III SA/Wa 1917/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez B. P. (zwaną dalej "Skarżącą") odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "ppsa", Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczenia wymaga, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Podkreślić należy, iż przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 ppsa mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji, wydanej przez organ pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, skoro zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnych, stwierdza bowiem uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r., zaś decyzja organu pierwszej instancji odnosi się do kwestii materialnoprawnych, to uznać należało, że są to dwie odrębne sprawy administracyjne. Nie zachodzi w takiej sytuacji tożsamość przedmiotowa spraw, dlatego też decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nie można uznać za akt wydany w granicach tej samej sprawy, co postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, będące przedmiotem złożonej skargi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I FZ 466/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Jednocześnie podkreślić należy, że badając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie, to na stronie postępowania spoczywa bowiem obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczą szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 lipca 2009 r., I OZ 754/10). Tymczasem Skarżąca ograniczyła się jedynie do sformułowania samego wniosku. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, postanowił jak w sentencji.