III SA/Wa 20/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2014 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca A. sp. z o.o. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazała, iż jest podmiotem zarejestrowanym w R. Z uwagi na kwestionowanie jej statusu jako podatnika VAT na terenie Polski nie prowadzi tu sprzedaży opodatkowanej, nie osiąga dochodu i nie posiada majątku. Podała, iż kapitał zakładowy wynosi [...] rubli rosyjskich. Pismem z 30 sierpnia 2017 r. wezwano Skarżącą do nadesłania dodatkowych informacji na temat jej sytuacji finansowej. Wezwania tego jednak nie wykonała. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Instytucja prawa pomocy jest odstępstwem od tej reguły, w związku z tym należy ją stosować wyjątkowo. Wprowadzona została bowiem jako realizacja konstytucyjnego prawa do Sądu dla osób, które rzeczywiście nie posiadają żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowano pogląd, że ochrona prawa do Sądu przysługuje tym wnioskodawcom, którzy wykażą istnienie przesłanek określonych w art. 246 P.p.s.a. poprzez wyczerpujące i rzetelne przedstawienie swojej sytuacji materialnej (por. postanowienie NSA z 13 maja 2015 r., II FZ 292/15). To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 252 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek taki powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o jej stanie majątkowym i dochodach. Co istotne przy rozpatrywaniu wniosku Sąd nie jest ograniczony do analizy złożonego formularza, lecz jest uprawniony – w przypadku uznania tychże oświadczeń za niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego strony, a także w przypadku, gdy oświadczenia te budzą wątpliwości – do zobowiązania wnioskodawcy do złożenia na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Stanowi o tym art. 255 P.p.s.a. W niniejszej sprawie referendarz sądowy wykorzystał prawo nadane mu tym przepisem i wezwał Skarżącą do nadesłania dodatkowych informacji, a także wskazał jakie to mają być informacje. Na wezwanie to jednak nie odpowiedziała. W tej sytuacji nie sposób – opierając się na samych tylko oświadczeniach Skarżącej - stwierdzić, że istotnie koszt zainicjowanego przezeń postępowania jest obciążeniem przekraczającym jej możliwości finansowe. Przyznanie prawa pomocy nie może bowiem opierać się na domysłach. Co ciekawe Skarżącej wyjaśniono już, jakie konsekwencje wiążą się z niepełnym określeniem sytuacji majątkowej. Uczyniono to w wydanym wcześniej postanowieniu z 18 maja 2017 r. Wywody tam zawarte pozostają nadal aktualne. Tym samym taktykę Skarżącej polegającą na złożeniu kolejnego wniosku z powołaniem się na brak dochodu i majątku bez jednoczesnego wyczerpującego zobrazowania tejże sytuacji majątkowej należy ocenić negatywnie. Z tych względów należało stwierdzić, że Skarżąca nie wykazała, iż jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.