III SA/Wa 1987/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio: K. sp. z o.o.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS/organ odwoławczy) z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów R. sp. z o.o., dawniej K. Sp. z o.o. (dalej: spółka/skarżąca) wniesionych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]. 1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że NUS działając na podstawie własnych tytułów wykonawczych, o numerach od [...] do [...] z dnia 4 lutego 2015 r. obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec spółki, dokonując zawiadomieniami z dnia 5 lutego 2015 r., nr [...] i nr [...], zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. i w Banku [...] S.A. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono spółce w dniu 9 lutego 2015 r. Dłużnik zajętej wierzytelności Bank [...] S.A. otrzymał w/w zawiadomienie w dniu 9 lutego 2015 r. i realizując zajęcie w dniu 12 lutego 2015 r., przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę w wysokości 352.802,96zł, która w całości pokryła zobowiązanie spółki. Pismem z dnia 16 lutego 2015 r., spółka wniosła do NUS zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułów wykonawczych. W odpowiedzi na złożone zarzuty, NUS wydał postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za niezasadne w zakresie: nieistnienia obowiązku w związku z brakiem decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, nieistnienia części obowiązku w związku z nieuwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek, określenia obowiązku niezgodnie z treścią przepisów prawa i niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: u.p.e.a.). Powyższe postanowienie doręczono spółce w dniu 19 marca 2015 r. 1.3. Zażaleniem z dnia 26 marca 2015 r., spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy zarzucając organowi brak wydania decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę. W ocenie skarżącej organ nie miał prawa egzekwować odsetek od zaległości podatkowych narosłych w zakresie zaliczek na podatek CIT za 2010 r. Takie prawo nie przysługuje organowi nawet w sytuacji, gdy zaniżenie zaliczek na podatek CIT za 2010 r. spowodowane było wykazaniem przez spółkę zawyżonej nadpłaty za 2009 r., bowiem nie zmienia to faktu, że w efekcie nieuiszczone zostały poszczególne zaliczki na podatek CIT za 2010 r. a nie zobowiązanie w podatku CIT za 2009 r., które zostało w całości zapłacone, a nawet w kwocie o 285.303 zł wyższej niż należna. Zarzucono również niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W przedmiotowych tytułach wykonawczych, w części E. 1, pola nr 5 i 6 data powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna wskazują daty 1 grudnia 2009 r. oraz 31 grudnia 2009 r., podczas gdy w świetle decyzji wskazanej jako podstawa wystawienia w/w tytułów, zobowiązaniem podlegającym egzekucji jest zobowiązanie roczne spółki w CIT za 2009 r. Należy zatem uznać, iż tytuły wykonawcze obarczone są błędami formalnymi. 1.4. Na skutek wniesionego zażalenia, DIS powołanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia DIS odniósł się do zarzutu opartego na przepisie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. odnoszącego się do nieistnienia obowiązku w związku z brakiem decyzji określającej wysokości odsetek za zwłokę. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2010 r. wpłynęło zeznanie roczne CIT 8, w którym spółka wykazał nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w wysokości 507.709,00zł. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. NUS dokonał zaliczenia w/w nadpłaty na poczet zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2010 r. W dniu 26 marca 2012 r. spółka złożyła korektę zmniejszającą do kwoty 507.603,00 zł. Następnie decyzją z dnia [...] października 2014 r. NUS określił spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. w wysokości 594.309,00 zł. (decyzja utrzymana w mocy przez DIS decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]). W wyniku wydania w/w decyzji została ujawniona zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w wysokości 222.300,00 zł. Powyższa kwota wynika z różnicy pomiędzy sumą zaliczek wpłaconych na podatek dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2009 r., tj. 879.612,00 zł, a zobowiązaniem określonym decyzją, tj. 594.309,00zł i nadpłatą wynikającą z zeznania rocznego CIT 8 za 2009 r. zaliczoną na poczet zobowiązań podatkowych zgodnie z art. 76 § 1 oraz art. 76a O.p. w kwocie 507.603,00 zł. W związku z powyższym, w ocenie DIS, w dniu wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych spółka posiadała zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w łącznej kwocie 222.300,00 zł wraz z należnymi odsetkami: - liczonymi od dnia 20.07.2010 r. od zaległości w kwocie 37.151,00 zł, - liczonymi od dnia 20.08.2010 r. od zaległości w kwocie 80.640,00 zł, - liczonymi od dnia 20.09.2010 r. od zaległości w kwocie 80.640,00 zł, - liczonymi od dnia 20.10.2010 r. od zaległości w kwocie 23.869,00 zł. W opinii DIS powyższe zaległości wynikają bezpośrednio ze wspomnianej, ostatecznej decyzji organu podatkowego z dnia [...] października 2014 r. (utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...]), dlatego uznać należy, że błędnym jest twierdzenie spółki jakoby podstawa prawna obowiązku nie istniała lub była inna niż wskazana w polu 4 części E przedmiotowych tytułów wykonawczych. Za błędne uznał DIS również twierdzenie strony jakoby w przedmiotowych tytułach wykonawczych nie zastosowano przerwy w naliczaniu odsetek. Kwota odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego zamieszczona w polu 3 części E.1. tytułów wykonawczych została naliczona z uwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek za okres od dnia 3 lipca 2014 r. do dnia 20 października 2014 r. na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Ponadto należy zauważyć, iż wzór tytułu wykonawczego wprowadzony w życie rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej nie przewiduje zamieszczania tej informacji w administracyjnych tytułach wykonawczych, a o fakcie zastosowania przerwy świadczy jedynie kwota odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. DIS odniósł się również do zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. polegającego na określeniu obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, w ramach którego spółka wskazała na brak decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę na podstawie art. 53a O.p. Uznając zarzut za niezasadny organ odwoławczy wskazał, iż podstawą prawną obowiązku objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi jest ostateczna decyzja organu podatkowego tj. wspomniana już decyzja NUS z dnia [...] października 2014 r. określająca spółce zobowiązanie w podatku od osób prawnych za 2009 r. utrzymana w mocy decyzją DIS z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...]. W odniesieniu natomiast do trzeciego zarzutu wskazującego na niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. w zakresie wadliwego wskazania w części E.1., pola nr 5 i 6 daty powstania należności pieniężnej/okresu, którego dotyczy należność, DIS uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie DIS treść obowiązku jednoznacznie określa decyzja DIS z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...], której numer został przywołany w polu 4 części E tytułów wykonawczych. Wskazanie w w/w tytułach wykonawczych daty 1 grudnia 2009 r. jako początku okresu jakiego dotyczy należność główna nie ma wpływu na kwotę zaległości, kwotę odsetek ich rodzaj i stawkę, czy też okres za jaki są one naliczone. Zatem twierdzenie spółki dotyczące niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. jest niezasadne. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżono w całości postanowienie organu odwoławczego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. art. 138 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 27, art. 33 §1 pkt 1, pkt 3 oraz pkt 10 art. 34 §4 u.p.e.a., art. 21 §3 oraz 53a §1 O.p., poprzez aprobatę przez DIS poglądu NUS, zgodnie z którym: (i) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody do wszczęcia egzekucji, podczas gdy art. 29 u.p.e.a jednoznacznie wskazuje, że w takim wypadku Organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, (ii) organ egzekucyjny miał prawo egzekwować zaległość spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w wysokości 222.300 zł (oraz akcesoryjne odsetki za zwłokę) na podstawie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe spółki za 2009 r., podczas gdy organ podatkowy zobowiązany był wydać decyzję określającą zobowiązanie za 2010 r., zanim wszczął egzekucję zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r, (iii) organ egzekucyjny miał prawo egzekwować odsetki za zwłokę, narosłe w związku z zaniżeniem zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2010 r., na podstawie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., w związku z czym nie było konieczne wydanie decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a §1 O.p., podczas gdy w niniejszym przypadku tylko taka decyzja mogła stanowić podstawę egzekucji odsetek za zwłokę. W związku z niespełnieniem przez tytuły wykonawcze wymogów wskazanych w art. 27 u.p.e.a., nieistnieniem decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę oraz określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, w niniejszej sprawie NUS był zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne, czego nie uczynił, przez co DIS zobowiązany był uchylić postanowienie NUS i orzec co do istoty sprawy, co również nie miało miejsca w niniejszej sprawie. 2. art. 6 oraz art. 8 k.p.a., poprzez działanie DIS niezgodnie z przepisami prawa oraz w sposób godzący w zasadę działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i aprobatę takiego samego sposobu działania NUS. W uzasadnieniu skargi omówiono szczegółowo wpływ powyższych naruszeń przepisów postepowania na wynik sprawy. 2.2. Z uwagi na przywołane naruszenia prawa skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia NUS oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie jest zasadna. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 3.3. Stosowanie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu i rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. 3.4.Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów spółki wniesionych do postepowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]. 3.5. Na wstępie wskazać należy, że podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, a konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów i jej uzasadnienie spoczywa na zobowiązanym. Organ egzekucyjny jest związany podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (tak wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1441/10). 3.6. Analizując materiał zgromadzony w sprawie, w tym zwłaszcza tytuły egzekucyjne i wydane przez organy postanowienia, uznać należy, że należnością, której dochodził organ wystawiając sporne cztery tytuły wykonawcze, była należność, o której mowa w art. 52 § 1 pkt 1 O.p., tj. traktowana na równi z zaległością podatkową nadpłata, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji podatkowej została wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Skarżąca w złożonym zeznaniu podatkowym CIT 8 za 2009 r. (po korekcie) wykazała zobowiązanie podatkowe w kwocie 372.009,00 zł oraz nadpłatę w kwocie 507.603,00 zł . Nadpłata ta została przez organ podatkowy zaliczona na poczet zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych skarżącej za poszczególne miesiące 2010 r. (postanowienie NUS z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]). Następnie na skutek wydania przez organ podatkowy ostatecznej decyzji określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. na kwotę 594.309,00 zł (tj. wyższą od deklarowanej w zeznaniu podatkowym o 222.300,00 zł), okazało się, że część kwoty uznawanej dotąd za nadpłatę (wykazanej przez podatnika w zeznaniu rocznym jako nadpłata), tj. 222.300,00 zł - w istocie rzeczy nie była nadpłatą. Skoro uprzednio, tj. przed wydaniem decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. dokonano zaliczenia nadpłaty wynikającej z zeznania za 2009 r. na poczet zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2010 r., to w tej sytuacji organ podatkowy rozpoczął działania zmierzające do odzyskania tej w części nienależnej, nadpłaty, zaliczonej na poczet zaliczek na podatek wymagalnych w 2010 r. Działanie takie znajdowało podstawę prawną w powołanym wyżej art. 52 § 1 pkt 1 O.p., który taką wykazaną w kwocie wyższej od należnej nadpłatę, zaliczoną na poczet innych zobowiązań podatnika, nakazywał traktować jak zaległość podatkową (zarówno w stanie prawnym obowiązującym do końca 2015 roku, jak i obecnie – mimo zmiany brzmienia art. 52 § 1 pkt 1 O.p. - nie ma podstawy prawnej do wydania odrębnej decyzji w przedmiocie dochodzenia przez organ podatkowy zwrotu tej należności). W świetle tych ustaleń organ prawidłowo wystawił cztery tytuły wykonawcze – bo odpowiadały one kwotom cząstkowym, zaliczonym na poczet zaliczek za cztery kolejne miesiące 2010 r. Stąd wskazanie w tytułach wykonawczych początkowych dat naliczania odsetek za zwłokę, odpowiadających terminom płatności poszczególnych zaliczek, na które nadpłatę zaliczono. Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 § 1 pkt 1 O.p., naliczane powinny być bowiem od dnia zwrotu podatnikowi takiej nienależnej nadpłaty lub od dnia jej zaliczenia na poczet innych zobowiązań podatnika (art. 53 § 5 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.). W niniejszej sprawie dokonano zaliczenia na poczet czterech zaliczek miesięcznych, stąd wystąpiły cztery odmienne daty początkowe naliczania odsetek za zwłokę. 3.7. Odnosząc się do pierwszego zarzutu nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z brakiem decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę wydanej w trybie art. 53a § 1 O.p. uznać należało, że trafnie został on oceniony przez DIS jako niezasadny. W ocenie Sądu, o czym była już mowa wyżej NUS nie egzekwował należności za 2010 r. z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, a zatem nie egzekwował także odsetek od tych zaliczek wobec czego argumentacja skarżącej co do konieczności wydania decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę w trybie art. 53a § 1 O.p. w odniesieniu do zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych i wskazania jej jako podstawy prawnej obowiązku w pozycji E.4. tytułów wykonawczych jest chybiona. 3.8. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią przepisów prawa z uwagi na brak decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę na podstawie art. 53a O.p. uznać należy, że prezentowane w tym zakresie stanowisko jest niezasadne. Jak już wskazywane było powyżej należności pieniężne, od których naliczane były w przedmiotowych tytułach odsetki to należności, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1 O.p. tj. traktowana na równi z zaległością podatkową nadpłata, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji podatkowej została wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Powyższe przesądza, że nie było potrzeby wskazywania jako podstawy prawnej obowiązku decyzji wydanej w trybie art. 53a O.p. W ramach wskazanego zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią przepisów prawa spółka wskazała również, że egzekwowany obowiązek w części dotyczącej odsetek za zawłokę został określony niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 54 § 1 O.p., który określa przypadki nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Odnosząc się do tego zarzutu organy obu instancji wskazały, że przy naliczaniu odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego zastosowano przerwy w naliczaniu odsetek. Kwota odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego zamieszczona w polu 3 części E.1. przedmiotowych tytułów wykonawczych została naliczona z uwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek za okres od dnia 3 lipca 2014 r. do dnia 20 października 2014 r. na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Podkreślenia wymaga, że okresy, w których organ egzekucyjny zastosował przerwę w naliczaniu odsetek są zbieżne z okresami, za które również zdaniem strony wyrażonym w zarzutach, odsetki nie powinny być naliczane (od dnia doręczenia spółce postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego – dnia 3 lipca 2014 r. do dnia doręczenia decyzji kończącej postepowanie – dnia 20 października 2014 r.). W aktach sprawy (karta 21 akt administracyjnych) znajduje się Karta informacyjna do decyzji DIS z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], z której wynika, że przy naliczaniu odsetek NUS uwzględnił powyższą przerwę w naliczaniu odsetek za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, gdyż decyzja ta nie została doręczona w terminie trzech miesięcy. Ponadto zasadnie DIS zauważył, że wzór tytułu wykonawczego wprowadzony w życie rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej nie przewiduje zamieszczania tej informacji w administracyjnych tytułach wykonawczych (w przeciwieństwie do wzoru nieobowiązującego już tytułu wykonawczego wprowadzonego na podstawie rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W obecnym stanie prawnym, w związku z obowiązującym wzorem tytułu wykonawczego o fakcie zastosowania wskazanej przerwy świadczy jedynie kwota odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. 3.9. Odnosząc się do ostatniego z podniesionych zarzutów polegającego na niespełnieniu w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w ocenie Sądu, prawidłowo uznano go za niezasadny. Spółka wskazała w zarzutach z dnia 16 lutego 2015 roku, że w części E.1., pola nr 5 i 6 "data powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna" wskazano daty od dnia 1 grudnia 2009 roku do dnia 31 grudnia 2009 podczas gdy w świetle decyzji wskazanej jako podstawa wystawienia tytułów, zobowiązaniem podlegającym egzekucji jest zobowiązanie roczne spółki w podatku CIT za 2009 r., co w ocenie spółki stanowi błąd formalny. NUS w postanowieniu z [...] marca 2015 roku nie neguje, że doszło do omyłkowego wskazania daty od dnia 1 grudnia 2009 roku, zamiast od dnia 1 stycznia 2009 roku, jednak wskazuje, że jest to oczywista omyłka pisarska i nie powoduje ona braku możliwości lub jednoznacznego określenia treści obowiązku. Trafnie DIS uznał, że wskazanie w spornych tytułach wykonawczych daty od dnia 1 grudnia 2009 r. jako początku okresu jakiego dotyczy należność główna nie ma wpływu na kwotę zaległości, kwotę odsetek ich rodzaj i stawkę, czy też okres za jaki są one naliczone. Zatem twierdzenie spółki wskazujące na niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest niezasadne. Jednoczenie podkreślenia wymaga, że za niezgodne z prawem nie mogą być uznane takie uchybienia przy wypełnianiu tytułu wykonawczego przez wierzyciela, które nie mają żadnego wpływu na prawidłowy tok postępowania egzekucyjnego w administracji (tak w wyrokach z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1569/15, z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Po 286/11, z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 17/12), a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto wskazane w postanowieniu tytuły wykonawcze nie naruszają wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, gdyż przepis ten nie wskazuje jako elementu obligatoryjnego tytułu "daty powstania należności pieniężnej/okresu, którego dotyczy należność pieniężna". 3.10. Odnośnie zarzutu skargi naruszenia zasad procedowania określonych w art. 6 i art. 8 k.p.a., które nie zostały w żaden sposób uzasadnione w dalszej części skargi, Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie, jest zgodne z wymogami określonymi w ww. przepisach k.p.a. 3.11. Końcowo, odnosząc się do wniosku skarżącej z dnia 2 czerwca 2016 r. o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia ww. wniosku skarżącej, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. 3.12. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.