r. w [...] S.A. i 13.09.2024 r. w [...] S.A.; 3. w celu zrealizowania powstałego zobowiązania i zaspokojenia wierzyciela organ . egzekucyjny musi dokonać wielu czynności egzekucyjnych w postępowaniu prowadzonym na podstawie jednego tytułu wykonawczego, a każda czynność polegająca na zastosowaniu środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia, który zaczyna biec na nowo od dnia następującego po dniu zastosowania tego środka; 4. nie zaistniały okoliczności określone w art. 70 § 3, 6, 7 - 8 O.p., na które powołano się w zażaleniu; 5. Dyrektor IAS nie potraktował pisma z 6 marca 2025 r. jako skarg na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, jak i nie uwzględnił tego, że prowadzenie egzekucji z tym zakresie jest bezprzedmiotowe z uwagi na to, że wierzytelność, zgodnie z art. 208 O.p. uległa przedawnieniu; w tym zakresie Dyrektor IAS nie zajął żadnego stanowiska. Tym samym, zdaniem skarżącego, podniesienie zarzutu przedawnienia, zgodnie z art. 70 O.p., jest tożsame z odniesieniem się do przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a., co wynika z samej istoty sformułowanego zarzutu. Ponadto, jak podniósł skarżący, podejmowanie po wszczęciu postępowania środków egzekucyjnych nie oznacza, że każde zastosowanie tych środków przerywa bieg terminu przedawnienia, tak jak to przyjęto w przedmiotowej sprawie. W tym zakresie odwołał się do wyroku WSA w Szczecinie z 14 listopada 2024 r., w sprawie I SA/Sz 270/24, w którym podkreślono, że "Same tytuły wykonawcze nie obrazują wszystkich istotnych okoliczności z perspektywy art. 70 par. 4 O.p.. Bez kompletnego materiału dowodowego w tej materii, bez wyczerpującego wykazania przez organ w oparciu o konkretne dowody zawarte w aktach, pokazujące jak rzeczywiście przebiegło stosowanie środków egzekucyjnych i dokonywanie doręczeń, nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem Organu, że obiektywnie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia na warunkach art. 70 par. 4 O.p." W tej sprawie organ takiego wykazania nie dokonał. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 59 § 1 u,p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się, m. in., jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie. W ww. przepisie zostały enumeratywnie wymienione przesłanki, których wystąpienie powoduje konieczność umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego (w tym podnoszona przez pełnomocnika skarżącego kwestia przedawnienia należności). Nie ulega wątpliwości, że organ egzekucyjny w wydanym postanowieniu błędnie powołał w podstawie prawnej art. 59 § 1 u.p.e.a. w nowym brzmieniu (obowiązującym od 30.07.2020 r.). Istotne w sprawie jest jednak to, jak prawidłowo ocenił Dyrektor IAS, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wprost odniósł się do zarzutu przedawnienia, który nie występuje w katalogu przesłanek umorzenia w przepisie o nowym brzmieniu. Organ egzekucyjny natomiast zbadał określoną w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.) przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego, w przypadku kiedy obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Zatem właśnie z uwagi na fakt, że zarzut pełnomocnika zobowiązanego został merytorycznie rozpatrzony (mimo powołania przepisu w nieprawidłowym brzmieniu), nie ma, zdaniem sądu, podstaw aby uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Samo powołanie przepisów w niewłaściwym brzmieniu nie stanowi, z uwagi na merytoryczną prawidłową wypowiedź organu egzekucyjnego, podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W przekonaniu sądu, prawidłowe jest stanowisko Dyrektora IAS, zgodnie z którym, dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] należności nie uległy przedawnieniu. Termin płatności podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2018 r. przypadał na 30.04.2019 r. Bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z końcem 2019 r. tj. od 31.12.2019 r. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem na zasadach ogólnych, przewidzianych w art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie to pozostałoby wymagalne do 31.12.2024 r. Stosownie natomiast do art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W niniejszej sprawie na skutek zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych w dniach: 15.05.2024 r. w [...] S.A. (zawiadomienie nr [...]) i 13.09.2024 r. w [...] S.A. (zawiadomienie nr [...]), bieg terminu przedawnienia został przerwany i zaległości objęte ww. tytułem wykonawczym pozostają wymagalne do 13.09.2029 r. Podkreślić należy, że przepis art. 70 § 4 O.p. umożliwia wielokrotne przerywanie biegu terminu przedawnienia. Każdorazowe zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony, skutkuje bowiem przerwaniem biegu pięcioletniego terminu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 476/08; wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt: III FSK 1000/09; wyrok NSA z 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12). Nie stanowiło w rezultacie rażącego naruszenia prawa nieprawidłowe wskazanie przez Naczelnika US, że bieg terminu przedawnienia został przerwany po raz pierwszy wskutek dokonania skutecznej czynności egzekucyjnej 14.06.2019 r., czynność ta nie mogła przerwać biegu terminu przedawnienia, ponieważ w tej dacie ww. termin nie rozpoczął jeszcze biegu. Kolejne czynności przerywające bieg terminu przedawnienia zostały wskazane prawidłowo, a powyższe błędne stwierdzenie organu pierwszej instancji, nie miało żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Należy także w tym miejscu, odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, podkreślić, że w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez dokonanie ww. zajęć, a czynności związane z zastosowaniem środków egzekucyjnych były prawidłowe i skuteczne. Banki pismami z 16.05.2024 r. ([...] S.A.) i 16.09.2024 r. ([...] S.A.) poinformowały o braku środków na rachunku, co świadczy o tym, że rachunki w momencie zajęcia były na rzecz zobowiązanego prowadzone. Natomiast organ egzekucyjny ani organ nadzoru nie są zobowiązane do zbierania dodatkowych informacji w tym zakresie, tj. czy na rachunkach znajdują się środki pieniężne, czy rachunki te są czynne. Dodatkowo, w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru, które dowodzą o prawidłowym doręczeniu ww. zawiadomień skarżącemu. Ponadto, z uwagi na zarzuty skargi podkreślić należy, że żaden przepis, w tym art. 70 § 4 O.p., nie przewiduje dla skutku przerwania terminu przedawnienia wymogu, aby zastosowany środek egzekucyjny miał doprowadzić do wyegzekwowania środków pieniężnych (por. np. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 2063/09 i wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2010 r., sygn. akt I SA/GI 463/10, także wyrok WSA w Łodzi z 22 września 2010r., sygn. akt III SA/Łd 95/10). Wobec powyższego za chybione należało uznać zarzuty skargi kwestionujące przyjęcie, że w przypadku należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych w dniach: 15.05.2024 r. w [...] S.A. i 13.09.2024 r. w [...] S.A. W przekonaniu sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez wskazanie przez organ egzekucyjny w sentencji postanowienia na błędną datę (rok) tytułu wykonawczego o nr [...] z [...] 06.2025 r., zamiast z [...] 06.2019 r. Organ egzekucyjny w osnowie postanowienia powołał właściwy numer tytułu wykonawczego oraz dzień i miesiąc jego wydania. Pomyłka dotyczyła jedynie roku, natomiast w treści postanowienia (w uzasadnieniu) organ egzekucyjny wielokrotnie powoływał się na prawidłowy numer i datę wydania tytułu wykonawczego. W sprawie nie budziło wątpliwości, że podjęte rozstrzygnięcie dotyczyło zaległości objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] 06.2019 r. Pomyłka dotyczyła jedynie roku i została przez organ sprostowana postanowieniem Naczelnika US nr [...] z [...] czerwca 2025 r. Postanowienie to jest prawomocne. Niewątpliwie mamy tu do czynienia z oczywistą omyłką pisarską, która w żaden sposób nie wpływa na wynik tej sprawy. W pkt II skargi zarzucono także błąd w ustaleniach faktycznych i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności błędne przyjęcie, że skoncentrowanie się we wniosku z 6 marca 2025 r. wyłącznie na zarzucie przedawnienia nie stanowi odniesienia się do bezskuteczności prowadzonej egzekucji i nie stanowi wypełnienia przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a. W powyższym zakresie należy zaznaczyć, ze strona w sprawie była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, który w piśmie z 6 marca 2025 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., z uwagi na przedawnienie. Pismo znajduje się w aktach sprawy, a z jego treści – jak prawidłowo ocenił Dyrektor IAS - nie wynikało, aby pełnomocnik strony odniósł się w jakkolwiek sposób do bezskuteczności prowadzonej egzekucji, co stanowiłoby wypełnienie przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a. Uzasadnienie wniosku zawartego w piśmie z 6 marca 2025 r. dotyczyło wyłącznie zarzutu przedawnienia zaległości. Dlatego Naczelnik US w sposób prawidłowy rozstrzygnął jedynie w kwestii wymagalności dochodzonej należności, co stanowiło wypełnienie przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.). Trafnie także przypomniał Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. ma charakter fakultatywny, organ egzekucyjny w tym postępowaniu powinien zbadać, czy prowadzone postępowanie egzekucyjne doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia. Jednak we wniosku z 6.03.2025 r. pełnomocnik nie powoływał się na okoliczność, że strona nie ma majątku, którego wartość pozwoliłaby na zaspokojenie dochodzonych należności. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku natomiast, że organ jest związany zakresem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 27 maja 2025 r., III FSK 1477/24). Powyższy pogląd sąd pierwszej instancji podziela w całości. W tym miejscu odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, należy powtórzyć, że w sprawie miał zastosowanie art. 70 § 4 O.p., dotyczący przerwania biegu terminu przedawnienia w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego, i ta przesłanka została wszechstronnie zbadana przez organ. Natomiast w sprawie nie zaistniały okoliczności i zdarzenia prawne wymienione w art. 70 § 3, 6, 7 - 8 O.p. Przywołane przez pełnomocnika skarżącego przepisy Ordynacji podatkowej dotyczą: ogłoszenia upadłości, okoliczności zawieszających bieg terminu przedawnienia, zabezpieczenia zobowiązania poprzez hipotekę lub zastaw skarbowy. Z akt sprawy nie wynika, aby w niniejszym postępowaniu zaistniały jakiekolwiek z przytoczonych okoliczności, dlatego organ nadzoru nie mógł zająć merytorycznego stanowiska w tym zakresie. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi braku zbadania przez organ nadzoru, czy w sprawie zaistniały okoliczności określone w art. 70 § 3, 6, 7 - 8 O.p. Należy także odrzucić, jako oczywiście chybioną, argumentację skarżącego, który zarzucał, że przepisy Ordynacji podatkowej, jako podstawy prawnej przerwania biegu terminu przedawnienia nie przewidują czynności związanej z kilkukrotnym dokonaniem zajęcia na podstawie tego samego tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystosował kilka zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w różnych bankach i każda z tych czynności miała wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia. Organ egzekucyjny wypełniał swoje obowiązki podnajmując szereg czynności egzekucyjnych w postępowaniu prowadzonym na podstawie jednego tytułu wykonawczego, a każda czynność polegająca na zastosowaniu środka egzekucyjnego przerywała bieg terminu przedawnienia, który zaczynał biec na nowo od dnia następującego po dniu zastosowania tego środka. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor IAS wyjaśnił jednocześnie skarżącemu, że w postępowaniu w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. organy nie rozstrzygają kwestii, które mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, przewidzianą w art. 54 § 1 u.p.e.a. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Podkreślić ponownie należy, że w sprawie pisma z 6 marca 2025 r. było prowadzone także odrębne postępowanie - postanowieniem nr [...] z [...] 04.2025 r. Naczelnik US stwierdził, że skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A., dokonana na podstawie zawiadomienia o nr [...], została wniesiona z uchybieniem terminu. Wskutek zażalenia na ww. postanowienie, Dyrektor IAS postanowieniem nr [...] z [...] 06.2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Powtórzyć także przy tym należy, że w sprawie nie doszło do przedawnienia dochodzonego zobowiązania, tak więc organ nadzoru nie miał podstaw aby uznać, że prowadzenie egzekucji w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Wobec powyższych ustaleń i rozważań, uznając wszystkie zarzuty skargi za niezasadne, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143; dalej p.p.s.a.). Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Powołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).