III SA/Wa 1995/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 9 czerwca 2011 r. F. Z. (dalej jako Skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011r., w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2011 r. pismem z dnia 19 lipca 2011 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącego otrzymał w dniu 26 lipca 2011 r. (k. 14 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie Sądu w dniu 2 sierpnia 2011 r. pełnomocnik Skarżącej złożył pełnomocnictwo procesowe z dnia 5 czerwca 2011 r. do reprezentowania Skarżącego przed sądami administracyjnymi i innymi organami w sprawie skarg na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. oraz z [...] grudnia 2009 r. Powyższe pełnomocnictwo zostało opatrzone nieczytelnym podpisem mocodawcy. W treści pełnomocnictwa nie zostało wskazane imię i nazwisko osoby udzielającej pełnomocnictwa. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. wezwano pełnomocnika strony Skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa określającego osobę udzielającą pełnomocnictwo w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącego otrzymał w dniu 28 lutego 2012 r. (k. 29 akt sądowych). Pismem z dnia 6 marca 2012 r. (data nadania pocztowego) pełnomocnik Skarżącego przesłał pełnomocnictwo do reprezentowania z dniem 1 października 2009 r, w sprawie: - odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2009 r. numer [...], - zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. numer [...] - skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 roku, numer [...]. Z treści w/w pełnomocnictwa wynika, iż obejmuje ono wszelkie postępowania przed sądami administracyjnymi i innymi organami wynikające z powyższych rozstrzygnięć. Ponadto potwierdza wszelkie czynności dokonane w powyższych postępowaniach przez pełnomocnika Skarżącego oraz że były dokonane w imieniu Skarżącego. Na pełnomocnictwie znajduje się pieczęć o treści "za zgodność świadczy". Pod spodem tej pieczęci jest małowidoczna kolejna pieczęć i odręczna adnotacja " w trybie art. 37 § 1 zd. 2 ustawy o postępowaniu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat i radca prawny, a także rzecznik patentowy i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa, a w razie wątpliwości sąd może zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 2473/11, iż podpis mocodawcy widniejący na pełnomocnictwie powinien być sporządzony w sposób niebudzący wątpliwości i pozwalający na odczytanie przynajmniej nazwiska mocodawcy. Nie jest to równoznaczne z obowiązkiem zawarcia podpisu czytelnego, jednakże musi on spełniać swoją podstawową funkcją a zatem pozwalać na identyfikację nazwiska. Ponadto warto wskazać, że wypełnienia obowiązku wskazanego w art. 37 §1 p.p.s.a. nie stanowi przedłożenie pełnomocnictwa z odtworzonym mechanicznie wzorem podpisu mocodawcy. Należy wskazać, iż na pełnomocnictwie z dnia 5 czerwca 2011 r. udzielonym pełnomocnikowi Skarżącego widnieje jedynie nieczytelny podpis mocodawcy. Z treści pełnomocnictwa nie wynika kto go udzielił. Na podstawie treści w/w pełnomocnictwa nie można stwierdzić, iż zostało ono udzielone przez Skarżącego. W związku z powyższym pełnomocnik strony został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa określającego osobę udzielającą pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącego nadesłał pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącego z dniem 1 października 2009 r. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zauważa, iż w końcowej części odpisu powyższego pełnomocnictwa jest naniesione pismem drukowanym imię i nazwisko Skarżącego, jednakże na odpisie pełnomocnictwa brak jest podpisu Skarżącego. Powyższe nie czyni zadość wezwaniu Sądu, gdyż nie można zweryfikować, czy w/w pełnomocnictwo zostało udzielone przez Skarżącego. W tej sytuacji Sąd uznał, iż pełnomocnik Skarżącego nie wypełnił obowiązku wskazanego w art. 37 §1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy wezwano pełnomocnika Skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa określającego osobę udzielającą pełnomocnictwa oraz pouczono o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi. Ponadto Sąd zauważa, iż z treści pełnomocnictwa nadesłanego przy piśmie z dnia 6 marca 2012 r. nie wynika, iż pełnomocnik posiada umocowanie do reprezentowania Skarżącego w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 roku, numer [...]. Wśród wskazanych w tym pełnomocnictwie aktów administracyjnych nie zostało wskazane w/w postanowienie. Jak wcześniej wskazano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 28 lutego 2012 r. (k. 29 akt sądowych). Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 6 marca 2012 r. (wtorek). W wyznaczonym terminie pełnomocnik Skarżącego nie wykonał wezwania Sądu. W tym stanie rzeczy, Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.