III SA/Wa 1977/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5 600 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. , po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. A., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł. Z motywów decyzji wynika, że Spółka A. złożyła w dniu [...] lutego 2009 r. w [...] Urzędzie Skarbowym W. pismo, z którego wynika, że w dniu 9 lutego 2009 r. dokonała na rachunek ww. Urzędu Skarbowego wpłaty w kwocie 130.784,00 stanowiącej podatek należny od udziału w zyskach osób prawnych wraz z odsetkami za zwłokę od otrzymanego w dniu 9 stycznia 2006 r. majątku pochodzącego z likwidowanej spółki I., której była udziałowcem. Likwidowana spółka nie pobrała, jako płatnik, należnego podatku z tytułu wydania Spółce A. majątku likwidacyjnego w związku z tym Spółka ta uiściła samodzielnie podatek wraz z odsetkami za zwłokę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Spółka wniosła o stwierdzenie, w trybie art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej przywoływanej jako "O.p.", nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości wpłaty dokonanej w dniu 9 lutego 2009 r., tj. w kwocie 130.784,00 zł. Spółka wyjaśniła, że wpłaty tej dokonała z ostrożności, wobec braku jednoznacznej regulacji prawnej, w celu uniknięcia odpowiedzialności za zaległości podatkowe i odpowiedzialności karnej skarbowej, wychodząc z założenia, że w przypadku, gdy należny podatek nie został pobrany przez płatnika, nie wygasło zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Zdaniem Spółki, nie była ona jednak zobowiązana do samodzielnej zapłaty podatku od przychodów z udziału w zyskach osób prawnych za 2006 r., wobec czego wpłata dokonana w dniu 9 lutego 2009 r. na poczet ww. zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę jest nienależna i stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł. Wskazał, iż w 2006 r. likwidowana spółka I., jako płatnik, nie pobrała i nie odprowadziła należnego zryczałtowanego podatku w wysokości 19% od wartości przekazanego Spółce A. majątku, nie złożyła też deklaracji o wysokości pobranego podatku z ww. tytułu we właściwym miejscowo urzędzie. Organ pierwszej instancji powołał się na art. 59 § 2 pkt 1 O.p., po czym stwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu wydania Spółce A. majątku likwidacyjnego wygasło na skutek dokonania przez tę Spółkę zapłaty w dniu 9 lutego 2009 r. Według organu nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) O.p., ponieważ nie dokonano wpłaty kwoty większej od należnej. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 121 i art. 210 § 4, art. 30 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) O.p. oraz art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm.), dalej zwanej "u.p.d.o.p.", w brzmieniu obowiązującym w 2006r., a także art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2006r. Nr 217 poz. 1589), dalej: "ustawa zmieniająca". Spółka dowodziła, że zostały spełnione przesłanki do dokonania przez nią odliczenia podatku uiszczonego w dniu 9 lutego 2009 r. Wskazała, takie same jak podane we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przyczyny dokonania przez nią wpłaty. Podniosła, że z uwagi na treść art. 30 O.p. nie była zobowiązana do samodzielnej zapłaty ww. podatku, a zatem kwota 130.784,00 zł stanowi nadpłatę i wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest zasadny. Spółka podała, że po zapłaceniu w dniu 9 lutego 2009 r. kwoty 130.784,00 zł złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) O.p. załączając, zgodnie z art. 75 § 3 tej ustawy, skorygowane zeznania CIT-8 za 2006 r. i 2007 r. Organ podatkowy decyzjami z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr: [...] i [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty. Spółka zaskarżyła ww. decyzje i jednocześnie złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) O.p. w kwocie 130.784,00 zł, tj. w wysokości dokonanej wpłaty na rachunek organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że w sprawie niesporne jest, że Spółka A. otrzymała w dniu 9 stycznia 2006 r. majątek pochodzący z likwidowanej Spółki I., której była udziałowcem, uzyskując dochód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Spółka I. jako płatnik nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku od udziału w zyskach osób prawnych w wysokości 19% od wydanego Spółce A. majątku likwidacyjnego, jak również nie odprowadziła go w terminie do 7 lutego 2006r. na rachunek właściwego urzędu skarbowego, nie przesłała deklaracji o pobranym podatku organowi pierwszej instancji i informacji o dokonanych wypłatach podatnikowi i urzędowi skarbowemu. Niesporne jest również, iż w dniu 9 lutego 2009 r. Spółka A. samodzielnie dokonała wpłaty w kwocie 130.784,00 zł na rachunek [...] Urzędu Skarbowego W. W ocenie organu odwoławczego, w stanie faktycznym sprawy, zapłata podatku dokonana przez samego podatnika w dniu 9 lutego 2009 r. spowodowała, że zobowiązanie podatkowe w podatku od udziału w zyskach osób prawnych za 2006r. wygasło. Tak więc w dacie 9 lutego 2009 r. wygasło na skutek wpłaty zobowiązanie podatkowe płatnika. Zgodnie z orzecznictwem sądowym: w sytuacji, gdy sam podatnik składa do organu podatkowego odpowiednie rozliczenie całości ciążących na nim zobowiązań podatkowych oraz dokonuje ich wpłaty, organ nie może żądać zapłaty tych samych zobowiązań podatkowych od płatnika, albowiem z chwilą zapłaty nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania (wyrok NSA z dnia 29.09.1998r. sygn. akt I SA/Łd 672/97). Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na treść art. 59 § 2 pkt 1 O.p. podniósł, iż przepis ten nie ogranicza skutku w postaci wygaśnięcia zobowiązania jedynie do wpłat dokonanych przez płatnika. Zastrzeżenia, że wyłącznie zapłata podatku przez określony podmiot powoduje wygaśnięcie zobowiązania nie ma również w art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, poprzez wpłatę dokonaną przez Podatnika w dniu 9 lutego 2009r. w wysokości 130.784,00 zł spełnione zostało publicznoprawne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa i zobowiązanie podatkowe Spółki z tytułu podatku od udziału w zyskach osób prawnych za 2006r. wygasło. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył treść art. 72, art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. c) O.p., po czym stwierdził, że o nadpłacie mówi się wówczas, gdy świadczenie podatkowe jest wyższe od tego jakie powinno wynikać z treści obowiązującego prawa podatkowego, albo gdy świadczenie to, na gruncie obowiązującego prawa, nie powinno w ogóle wystąpić. Według organu odwoławczego, zważywszy na zebrany w sprawie materiał dowodowy, wniosek złożony przez Spółkę w dniu [...] kwietnia 2009 r. w trybie art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) O.p. jest bezzasadny, gdyż w tym dniu nie wystąpiła nadpłata z uwagi na wygaśnięcie dnia 9 lutego 2009 r. istniejącego zobowiązania podatkowego wskutek dokonania wpłaty przez podatnika. Odnośnie do argumentu Spółki, iż ze względu na treść art. 30 O.p. nie była ona zobowiązana do samodzielnej zapłaty ww. podatku, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na postanowienia art. 26 tej ustawy, podkreślając, że przepis ten wyraźnie ustanawia odpowiedzialność podatnika całym swym majątkiem za zobowiązania podatkowe. Przy tym w Ordynacji podatkowej brak jest przepisów, które wyłączałyby odpowiedzialność podatnika za obciążające go podatki. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego niewydania decyzji o odpowiedzialności płatnika (art. 30 O.p.), organ odwoławczy stwierdził, że wygaśnięcie zobowiązania w dniu 9 lutego 2009 r. na skutek zapłaty przez Spółkę spowodowało brak możliwości orzeczenia o odpowiedzialności płatnika. Nie może być więc wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialności płatnika w przypadku wygaśnięcia istniejącego zobowiązania wskutek zapłaty przez podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że na uwzględnienie nie zasługują również pozostałe zarzuty odwołania. W skardze Spółka zarzuciła ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie art. 121, art. 233 § 1 pkt 2, art. 30 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) O.p. oraz art. 23 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podobnie jak w odwołaniu poinformowała, że wniosek rozpoznany zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji jest drugim wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 130.784,00 zł. Decyzjami z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ podatkowy odmówił bowiem stwierdzenia nadpłaty za lata 2006 i 2007. Skarżąca powołała się na stanowisko zawarte w decyzji organu pierwszej instancji, iż nie ponosi ona odpowiedzialności za zobowiązania płatnika oraz że organ nie miałby możliwości skierowania do Skarżącej decyzji określającej obowiązek zapłaty podatku. Z niego wywiodła, że jeśli ktoś nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązanie, to również nie ciąży na nim zobowiązanie podatkowe. Wpłata zaś na poczet nieistniejącego zobowiązania nie może powodować wygaśnięcia tego zobowiązania i jest wpłatą nienależną, czyli nadpłatą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Poinformował, że w stosunku do Skarżącej toczy się odrębne postępowanie w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i 2007 r. w związku ze złożonymi przez Skarżącą korektami zeznań CIT-8 za te lata wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Poinformował, że decyzjami z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiające stwierdzenia nadpłaty, gdyż nie zostały poprzedzone postępowaniem w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i 2007 r. w prawidłowej wysokości. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej zgłosił wątpliwość, czy nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania w tamtych sprawach z przedmiotem zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że wniosek, który wszczął postępowanie w niniejszej sprawie podważał rozliczenie podatku za 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione mogą być uwzględnione. W niniejszej sprawie obie strony, tj. Skarżąca i Dyrektor Izby Skarbowej w W. zgodnie twierdzą, że w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł wpłaconej na poczet podatku za 2006 r. z tytułu udziału w zyskach osób prawnych została wydana decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiająca stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek Skarżącej. W skardze Skarżąca poinformowała, iż złożyła od tej decyzji odwołanie oraz kolejny wniosek o stwierdzenie nadpłaty tożsamej jak wcześniej wnioskowana, tyle, że wskazano inną podstawę prawną jej stwierdzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, iż decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił ww. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej oświadczył, iż w tej sprawie postępowanie jest w toku. Jednocześnie zgłosił wątpliwość, czy nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania w tamtej sprawie i w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu wątpliwość ta jest uzasadniona. Wprawdzie Sąd nie może zweryfikować twierdzeń żadnej ze stron postępowania, ponieważ w przekazanych Sądowi aktach sprawy nie ma wcześniejszego wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł wpłaconej na poczet podatku za 2006 r. z tytułu udziału w zyskach osób prawnych ani ww. decyzji wydanych w wyniku złożenia tego wniosku, ale ostrożność nakazuje przyjąć zgodne informacje stron za wiarygodne. Niewątpliwie bowiem w przedmiocie jednej i tej samej nadpłaty może być wydana jedna decyzja. Nadpłata ta jest związana z konkretnym rokiem podatkowym, co niestety również wynika tylko z informacji Skarżącej i Dyrektora Izby Skarbowej, a nie z materiałów źródłowych. W aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów (dowodów), które zaświadczałyby o zaistnieniu zdarzenia (jego przebiegu), z którym Skarżąca wiąże powstanie nadpłaty. Skarżąca utrzymywała, iż otrzymała majątek pochodzący z likwidowanej Spółki I., której była udziałowcem, zaś likwidowana Spółka nie zapłaciła, jako płatnik, należnego podatku z tytułu wydania majątku likwidacyjnego. W związku z tym Skarżąca zapłaciła podatek, aby uniknąć odpowiedzialności za zaległości podatkowe i odpowiedzialności karnej skarbowej. Brak w aktach sprawy materiałów na okoliczność zaistnienia przedstawianego przez Skarżącą zdarzenia pozwala na przyjecie założenia, że organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na jego opisie zaprezentowanym przez Skarżącą, bez weryfikacji w oparciu o materiał źródłowy. Sąd nie ma zatem możliwości poczynienia ustaleń, czy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z całą pewnością dotyczy lub nie dotyczy jednej i tej samej nadpłaty. Podkreślenia wymaga, iż Skarżąca konsekwentnie utrzymuje, iż nadpłata powstała w związku z zapłaceniem przez nią kwoty 130.784,00 zł na poczet podatku za 2006 r. z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Jeśli tak jest, to nie można przyjąć tej wpłaty za abstrakcyjną, lecz należy powiązać ją z konkretnym zdarzeniem, które lokuje się w konkretnym roku podatkowym. W sprawie tej samej nadpłaty nie może być prowadzone więcej niż jedno postępowanie i nie może być wydane więcej niż jedno rozstrzygnięcie. Natomiast z informacji przekazanych przez strony niniejszego sporu wynika, iż w sprawie tej samej nadpłaty były prowadzone dwa postępowania podatkowe. Jedno postępowanie jest prowadzone na skutek wcześniej złożonego wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty (Sąd nie posiada informacji co do daty złożenia tego wniosku) i jest ono w toku w związku z uchyleniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. pierwszej z wydanych przez organ pierwszej instancji decyzji w przedmiocie nadpłaty kwocie 130.784,00 zł, drugie było prowadzone na skutek złożenia przez Skarżącą kolejnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z odwołaniem od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i zostało zakończone zaskarżoną decyzją. Jak już wcześniej powiedziano, z informacji stron wynika, iż w każdej z tych spraw Skarżąca wiąże powstanie nadpłaty z tym samym zdarzeniem. W takiej sytuacji oba wnioski Skarżącej o stwierdzenie przedmiotowej nadpłaty powinny być rozpatrzone w ramach jednego postępowania, które powinno być zakończone jedną decyzją w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. W związku z tym należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [....] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł. Organ podatkowy ponownie rozpoznający sprawę zobowiązany jest ustalić, czy zakres postępowania w sprawie nadpłaty, które zgodnie z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej jest w toku i jeśli, jak to wynika z informacji stron niniejszego postępowania, postępowanie to dotyczy tożsamej nadpłaty – wydać jedno rozstrzygniecie. Organ powinien mieć też na uwadze, że nie może poprzestać na przyjęciu gołosłownych twierdzeń, lecz ma obowiązek zebrać materiał dowodowy umożliwiający weryfikację twierdzeń Skarżącej i w oparciu o zebrany materiał wydać rozstrzygnięcie. Takie obowiązki organu wynikają z art. 122 O.p., który stanowi, iż w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, z art. 187 § 1 tej ustawy, według postanowień którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także z art. 191 ww. ustawy, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślenia wymaga, iż jeśli zgodnie z przekazanymi Sądowi informacjami w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł wpłaconej na poczet podatku z tytułu udziału w zyskach osób prawnych została wydana decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., organ nie mógł wydać drugiej decyzji w tej samej sprawie, tj. decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty uniemożliwiało wydanie drugiej decyzji w tej samej sprawie. Pamiętać trzeba, że o sposobie rozstrzygnięcia decyduje sentencja decyzji, a nie podstawa prawna jej wydania. Decyzja, która po raz drugi (kolejny) rozstrzyga w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest dotknięta wadą nieważności, o czym stanowi art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Ażeby zapobiec takiej sytuacji, pomimo, iż Sąd, jak już powiedziano, nie posiada stosownych dokumentów, ale posiada wiarygodne informacje, iż w tej samej sprawie toczy się postępowanie wszczęte zanim podjęto postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji. W tym miejscu zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Natomiast w myśl postanowień art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W niniejszej sprawie organ nie dochował obowiązku nałożonego nań art. 54 § 2 p.p.s.a., nie przekazał bowiem Sądowi dokumentów, które mają istotne znaczenie dla prawidłowej kontroli sprawy stanowiącej przedmiot zaskarżonej decyzji. Nie ma w nich, o czym była mowa, wniosku i decyzji wydanych w postępowaniu w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 130.784,00 zł wpłaconej na poczet podatku za 2006 r. z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, tj. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2007 r. uchylającej tę decyzję. Sąd nie mógł, więc stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości, czy postępowanie, w którym wydano ww. decyzje nie jest tożsame z postępowaniem zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Brak wcześniej wskazanych dowodów i dokumentów uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji. Poza tym ocena taka jest przedwczesna wobec braku możliwości zajęcia przez Sąd jednoznacznego i definitywnego stanowiska co do tożsamości obu wcześniej omówionych spraw. Nie bez znaczenia pozostaje też informacja, iż w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i 2007 r. jest prowadzone postępowanie podatkowe. Wynik tego postępowania może mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie stwierdzenia wnioskowanej przez Skarżącą nadpłaty. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylone decyzje nie mogą być wykonane określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 tej ustawy.