III SA/Wa 1967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant sekretarz sądowy Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lipca 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.235.2024.1.AP w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie interpretacyjne 1. W dniu 13 maja 2024 r. B. sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wniosła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS" lub "organ interpretacyjny") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej możliwości zastosowania stawki podatku od towarów i usług (dalej także: "VAT") 0% do eksportu towarów na podstawie dokumentów opisanych we wniosku (w pięciu wariantach). 2. Najważniejsze elementy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego są następujące. Spółka jest dostawcą rozwiązań elektronicznych i technologii systemowych dla branży motoryzacyjnej. Sprzedaje swoje towary m.in. odbiorcom zagranicznym – towary są wysyłane z terytorium Polski do nabywców w innych krajach Unii Europejskiej (dalej: "UE") i poza UE. Klientami Spółki są podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Wniosek dotyczy wyłącznie dostaw towarów na rzecz kontrahentów, w ramach których towary są transportowane poza UE. W celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu eksportu Spółka gromadzi dokumenty potwierdzające, że towary zostały wywiezione z kraju poza terytorium UE. W tym celu współpracuje z agencjami celnymi, odpowiedzialnymi za odprawę celną towarów będących przedmiotem transakcji eksportu lub pozyskuje dokumenty celne potwierdzające wywóz towarów poza obszar UE bezpośrednio od kontrahentów. Zasadniczo odprawa celna towarów przeprowadzana jest przez polskie organy celne; po rozpoczęciu procedury wywozu Spółka pozyskuje dokument potwierdzający procedurę wywozu, o którym mowa w art. 41 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). Zakończenie procedury wywozu potwierdzane jest co do zasady dokumentem w formie elektronicznej otrzymanym z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, o którym mowa w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. – dokumentem IE-599. Obecnie w przypadku, gdy Spółka w tym ustawowym terminie nie otrzyma dokumentów celnych potwierdzających wywóz towaru poza obszar UE, transakcja eksportu wykazywana jest w kolejnym okresie rozliczeniowym ze stawką właściwą dla dostawy krajowej. Zgodnie z art. 41 ust. 9 oraz 11 u.p.t.u. w sytuacji otrzymania przez Spółkę dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE w terminie późniejszym niż określony art. 41 ust. 6 i 7 u.p.t.u., Spółka dokonuje korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym pozyska te dokumenty. W praktyce Spółki występują powtarzające się trudności i opóźnienia z uzyskiwaniem dokumentów celnych (IE-599) umożliwiających zastosowanie stawki VAT 0% w eksporcie. Spółka jest jednak zdania, że nawet w przypadkach, w których nie będzie posiadać w ustawowym terminie żadnego z dokumentów wskazanych wprost w art. 41 ust. 6a u.p.t.u., może być uprawniona do zastosowania stawki 0% pod warunkiem posiadania innych dowodów. Co do tych dowodów – Spółka opisała zestawy dokumentów potwierdzających jej zdaniem fakt wywozu towaru poza terytorium UE w postaci pięciu wariantów. 3. Skarżąca zapytała: - czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w danym wariancie powinny być, w świetle art. 41 u.p.t.u., opodatkowane 0% stawką VAT? (w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym); - czy Spółka będzie uprawniona do rozpoznania i opodatkowania stawką 0% eksportu na podstawie dokumentów wskazanych w wariantach będących przedmiotem wniosku w terminach, o których mowa w art. 41 ust. 6, 7 oraz 9 i 11 u.p.t.u. (w sposób szczegółowo wskazany we wniosku). Zdaniem Spółki poprawna jest odpowiedź twierdząca na te pytania. 4. W interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2024 r. DKIS uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Jego zdaniem w świetle art. 41 ust. 6 u.p.t.u. aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką 0%, konieczne jest otrzymanie przez podmiot potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Chociaż katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot "w szczególności", nie można uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w przepisie. W art. 2 pkt 8 u.p.t.u. ustawodawca wyraźnie wskazał, że o eksporcie towarów możemy mówić wówczas, gdy wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez "właściwy organ celny określony w przepisach celnych". Zatem mogą to być dokumenty, które wskazane są w przepisach celnych. Dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest: elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany w systemie AES; wydruk tego komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny; elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona; zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny. Powołany przez Spółkę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie Vinš, C-275/18, ECLI:EU:C:2019:265 dotyczy sprawy, w której podmiot wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium UE pocztą i był w stanie wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe; podobnie wyrok NSA z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17. W sprawie tej ani organy podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza obszar UE. Oba te wyroki zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiot uprawniony do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter jego działalności pozwala na przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego systemie elektronicznym, mają przymiot dokumentu "urzędowego", a tym samym jeżeli potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE, mogą stanowić dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. Posiadanych przez Spółkę dokumentów, opisanych w wariantach I-V, nie można uznać za dokumenty o charakterze urzędowym, mają one jedynie charakter informacyjny. W opisanych we wniosku konkretnych wariantach to nie właściwy organ celny krajowy lub innego państwa członkowskiego, lecz podmiot gospodarczy, tj. przewoźnik odpowiedzialny za transport towarów, nabywca towarów lub podmiot prowadzący magazyn, do którego transportowany będzie towar, potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE. Tym samym dokumenty te nie są dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a u.p.t.u. W konsekwencji na podstawie dokumentów opisanych we wniosku w wariantach I-V Spółka nie może i nie będzie mogła zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów, również w terminach, o których mowa w art. 41 ust. 6, 7, 9 oraz 11 u.p.t.u. 2. Postępowanie sądowoadministracyjne 2.1. W skardze na tę interpretacje indywidualną Spółka zarzuciła jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 41 ust. 6 w zw. z art. 41 ust. 6a oraz art. 2 pkt 8 u.p.t.u. oraz art. 146 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. L 347, s. 1 i nast. ze zm., dalej: "dyrektywa 2006/112/WE") przez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że prawo do zastosowania stawki 0% VAT przy eksporcie towarów przysługuje wyłącznie pod warunkiem spełnienia wymogu formalnego w postaci posiadania określonej kategorii dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej oraz uznaniu, że dokumentami potwierdzającymi wywóz mogą być wyłącznie dokumenty "urzędowe", w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona wykładnia wskazuje, że: - katalog dokumentów określony w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. jest otwarty, - dla skutecznego zastosowania stawki 0% VAT kluczowe jest spełnienie przesłanki materialnej, tj. wywóz towaru poza terytorium UE, - wywóz towaru poza terytorium UE może być potwierdzony dowolnym dokumentem w związku z otwartym katalogiem dokumentów wskazanych w art. 41 ust. 6a u.p.t.u.; b) art. 41 ust. 7, 8, 9 oraz ust. 11 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że Spółka nie będzie uprawniona do rozpoznania eksportu towarów w terminach określonych w art. 41 ust. 7, ust. 9 oraz ust. 11 u.p.t.u. w związku z nieposiadaniem wystarczającej dokumentacji potwierdzającej wywóz towarów poza Unię Europejską, podczas gdy z prawidłowej wykładni przepisów regulujących prawo do zastosowania stawki 0% wynika, że Skarżącej będzie przysługiwać prawo do stosowania stawki 0% przy eksporcie towarów, a zatem Spółka będzie uprawniona do rozpoznania eksportu towarów w terminach wskazanych w art. 41 ust. 7, ust. 9 oraz ust. 11 u.p.t.u.; c) zasady proporcjonalności podatku od wartości dodanej w zw. z art. 131 i art. 273 dyrektywy 2066/112/WE w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864 ze zm.) przez jej niezastosowanie, co skutkuje nałożeniem na Skarżącą wymogów formalnych, które pozostają nieproporcjonalne do celów, którym mają służyć przepisy dotyczące dokumentowania eksportu towarów dla potrzeb podatku VAT; d) zasady neutralności oraz zasady opodatkowania konsumpcji (opodatkowania w miejscu przeznaczenia) właściwych dla podatku od wartości dodanej w zw. z art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE przez ich niezastosowanie, co w konsekwencji prowadzi do opodatkowania krajową stawką podatku dostaw towarów, które wywożone są poza terytorium UE; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 2328 ze zm., dalej: "O.p.") przez przekroczenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w związku z uznaniem stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe, podczas gdy: - w dotychczasowej praktyce organ wydawał interpretacje indywidualne prawa podatkowego potwierdzające prawidłowość stanowisk analogicznych do przedstawionego przez Skarżącą, na gruncie zbliżonych lub identycznych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, - orzecznictwo sądów administracyjnych i TSUE w sposób bezsprzeczny potwierdza prawidłowość stanowiska Spółki; - organ nie odniósł się w interpretacji w wystarczającym stopniu do podnoszonych przez Spółkę argumentów dotyczących jednolitej praktyki i spójnej z nią linii orzeczniczej sądów administracyjnych dotyczącej przepisów będących przedmiotem wniosku. Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2.2. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3.1. Skarga jest zasadna. 3.2. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. Sąd rozpoznał skargę zgodnie z tymi przepisami. 3.3. Strony spierają się o to, czy słusznie (zgodnie z prawem) DKIS uznał przedstawione przez Spółkę dokumenty za niewystarczające do potwierdzenia wywozu towarów (eksportu). DKIS uznał je za nieadekwatne (niepotwierdzające wywozu) ze względu na brak charakteru "urzędowego". 3.4 Stanowisko DKIS jest niepoprawne – narusza przez błędną wykładnię art. 41 ust. 6 w zw. z art. 41 ust. 6a oraz art. 2 pkt 8 u.p.t.u. oraz art. 146 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE. Sąd podąża w tym względzie za wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 555/24, nieprawomocnym – z którego uzasadnienia mutatis mutandis czerpie poniżej. 3.5. Zgodnie z art. 41 ust. 6 u.p.t.u. stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Przepis art. 41 ust. 6a u.p.t.u. wymienia dokumenty, o których mowa w ust. 6 – jako przykładowe (na co wskazuje użycie wyrażenia "w szczególności"). Zgodnie z art. 2 pkt 8 u.p.t.u. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów – rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium UE, jeżeli wywóz towarów poza terytorium UE jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. 3.6. W przepisach brak uzasadnienia dla stanowiska organu interpretacyjnego, wywodzącego z art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. wymóg posiadania dokumentu "urzędowego" (dokumentu celnego lub dokumentu innego, takiego jak wystawiony przez pocztę). Takie stanowisko jest zawężające i – przede wszystkim – niezgodne ze stanowiskiem TSUE zajętym w wyroku z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie C-275/18 Vinš, ECLI:EU:C:2019:265. 3.7. W wyroku tym Trybunał orzekł, że "[art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii". Trybunał stwierdził, iż "[s]ama okoliczność, że eksporter nie objął danych towarów procedurą wywozu, nie oznacza, że taki wywóz faktycznie nie nastąpił" (pkt 31). Trybunał uznał więc, że (przy założeniu braku udziału podatnika w oszustwie lub nadużyciu) prawo do zastosowania stawki podatku 0% przy eksporcie jest uzależnione od spełnienia przesłanek materialnoprawnych, nie formalnych. 3.8. Jest jasne, że zdaniem Trybunału zwolnienie z VAT w eksporcie nie zależy od objęcia towarów procedurą celną wywozu i dysponowanie przez podatnika dokumentem celnym: "zakwalifikowanie transakcji jako dostawy na eksport na podstawie art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy [2006/112/WE] nie zależy od objęcia danych towarów procedurą celną wywozu, której nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia w eksporcie (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r., BDV Hungary Trading (C-563/12, EU:C:2013:854, pkt 27)" – pkt 27. Z wyroku tego – przeciwnie niż wywodzi DKIS – nie wynika również, by potwierdzenie wywozu musiało być oparte na innym dokumencie urzędowym. TSUE wskazał, że "eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza terytorium Unii i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie terytorium Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2018 r., Pieńkowski, C-307/16, EU:C:2018:124, pkt 25)" – pkt 24. Dostawca ma więc to "wykazać" tout court – nie (niekoniecznie) wykazać przy pomocy dokumentu urzędowego. 3.9. Także na gruncie unijnych przepisów celnych potwierdzenie wywozu towarów może się odbywać nie tylko przez uzyskanie komunikatu IE-599; dopuszczalne jest także powoływanie się na tzw. dowody alternatywne, których katalog nie jest zamknięty. Skoro przepisy celne nie ograniczają możliwości potwierdzenia wywozu towarów w inny sposób niż przy pomocy odpowiedniego komunikatu, wprowadzonego do systemu organów celnych, to tym bardziej możliwości tego rodzaju nie można wykluczyć na gruncie u.p.t.u. – w sytuacji, gdy art. 41 ust. 6a u.p.t.u. nie daje do tego podstaw. 3.10. DKIS wskazuje także na treść art. 2 pkt 8 u.p.t.u. – który definiuje eksport towarów przez przesłankę "potwierdzenia" wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej "przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych". Jednak art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE tego nie wymaga – przepis ten zwalnia z prawem do odliczenia (w polskiej systematyce: opodatkowuje według stawki 0%) "dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty". Dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie decydujący jest więc sam fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), nie zgromadzenie określonych dokumentów urzędowych (przesłanka formalna). Wywóz towarów stanowi warunek konieczny i wystarczający zastosowania tej stawki. 3.11. Dlatego zaskarżona interpretacja narusza wymienione przepisy przez błędną wykładnię. 3.12. Należy zwrócić uwagę, że w świetle powołanego wyroku TSUE istotne dla zastosowania stawki 0% jest spełnienie przesłanki materialnej – to, że doszło do wywozu towarów poza terytorium Unii. Dokumenty potwierdzające ten wywóz nie muszą mieć charakteru urzędowego – jednak podatnika obciąża ryzyko, że dokumenty prywatne okażą się nierzetelne (niezgodne z rzeczywistością). Jeżeli bowiem okaże się, że w rzeczywistości do wywozu nie doszło (że wobec tego nie jest spełniona materialna przesłanka zastosowania stawki 0%), zastosowanie tej stawki będzie niezgodne z prawem mimo posiadania wszelkich takich dokumentów. 3.13. DKIS, że "zastrzega", że "rozstrzygnięcie, czy dokumenty, którymi będzie dysponować podatnik, rzeczywiście potwierdzają dokonanie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej" (s. 29 zaskarżonej interpretacji). Być może ma na myśli to właśnie: że jeżeli w postępowaniu podatkowym organy podatkowe ustalą, że do wywozu towarów nie doszło, zastosowanie stawki 0% okaże się bezpodstawne. Z taką tezą należy się zgodzić. Konstatacja ta nie ma jednak nic wspólnego z charakterem posiadanej przez podatnika dokumentacji (urzędowym bądź innym niż urzędowy – prywatnym). 3.14. Zaskarżona interpretacja narusza również art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 2 O.p. przez brak rzeczowego komentarza na temat argumentów Skarżącej, nawiązujących do orzecznictwa sądów administracyjnych i interpretacji indywidualnych wydawanych przez DKIS dla innych podatników. Niewystarczające jest w tej mierze stwierdzenie, że interpretacje indywidualne "wydawane są w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu", a wyroki sądowe są "nieprawomocne, zatem nie mogą stanowić podstawy do podejmowania rozstrzygnięcia w niniejszej kwestii" (s. 29 zaskarżonej interpretacji). W świetle zasady zaufania wnioskodawca ma prawo oczekiwać, że organ interpretacyjny podda analizie i dyskusji racje przedstawione w powoływanych orzeczeniach – zastanowi się nad ich merytoryczną zawartością. 3.15. Ostatecznie zaskarżona interpretacja indywidualna narusza: - art. 41 ust. 6 w zw. z art. 41 ust. 6a oraz art. 2 pkt 8 u.p.t.u. oraz art. 146 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE przez błędną wykładnię: nieuprawnione jest stanowisko organu interpretacyjnego, że tylko dokumenty urzędowe mogą potwierdzać wywóz towarów poza terytorium UE i dawać podstawę do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% do eksportu towarów (z zastrzeżeniem, że warunkiem zastosowania tej stawki jest wywóz towarów, którego rzeczywiste dokonanie może być przedmiotem badania dopiero w postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej); - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 2 O.p. przez brak analizy i dyskusji zawartości merytorycznej powołanych przez Skarżącą we wniosku wyroków sądowych i interpretacji indywidualnych. 3.16. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. 3.17. W ponownie prowadzonym postępowaniu DKIS przyjmie wykładnię przedstawioną w tym wyroku. 3.18. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 697 zł, na którą składał się wpis wniesiony od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. ----------------------- Deloitte. str. # / 17 A/) Deloitte. str. #/17