III SA/Wa 1919/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. ustalił M.W. (dalej: "Skarżący") zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nieznajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 2008 oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania za 2008 r. w wysokości 1.294.458,00 zł. Przedmiotowa decyzja została doręczona Skarżącemu w 22 grudnia 2014 r., zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. , dalej: "O.p.") W dniu 24 marca 2015 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Skarżący, działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z [...] grudnia 2014 r. W treści odwołania pełnomocnik Skarżącego zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uzasadniając wniosek tym, iż Skarżący nie został prawidłowo powiadomiony przez Urząd Pocztowy o złożeniu przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję w placówce pocztowej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu wniosku z 24 marca 2015 r., postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, natomiast postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...], stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego został powiadomiony o fakcie awizowania przesyłki 2 grudnia 2014 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że przesyłkę z powodu niemożności doręczenia pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...], natomiast zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono w miejscu określonym w art. 150 § 2 O.p. Decyzja została skutecznie doręczona z upływem 14 dni od pozostawienia w placówce pocztowej tj. 22 grudnia 2014 r. W niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął 5 stycznia 2015 r., natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym 24 marca 2015 r. wraz z odwołaniem został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W dniu 15 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].05.2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z [...] grudnia 2014 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: • art. 150 § 1 a i § 2 Op w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214, zwana dalej u.k.s.) poprzez przyjęcie przewidzianej we wskazanym przepisie fikcji doręczenia pomimo braku zawiadomienia adresata o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej, • art. 223 § 2 pkt 1 Op i art. 150 § 2 Op w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji gdy odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z [...] grudnia 2014 r. zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu, • art. 180, art. 187, art. 188, art. 197, art. 198, art. 199 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącego dowodów zmierzających do wzruszenia fikcji doręczenia, o której mowa w art. 150 § 2 O.p. Rozwijając pierwszy z zarzutów podniesionych w petitum skargi Pełnomocnik wskazał, iż Skarżący nie został prawidłowo powiadomiony przez Urząd Pocztowy o złożeniu przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję w placówce pocztowej. Jak wyjaśnił, o ile na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się adnotacja, że zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, to takiej informacji nie zamieszczono w odniesieniu do drugiego zawiadomienia. Zdaniem Pełnomocnika skuteczność doręczenia w trybie art. 150 O.p. warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób niebudzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz miejscu, w którym może ją odebrać. Brak zawiadomienia, jak również wątpliwości, czy dotarło ono do adresata, czyni doręczenie bezskutecznym. Konkludując Pełnomocnik Skarżącego zauważył, iż skoro art. 150 § 1a) O.p. stanowi o dwukrotnym zawiadomieniu adresata, to wymogi, o których mowa w art. 150 § 2 O.p., powinny być spełnione zarówno przy pierwszym jak i powtórnym zawiadomieniu. Uzasadniając kolejny zarzut Pełnomocnik Skarżącego podkreślił, iż organ podatkowy zaniechał przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, w tym z zeznań świadków (pracowników administratora budynku położonego przy ul. [...], w którym znajduje się pokój [...], pracowników placówki Poczty Polskiej, pracowników Skarżącego), monitoringu w budynku, w którym znajduje się pokój [...], wydruku z Centralnej Informacji Działalności Gospodarczej i wpisu w niej M.K. jako prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. w G. przy ul. [...] oraz w G. przy ul. [...] wpisu do Rejestru Adwokatów i Aplikantów prowadzonego przez Naczelną Radę Adwokacką w W. Powyższe dowody miały na celu wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, tj. błędów dokonanych przez Pracownika placówki Poczty Polskiej podczas doręczania korespondencji, nieposiadanie zarówno przez Pełnomocnika jak i przez Skarżącego oddawczej skrzynki pocztowej przy pokoju [...] znajdującym się w budynku położonym przy ul. [...], faktu, iż adresat przesyłki nigdy nie prowadził działalności pod ww. adresem oraz braku możliwości powzięcia informacji przez adresata o pozostawieniu przesyłki w placówce operatora pocztowego. W ocenie Pełnomocnika nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącego dowodów stanowi naruszenie art. 180, art. 187, art. 188, art. 197, art. 198, art. 199 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w W. oparł na art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2003 r., sygn.. akt SA/Bk 271/2003, Gazeta Prawna 2003/142 , str. 4; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn.. akt III SA/Wa 1085/06 – dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. ustalił Skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nieznajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 2008 oraz w latach poprzednich. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego przez operatora pocztowego w trybie określonym w art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 O.p. W aktach sprawy znajduje się koperta zawierająca wzmiankowaną decyzję oraz zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej przesyłki. Z dokumentów tych wynika, że zawiadomienia o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszczono na drzwiach biura adresata dwukrotnie, to jest 8 oraz 16 grudnia 2014 r. Tym samym w ocenie Sądu zasadnie, bowiem zgodnie z art. 150 O.p., organ odwoławczy uznał, że decyzja ta została doręczona Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2014 r., to jest z upływem 14 dnia od dnia pozostawienia pisma w urzędzie pocztowym. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika także, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieszczono na drzwiach jego biura. Powyższe dokumenty są dokumentami urzędowymi, o których mowa 194 § 2 O.p. Wynika to z przepisów ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529). Stosownie do art. 17 tej ustawy potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Przy czym zgodnie ze słowniczkiem zawartym w art. 3 ustawy Prawo pocztowe użyte w ustawie określenie "nadanie" oznacza polecenie doręczenia przesyłki pocztowej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym oraz przekazania druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej (pkt 8), natomiast "przesyłka rejestrowana" oznacza przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru (pkt 23). Zestawienie treści cytowanych wyżej przepisów ustawy Prawo pocztowe prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że moc dokumentu urzędowego mają dokumenty polecenia doręczenia przesyłki pocztowej przyjętej za pokwitowaniem przyjęcia i doręczanej za pokwitowaniem odbioru. Taką przesyłką doręczono Skarżącemu decyzję sprawie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. , o której wyżej mowa. Zgodnie z art. 194 § 3 O.p. dopuszczalne jest przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Możliwe jest więc przeprowadzenie przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu, jeżeli w sprawie możliwym jest sformułowanie zarzutu przeciwko jego treści oraz formie, gdy można sformułować wniosek, iż dokument nie ma cech autentyczności. W przedmiotowej sprawie Skarżący nie przedstawił argumentów wskazujących, że treść czy forma dokumentów doręczenia przesyłki, o której wyżej mowa nie mają cech autentyczności. Sąd zauważa, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, z dokumentów doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G., o której wyżej mowa nie wynika, że w pokoju [...] przy Al. [...] [...] piętro w W. adresat posiada skrzynkę pocztową. Z dokumentów tych wynika bowiem, co wyżej wskazano, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono na drzwiach biura adresata. Niezrozumiała jest też podniesiona w skardze okoliczność, że adresat przesyłki nigdy nie prowadził działalności pod powyższym adresem. Należy bowiem wskazać, że w aktach administracyjnych (k. 21) znajduje się pismo pełnomocnika Skarżącego, w którym wskazano adres do doręczeń "[...], nr pokoju [...] [...] W.". [...] piętro, czyli ten adres na który przesyłkę doręczono. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ zasadnie przyjął, że odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione w uchybieniem terminu. Biorąc pod uwagę, że doręczenie decyzji nastąpiło z dniem 22 grudnia 2014 r., ustawowy termin na wniesienie odwołania, określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., upływał w dniu 5 stycznia 2015 r. W myśl art. 12 § 6 pkt 2 O.p., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Odwołanie od powyższej decyzji zostało nadane w dniu 24 marca 2015 r., a zatem znacznie po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ).