III SA/Wa 2008/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. Z. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Na podstawie przesłanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt z postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji Sąd przyjął, iż we wniosku K. Z. – powoływanego dalej jako "Skarżący" lub "Strona" z dnia 17 czerwca 2009 r. zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Skarżący w 1998 roku zakupił działkę rolną o powierzchni 1 ha, w roku 2000 nabył następnie działkę o powierzchni 2800 m² przylegającą do działki o powierzchni 1 ha. Cała działka o powierzchni 1,28 ha leżała na terenie z możliwością zabudowy zagrodowej. Działka miała być podzielona na trzy części, dwie części miały być dla dwóch córek Skarżącego, a na trzeciej działce Strona wraz z małżonką zamierzała wybudować dom w sąsiedztwie swoich dzieci. W 2007 roku pełnoletnie już córki oświadczyły, że nie zamierzają wiązać przyszłości z omawianym terenem. W 2008 roku Skarżący postanowił dokonać podziału działek na 7 mniejszych, a następnie je sprzedać. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży zamierzał przeznaczyć na zakup mieszkań dla córek oraz remont domu, który zakupił dla siebie. W 2009 roku Urząd Gminy w W. zatwierdził podział działki. W chwili obecnej Skarżący jest właścicielem 7 działek, które zamierza sprzedać. Oboje z żoną nie prowadzą działalności gospodarczej. W uzupełnieniu wniosku nadesłanym Ministrowi Finansów w dniu 23 lipca 2009 r. Skarżący uszczegółowił uprzednio przedstawiony stan faktyczny wskazując, iż ani on, ani małżonka nie są i nie byli rolnikami ryczałtowymi, nigdy nie prowadzili, ani obecnie nie prowadzą działalności rolniczej. Nadto podkreślił również, że przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana w jakiejkolwiek działalności gospodarczej, czy też do czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz nie była ani nie jest udostępniana innym osobom odpłatnie bądź nieodpłatnie. Skarżący wraz z żoną nie dokonywał również wcześniej sprzedaży działek, a przedmiotowa nieruchomość w chwili sprzedaży będzie niezabudowana. Zainteresowany we wniosku podał także, iż w 2004 roku nabył wraz z małżonką zabudowaną działkę o powierzchni 425 m² z domem do remontu. 2. W związku z powyższym zadano organowi podatkowemu następujące pytanie. Czy w świetle obowiązujących przepisów w przypadku sprzedaży działek na Skarżącym będzie ciążył obowiązek odprowadzenia (zapłaty) podatku VAT? Zdaniem Strony, z uwagi na fakt, iż nie jest on handlowcem oraz sprzedaż będzie dokonywana z majątku osobistego przedmiotowa sprzedaż działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. 3. Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia [...] sierpnia 2009 r. uznał stanowisko Skarżącego w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe. Organ podatkowy podniósł, iż trudno zgodzić się ze stanowiskiem, że przedmiotowe grunty były nabyte z zamiarem realizacji osobistych celów Strony. Z wniosku bowiem w ocenie Ministra Finansów nie wynikało, aby w jakikolwiek sposób grunty należące do Skarżącego i jego małżonki służyły tym celom i w tych celach były zagospodarowane, dlatego też mając na uwadze chociażby ekonomiczny punkt widzenia nie można było przyjąć, iż tak znaczny areał przeznaczony był wyłącznie na potrzeby osobiste. Co więcej podjęcie przez Skarżącego czynności zmierzających do sprzedaży wydzielonych działek budowlanych w sposób zorganizowany i częstotliwy zdaniem Ministra Finansów wskazywał na chęć osiągnięcia korzyści finansowych przez Stronę. W przeciwnym razie dzielenie gruntów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. W ocenie organu zakup nieruchomości w celu powiększenia majątku wspólnego Skarżącego i jego żony stanowił swoistą lokatę kapitału. Planowany podział nieruchomości na wiele odrębnych działek budowlanych oraz przeznaczenie wyodrębnionych działek dla celów sprzedaży, stanowiły ciąg zdarzeń, które mogły świadczyć o zamiarze wykonywania czynności sprzedaży w sposób częstotliwy, a więc w warunkach przesądzających o prowadzeniu działalności gospodarczej. Tym samym sprzedaż przedmiotowych działek budowlanych organ podatkowy zakwalifikował do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej jako "ustawa VAT"), a dokonujący tych czynności podmiot uzyska status podatnika podatku od towarów i usług. Minister Finansów podniósł, że co do zasady stawka podatku w przypadku sprzedaży dziełek budowlanych wynosi 22% zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy VAT. Organ podatkowy w indywidualnej interpretacji przedstawiając swoje stanowisko przywołał nadto dyspozycję przepisów art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy VAT. 4. W dniu 4 września 2009 r. wniesiono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W wyniku ponownej analizy sprawy Minister Finansów pismem z dnia [...] września 2009 r. stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany wydanej w przedmiotowej sprawie indywidualnej interpretacji. 5. W skardze Skarżący zarzucił indywidualnej interpretacji naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy VAT poprzez uznanie, że sprzedaż dziełek stanowiących jego własność będzie traktowana jako działalność gospodarcza i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisu art. 120, art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako "ustawa Ord. pod.") poprzez wydanie indywidualnej interpretacji z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady praworządności poprzez nieuwzględnienie w wydanej indywidualnej interpretacji stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, z których wynika, że sprzedaż majątku dorobkowego nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko merytoryczne zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 7. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). Decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma rozstrzygnięcie, czy w sytuacji opisanej we wniosku Skarżącego dochodzi do powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. 8. W przypadku podatku od towarów i usług kwestia powstania obowiązku podatkowego jest szczegółowo uregulowana w dziale IV ustawy o podatku VAT, przy czym odrębnie określono zasady ogólne powstania obowiązku podatkowego, jak i powstanie obowiązku podatkowego w przypadku dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowego ich nabycia, jak i powstania obowiązku podatkowego u małych podatników. Generalnie w art. 19 ustawy o podatku VAT przyjęto, iż obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, jednocześnie w art. 19 ust. 2 - ust. 21 oraz w art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 tej ustawy wprowadzono szereg odmiennych rozwiązań szczegółowych. Dla badanej sprawy istotne znaczenie ma natomiast regulacja zawarta w art. 15 ustawy o podatku VAT. Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. 9. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 (uchylającym orzeczenie WSA w Olsztynie z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Ol 468/05 oddalające skargę strony na niekorzystną dla niej interpretację przepisów ustawy o podatku VAT) przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT odzwierciedla zatem treść przepisu art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zwanej dalej "VI Dyrektywą" i odpowiednio art. 9 Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06. 347. 1 ze zm. – określanej dalej jako "Dyrektywa 112") , stanowiącego, że podatnikiem jest "każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą, określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności". Różnica pomiędzy regulacją unijną a polską ujawnia się natomiast na tle definicji działalności gospodarczej. O ile bowiem zgodnie z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy (art. 9 ust. 1 zd. 2 Dyrektywy 112) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów a także wykorzystywanie, w sposób ciągły, własnych dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle przepis art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT, definiując działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, operuje zwrotem "również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Zwrotu takiego w przepisie art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy brak. Natomiast w definicji działalności gospodarczej uregulowanej w art. 9 Dyrektywy 112 wskazano, iż za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Podnieść należy, iż doprecyzowanie definicji działalności gospodarczej znajdujące się w ww. przepisie Dyrektywy nie jest tożsame w swej treści do uregulowań polskiej ustawy o podatku VAT. 10. Zwrócić należy jednakże uwagę, że w przepisie art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (odpowiednio art. 12 Dyrektywy 112) zawarto upoważnienie dla Państw Członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2 (art. 9 Dyrektywy 112), w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki VI Dyrektywa rozumieć każe działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną "uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie". Oznacza to, że "użyty w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zwrot "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy. Realizacja tej opcji nie została przy tym ograniczona wyłącznie do dostaw budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz działek budowlanych wymagających zdefiniowania lecz do wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną, są wykonywane przez dany podmiot. Możliwość taka przewidziana jednak została w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, gdy zważyć, że w przepisie tym użyto zwrotu "w szczególności", nie zamykając w ten sposób katalogu sporadycznych transakcji uzasadniających uznanie danego podmiotu za podatnika do transakcji dotyczących wyłącznie budynków i działek budowlanych. Wskazując na powyższe nie sposób jednak nie zauważyć, że realizacja normy określonej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 Dyrektywy 112) w ustawie o VAT nastąpiła w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne. Zamiast bowiem określić wprost i jasno w ustawie o podatku VAT, że za podatnika uznaje się każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą ustawodawca zdecydował się na skomplikowane i wymagające zabiegów interpretacyjnych rozwiązanie polegające na rozszerzeniu definicji działalności gospodarczej. Okoliczność, że VI Dyrektywa i Dyrektywa 112 zezwala Państwom Członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą i że ustawa o podatku VAT opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 poprzez odwołanie się do "czynności wykonywanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT. 11. Zarówno z brzmienia przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy (art. 9 Dyrektywy 112), jak i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku VAT wynika bowiem nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy (art. 9 Dyrektywy 112) z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. 12. Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich dalszej odsprzedaży. Podnieść także należy, iż poza pierwotnym zamiarem prowadzenia handlu nabytym gruntem przedsiębiorca w praktyce podejmuje także, inne czynności przygotowawcze związane z działalnością handlową lub wytwórczą m.in. dysponuje projektem zabudowy posiadanego gruntu, przeprowadza analizę możliwości podłączenia mediów do każdej z działek, wytycza niezbędne drogi dojazdowe, przedstawia nabywcom plany zabudowy, uzyskuje szereg dokumentów urzędowych potwierdzających zamiar sprzedaży działek lub wybudowania lokali mieszkalnych itp. Z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika VAT. Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy przepisu art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy (art. 1 Dyrektywy 112). Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju "przez podatnika, który jako taki występuje". Art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ülzen a Dieter Armbrecht stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu. Nadmienić trzeba, że w orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że w przypadku wyodrębnienia części nieruchomości do celów prywatnych rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby działalności gospodarczej podatnika i częścią używaną do celów prywatnych musi opierać się na proporcji między wykorzystywaniem do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej w roku nabycia (...), nie zaś na kryterium podziału fizycznego. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano, że w VI Dyrektywie brak jest przepisu uniemożliwiającego podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą wyłączenie z systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych i że decyzja w tym zakresie jest suwerenną decyzją samego podatnika. Oznacza to, że w ocenie ETS brak opodatkowania sprzedaży majątku własnego podatnika nie zakłóca zasady powszechności i neutralności podatku VAT, ani też nie powoduje zakłóceń w zakresie konkurencji. Ustawa o podatku VAT, określając w art. 5 ust. 1 pkt 1, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, nie zawiera zapisu identycznego jak zastosowany w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy, co przesądza, że w tym zakresie pozostaje ona w sprzeczności z zapisami VI Dyrektywy. Brak ten niewątpliwie usuwany być musi w drodze prowspólnotowej wykładni ustawy krajowej. W świetle powyższego uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako handlowiec. 13. W okolicznościach faktycznych sprawy brak jest podstaw dowodowych, aby przypisać Skarżącemu, że nabycia przedmiotowego gruntu dokonał z zamiarem jego podziału i dalszej odsprzedaży. W przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym wyjaśniono, że przedmiotową nieruchomość nabył wraz z małżonką w 1998 r. Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji nie wynikało, aby nabywając grunt Strona miała pierwotny zamiar jego podziału i odsprzedaży części nieruchomości. Sąd będąc związany stanem faktycznym zaprezentowanym przez Skarżącego we wniosku uznał, iż Minister Finansów na tle opisu sprawy nie był uprawniony do przyjęcia wniosku, iż nabycie przez Skarżącego nieruchomości było w istocie inwestycją rzeczową, a Strona miała od chwili nabycia działki zamiar jej dalszej odsprzedaży. 14. W związku z powyższym nie można uznać za poprawny pogląd prezentowany przez organ podatkowy, że sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty Skarżącego i jego małżonki, dokonywana ze względu na zmianę planów życiowych rodziny Skarżącego, w celu uzyskania dodatkowych środków finansowych będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku VAT. Jak podkreślono powyżej z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego Skarżący nie nabył nieruchomości w celu jej dalszej odsprzedaży, ale nabył ją do majątku prywatnego. Skarżący wyraźnie zaznaczył, że sprzedawany grunt nie jest i nie był składnikiem wykorzystywanym w działalności gospodarczej a on sam oraz jego małżonka nie są rolnikami ryczałtowymi, nabyta działka nie była i nie jest udostępniana innym osobom odpłatnie lub nieodpłatnie. 15. Ponownie wydając interpretację Minister Finansów uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną a także udzieli pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w oparciu o zasady ogólne wynikające z przepisów unijnych w tym również wnioski wynikające z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących przedmiotowej kwestii. Błędna wykładnia przepisów ustawy o podatku VAT w zestawieniu z celami i zasadami przepisów Dyrektyw dotyczących ww. podatku powoduje, że skarga Strony na indywidualną interpretację prawa podatkowego została uwzględniona na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. – punkt pierwszy sentencji. Rozstrzygnięcie z punktu drugiego sentencji orzeczenia ma swoje odzwierciedlenie w art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego stronie Sąd postanowił na mocy w art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.