III SA/Wa 1943/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skarg E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracjach za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2007 r. w krótszym terminie p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. E. Sp. z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracjach za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2007 r. w krótszym terminie. Pismem z dnia 21 października 2010 r. pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazane wyżej decyzje i wniósł o umorzenie postępowania i zwrot wpisu sądowego. Cofając skargę pełnomocnik wskazał, że dalsze jej popieranie jest nieuzasadnione, gdyż w tożsamym stanie faktycznym, w sprawie o sygn. III SA/Wa 1709/10 Sąd oddalił skargę argumentując związaniem wykładnią przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy, zdaniem pełnomocnika skargę należało cofnąć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek Skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek Skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a. W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.