III SA/Wa 1972/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 2013 r. nr IPPB1/415-372/13-3/AM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z 12 sierpnia 2013 r. Skarżąca – B.N. , w imieniu której działał profesjonalny pełnomocnik, złożyła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 12 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismem z 30 września 2013 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 26 września 2013 r., pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez złożenie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 3 października 2013 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 18 akt sądowych). Pełnomocnik Skarżącej przy piśmie z 16 października 2013 r. nadesłał pełnomocnictwo uprawniające go do reprezentowania Skarżącej m.in. przed sądami administracyjnymi a następnie pismem z 23 października 2013 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 18 listopada 2013 r. Sąd odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z uwagi na złożenie go po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Postanowienie z 18 listopada 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 22 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013r. sygn.. akt III SA/Wa 2386/13 odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ze względu na nieuzupełnienie jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014r., sygn. akt II FSK 557/14 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż uznanie, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika strony zobowiązywało Sąd I instancji do bezpośredniego skierowania do strony wezwania do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie. Wobec niedokonania przez Sąd I instancji tej czynności, zaskarżone orzeczenie uznał za przedwczesne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienna interpretacja jest zbyt rygorystyczna. Nie można bowiem uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie tak rygorystycznego stanowiska Sądu I instancji zamykałoby stronie prawo do sądu. Stanowiłoby to rażące naruszenie zasady wyrażonej w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły Sąd i zakazują zamykanie drogi sądowej. Nadmiernie rygorystyczne stanowisko jakie zajął Sąd I instancji, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, stanowiłoby właśnie takie zamknięcie, a co za tym idzie, naruszałoby podstawowe zasady i swobody obywatelskie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak było przesłanek do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, wskazując, iż Sąd I instancji winien wszcząć procedurę uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie przez uprawnioną osobę. Pismem z 1 lipca 2013 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 czerwca 2014r. wezwano Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi ( art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanej kopii skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nieumieszczenie własnoręcznego podpisu pod skargą stanowi brak formalny skargi, który może być uzupełniony w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu. Na podstawie art. 190 p.p.s.a., będąc związanym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz mając na uwadze zalecenie zawarte w orzeczeniu kasacyjnym z dnia 17 kwietnia 2014 r. dotyczące konieczności wszczęcia procedury uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie przez uprawnioną osobę Sąd umożliwił Skarżącej uzupełnienie braku formalnego skargi. W wezwaniu skierowanym do Skarżącej wskazano Skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone Skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 17 lipca 2014 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków rozpoczął bieg 18 lipca 2014 r. i upłynął 24 lipca 2014 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. W zakreślonym terminie Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a o orzec, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.