III SA/Wa 2005/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant starszy referent Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi L.M. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od kwietnia 2012 r. do stycznia 2014 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na rzecz L.M. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] listopada 2017 roku Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: ,,Prezes Zarządu PFRON", "organ pierwszej instancji") orzekł o odpowiedzialności L.M. jako byłego członka zarządu solidarnie ze spółką za zaległości ,,T." Spółka z o.o. w W. z tytułu wpłat obowiązkowych na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od kwietnia 2012 roku do stycznia 2014 roku w kwocie głównej 44.066 zł wraz z odsetkami w kwocie 16.911 zł naliczonymi na dzień wydania decyzji oraz wraz z pozostałymi członkami zarządu: A.T., T.D., P.K. i A.M. Od powyższej decyzji L.M. (dalej: "strona", "skarżąca") wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w stosunku do skarżącej. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że nie była świadoma zobowiązań spółki z tytułu wpłat na PFRON do momentu otrzymania postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie odpowiedzialności byłego członka zarządu. Nadto podniosła, że prezes zarządu spółki miał całkowitą kontrolę nad sprawami spółki, a sytuacja finansowa spółki była ukrywana przed pozostałymi członkami zarządu. Ponadto skarżąca wskazała, że w piśmie z 30 listopada 2017 roku prezes zarządu spółki przejął pełną odpowiedzialność finansową za pozostałych członków zarządu i deklaruje spłatę wszelkich należności. W uzupełnieniu odwołania pełnomocnik skarżącej pismem z 25 maja 2018 roku wniósł o: zobowiązanie spółki T. sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. [...] do przedłożenia do akt postępowania pełnej dokumentacji finansowej spółki za okres 2012 - 2014, a następnie przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, w szczególności na okoliczność sytuacji majątkowej spółki i braku podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania L.M., P.K., A.T. na okoliczność sytuacji finansowej spółki, braku podstaw do ogłoszenia upadłości oraz podziału ról pomiędzy członkami zarządu T. sp. z o.o., przeprowadzenie dowodu z przesłuchania księgowej spółki T. sp. z o.o. A.M. na okoliczność sytuacji finansowej spółki, braku podstaw do ogłoszenia upadłości oraz podziału ról pomiędzy członkami zarządu T. sp. z o.o., dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i finansów na okoliczność faktu, iż w okresie od 20 lutego 2012 roku do 28 lutego 2014 roku spółka pozostawała w takiej kondycji finansowej, że brak było podstaw do zgłaszania wniosku o ogłoszenie upadłości, dołączenie do akt niniejszego postępowania akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o wskazanej sygnaturze, a następnie przeprowadzenie dowodu z zawartych tam dokumentów, dołączenie do akt niniejszego postępowania akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. P.B. sygnatura akt: [...], a następnie przeprowadzenie dowodu z zawartych tam dokumentów. Strona podniosła, że w stosunku do niej występuje przesłanka egzoneracyjna wyłączająca jej odpowiedzialność za zobowiązania spółki T. sp. z o.o., bowiem według wiedzy skarżącej, w okresie pełnienia przez nią funkcji, spółka była w dobrej kondycji finansowej i brak było podstaw do zgłaszania wniosku o ogłoszenie upadłości. Decyzją z [...] kwietnia 2019 roku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "organ odwoławczy" lub "minister") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji minister wskazał m. in., że zobowiązanie za okres od kwietnia 2012 roku do stycznia 2014 roku powstało w czasie sprawowania przez L.M. funkcji członka zarządu, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, wobec czego organ I instancji prawidłowo wykazał istnienie przesłanek odpowiedzialności skarżącej na podstawie art. 116 ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1635/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja w zakresie ustaleń organów orzekających o bezskuteczności egzekucji jest przedwczesna, narusza tym samym art. 120, art. 122, 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, w zakresie wniosków o bezskuteczności egzekucji wobec spółki, a także wobec braku zgromadzenia wszechstronnego materiału dowodowego. Sąd zwrócił uwagę na brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw egzekucyjnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz przez komornika sądowego w sprawie sygn. akt [...]. Zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów znajdujących się w powyższych sprawach stanowiło, w ocenie sądu, także naruszenie art. 123 i art. 188 ordynacji podatkowej. Sąd wskazał, że organ jest zobowiązany dopuścić dowód istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli dowód taki strona zgłasza na okoliczność przeciwną niż ta przyjęta przez organ. Sąd dodał, że skarżąca jako były członek zarządu nie była, bo nie mogła być, uczestnikiem postępowania egzekucyjnego. Powyższe naruszenia zdaniem sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. We wskazaniach co do ponownego rozpoznania sprawy sąd zobowiązał organ odwoławczy do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku i rzetelnego wyjaśnienia czy spełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji wobec spółki. Sąd zobowiązał również organ odwoławczy do wystąpienia do komornika sądowego, który – zgodnie z informacją udzieloną przez administracyjny organ egzekucyjny - prowadził egzekucję z tej nieruchomości o informację co do jej ostatecznego wyniku. Zobowiązał również organ do załączenia akt sprawy egzekucyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz przez komornika sądowego w sprawie sygn. akt [...], weryfikując czy pozostały jakiekolwiek składniki majątku spółki podlegające sprzedaży, umożliwiając tym samym stronie zapoznanie się z zawartymi w nich dokumentami. W wykonaniu powyższego wyroku, decyzją z [...] czerwca 2021 roku organ odwoławczy uchylił decyzję Prezesa PFRON z [...] listopada 2017 roku i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) organ odwoławczy jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1635/19. Minister podał, że z pisma Prezesa Zarządu PFRON z 18 maja 2012 roku wynika, że ostatnia czynność egzekucyjna w sprawie miała miejsce 12 maja 2015 roku. Powołując się na art. 70 § 6 pkt 2, art. 70 § 7 pkt 2 ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał, że gdyby nie złożona w sprawie skarga zobowiązanie przedawniłoby się 12 maja 2020 roku. W wyniku złożonej skargi bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 14 miesięcy i 14 dni. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1635/19, organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich okoliczności stanu faktycznego, a tym samym nie przeanalizował należycie przesłanek uzasadniających przypisanie stronie odpowiedzialności za zobowiązania Spółki względem PFRON. W związku z powyższym, organ odwoławczy wskazał, że należy ponownie przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasad gromadzenia dowodów i w oparciu o kompletny materiał dowodowy podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z przepisami prawa. Minister dodał również, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni uwagi organu odwoławczego oraz ocenę prawną sądu, w tym wytyczne co do wykładni art. 116 § 2 ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając przedmiotową decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego- art. 70 § 6 punkt 2) ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe stwierdzenie, że wniesienie skargi na decyzję dotyczącą odpowiedzialności subsydiarnej skarżącej, skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania wobec podatnika — spółki T. sp. z o.o., podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje w sytuacji wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, a zatem aby skutecznie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarga musi dotyczyć tego samego zobowiązania. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) na podstawie art. 135 ppsa o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania; 3) na podstawie art. 200 w zw. z art 205 § 1 ppsa o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowo - administracyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podała, że organ drugiej instancji wadliwie uznał, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony. W ocenie skarżącej przedawnienie zobowiązania wobec spółki jest odrębnym zagadnieniem do przedawnienia zobowiązania wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność subsydiarną. Skarżąca zaznaczyła, że złożona przez skarżącą skarga z 17 czerwca 2019 r. na decyzję Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2019 r. dotyczyła jej odpowiedzialności subsydiarnej. Przedmiotem skargi nie było zobowiązanie spółki T. sp. z o.o. w W. Skarżąca podała, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 2) ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Zdaniem skarżącej, aby bieg terminu przedawnienia wobec spółki został skutecznie zawieszony skarga musiałaby zostać wniesiona na decyzję dotyczącą zobowiązania wobec spółki. Taka skarga, jak wskazała skarżąca, nie została jednak wniesiona. W ocenie skarżącej, skoro ostatnia czynność egzekucyjna miała miejsce 12 maja 2015 roku to z dniem 12 maja 2020 roku zobowiązanie wobec spółki uległo przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z zarządzeniem z 14 lutego 2022 roku, tj. przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skarga okazała się zasadna. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczył kwestii prawidłowości orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej, jako byłego członka zarządu T. sp. z o. o. z siedzibą w W., za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2012 r. do stycznia 2014 r. w kwocie głównej 44.066 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 16.911 zł oraz solidarnie z pozostałymi członkami zarządu. Jak to zostało wskazane w wyroku poprzednio wydanym w niniejszej sprawie, mają w niej zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 roku. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 pkt 91 ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z treścią art. art. 107 § 1 ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 ordynacji podatkowej). Regulacje te odnoszą się również do składek na PFRON. Wskazać również należy, że w myśl art. art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co wynika z § 4 art. 116 Ordynacji podatkowej. Z przywołanej regulacji wynika jednoznacznie, że warunkiem podstawowym, uprawniającym organ podatkowy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe wskazanych w przepisie podmiotów jest właśnie istnienie zaległości podatkowej. Nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązanie podatkowe ma charakter akcesoryjny i następczy. Występuje ona jedynie w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego i jest uzależniona od istnienia odpowiedzialności pierwotnie zobowiązanego podatnika. Wygaśnięcie wobec tego zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej) wobec dłużnika podatkowego powoduje brak możliwości obciążenia nim osoby trzeciej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2020 roku II FSK 133/20). W świetle powyższego, orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki T., jest możliwe tylko w sytuacji gdy zaległość taka istnieje i – co szczególnie istotne jest na tle okoliczności niniejszej sprawy – nie uległa przedawnieniu. Sprawa niniejsza dotyczy zaległości spółki T. z tytułu wpłat na PFRON za okres od kwietnia 2012 roku do 1 stycznia 2014 roku. Zgodnie z art. 49 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji") pracodawcy dokonują wpłat na PFRON w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając równocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje. Zatem termin zapłaty przedmiotowych należności upływał 20. dnia każdego miesiąca, począwszy od maja 2012 roku (wpłata za kwiecień 2012 roku) do 20 lutego 2014 roku (wpłata za styczeń 2014 roku). Zatem termin przedawnienia wskazanych należności upłynąłby z końcem grudnia 2017 roku – w odniesieniu do wpłat na PFRON za okresy od kwietnia 2012 roku do listopada 2012 roku, z końcem grudnia 2018 roku – w odniesieniu do wpłat za okresy od grudnia 2012 roku do listopada 2013 roku oraz z końcem grudnia 2019 roku – w odniesieniu do wpłat za grudzień 2013 roku i styczeń 2014 roku. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zapłaty podatku. W sprawie niniejszej, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, zaistniała przesłanka przerwania biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 4 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z akt niniejszej sprawy wynika, że ostatnią czynnością egzekucyjną zastosowaną w toku egzekucji prowadzonej wobec spółki T. było pobranie należności u zobowiązanego w dniu 12 maja 2015 roku. Okoliczność tę potwierdza treść pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 12 kwietni 2021 roku (pismo k. 188 akt administracyjnych). Zatem, w myśl powołanego przepisu art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia został przerwany 12 maja 2015 roku. Następnie zaczął biec na nowo od 13 maja 2015 roku. Wynikający z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej pięcioletni termin przedawnienia upływałby zatem 13 maja 2020 roku. O ile zatem nie zaistniały w sprawie inne okoliczności skutkujące ponownym przerwaniem, bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana po upływie terminu przedawnienia przedmiotowych należności z tytułu wpłat na PFRON. Podkreślić w tym miejscu należy, że nieprawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym bieg terminu przedawniania przedmiotowych należności został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 ordynacji podatkowej, z uwagi na postępowanie sądowe (wniesienie skarg do sądu administracyjnego). Organ wiąże tę przesłankę z wniesieniem przez skarżącą L.M. skargi do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję ministra z [...] kwietnia 2019 roku wydaną poprzednio w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tego stanowiska organu odwoławczego, należy wskazać, że jak jednoznacznie wskazuje treść art. 70 § 6 pkt 2) ordynacji podatkowej, zawieszenie biegu terminu przedawniania ustawodawca łączy z wniesieniem skargi na decyzję dotyczącą "tego zobowiązania". Raz jeszcze przypomnieć należy, że istotne jest w istnienie zobowiązania spółki T. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia miałoby miejsce gdyby skarga została wniesiona od decyzji dotyczącej zobowiązania spółki T. Taka skarga – co pozostaje w sprawie poza sporem – nie została wniesiona. Nawiązując do wcześniejszych rozważań, raz jeszcze należy wskazać, co też słusznie podniesiono w skardze, że przedawnienie zobowiązania wobec spółki jest odrębnym zagadnieniem od przedawnienia zobowiązania wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność subsydiarną. Zdaniem sądu, na tle materiału dowodowego zgromadzonego w przedstawionych sądowi aktach sprawy, nie ma podstaw do uznania, że poza niespornym przerwaniem biegu terminu przedawnienia (12 maja 2015 roku) w sprawie miało miejsce również zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Skarga wniesiona na decyzję wydaną wobec skarżącej i dotyczącą jej odpowiedzialności nie miała żadnego wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania spółki T. z tytułu wpłat na PFRON. Rolą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie, czy w sprawie zachodzi jakakolwiek inna okoliczność skutkująca przerwaniem, bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Ustalenie tej okoliczności winno zostać przedstawione w ponownie wydanej decyzji. W przypadku braku jakichkolwiek okoliczności skutkujących zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia, organ odwoławczy wyda adekwatne rozstrzygnięcie, przyjmując, że zobowiązanie spółki T. (będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie) przedawniło się 13 maja 2020 roku. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarga wniesiona na decyzję ministra wydaną w niniejszej sprawie 25 kwietnia 2019 roku pozostała bez wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania spółki T. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ppsa, sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, o czym orzekł w punkcie 1) sentencji wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku. Łączną kwotę 997 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącej stanowią: uiszczony wpis od skargi – 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.