III SA/Wa 1952/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, , po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Dzielnicy W. miasta W. na uchwałę Rady miasta W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia sprawozdania z wykonania budżetu oraz udzielenia absolutorium z tego tytułu postanawia odrzucić skargę W dniu 16 lipca 2004 r. wpłynęła skarga na uchwałę Rady miasta W z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie rozpatrzenia sprawozdania z wykonania budżetu w 2003 r. oraz udzielenia Prezydentowi absolutorium z tego tytułu. Skargę, złożoną - po bezskutecznym wezwaniu o sprostowanie naruszenia prawa - w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), podpisał Burmistrz Dzielnicy W. m. W. – D. G.. Skarżący zarzucił, iż zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie nierzetelnych materiałów nie odzwierciedlających rzeczywistego stanu rzeczy. Podniósł, że zarząd dzielnicy W. w uchwale z dnia [...] marca 2004 r. stwierdził, iż większość środków postawionych do dyspozycji dzielnicy została wydatkowana poza świadomością i kontrolą jej organu wykonawczego. Ponadto zarządowi dzielnicy W. nie przedstawiono do kontroli rachunków. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w razie nie uwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. Wskazał, iż Skarżący nie ma zdolności procesowej do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżącym może być zatem ten, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego "interes prawny lub uprawnienie". Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy nie ma więc charakteru skargi powszechnej (actio popularis). Do wniesienia takiej skargi nie legitymuje bowiem jedynie stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani też wyłącznie sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Skarżący musi wykazać związek między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem. W przedmiotowej sprawie skargę wniósł "w imieniu własnym oraz zarządu dzielnicy W." Burmistrz Dzielnicy W. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 16 maja 1995 r., sygn. akt IV SA 71/95, Wspólnota 1995/51-52/25) oraz poglądami doktryny (zob. A. Agopszowicz, Z. Gilowska, Ustawa o samorządzie terytorialnym. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1997, str. 449) jednostki pomocnicze gminy nie mają legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje zatem to, czy Skarżący wniósł skargę działając w imieniu własnym, tj. jako członek zarządu dzielnicy, czy też reprezentując zarząd Dzielnicy W. W myśl bowiem art. 5 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz.U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) dzielnica jest jednostką pomocniczą i jako taka nie jest uprawniona do złożenia skargi na uchwałę organu gminy, dla której pełni funkcję pomocniczą. Sąd podzielając w pełni przywołane wyżej poglądy zauważa ponadto, iż gdyby nawet przyjąć, że Skarżącym w niniejszej sprawie jest nie jednostka pomocnicza, ale D. G. działający jako osoba prywatna, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu wobec nie wykazania przez niego, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Mając powyższe na względzie skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało odrzucić.