III SA/Wa 2015/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2015/07 wydanego w sprawie ze skargi S. D. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić wykładni wyroku z dnia 23 stycznia 2008r., sygn. akt III SA/Wa 2015/07 Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2015/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskiem z dnia 29 lutego 2008 r. S. D. (strona skarżąca) wystąpił o rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści wydanego wyroku, w zakresie sformułowania uzasadnienia wyroku zawartego na stronie 8 w części, w której Sąd dokonał rekapitulacji przeprowadzonej wcześniej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej w skrócie "u.p.d.o.f."). Skarżący podniósł, że Sąd stwierdził, iż "warunek korzystania ze zwolnienia z podatku jest spełniony także wówczas, gdy podatnik wykaże się zameldowaniem w budynku lub lokalu mieszkalnym, które odpłatnie zbywa lub co do których prawa odpłatnie zbywa". Zdaniem Skarżącego takie ujęcie nie daje odpowiedzi, czy przez cały dwunastomiesięczny okres zameldowania, jaki zalicza się do skorzystania z przedmiotowej ulgi, lokal, w którym podatnik jest zameldowany, musi posiadać status prawny określony w art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. a) - d) u.p.d.o.f. Innymi słowy – jak stwierdza Skarżący - czy podatnik może skorzystać z tej ulgi w sytuacji, kiedy część dwumiesięcznego okresu zameldowania dotyczy spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu, które następnie (przed nabyciem) przekształcone zostaje w spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Do tej ostatniej okoliczności nawiązano w dalszej części wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wykładni wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2015/07 należało odmówić. Wniosek o dokonanie wykładni wyroku podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że Sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stwierdzić trzeba, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania. Z samej zatem istoty wykładni wyroku wynika, iż może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte. Niezrozumiałym bądź nasuwającym określone wątpliwości może być tylko konkretny fragment (fragmenty) wyroku. Oczywistym bowiem jest, że nie może podlegać wykładni to, czego w wyroku (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie umieszczono, o czym Sąd się nie wypowiadał. W ramach wykładni wyroku nie jest też dopuszczalne formułowanie przez Sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia, bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że wskazany we wniosku fragment uzasadnienia wyroku nie wymaga wyjaśnienia. Po pierwsze, należy go odczytywać w kontekście całych motywów wyrażonych w uzasadnieniu, którymi kierował się Sąd. Jak słusznie bowiem zauważa Skarżący, fragment ten jest uogólnionym podsumowaniem wywodów Sądu wcześniej przeprowadzonych w zakresie wykładni art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. Po drugie, został on we wniosku przywołany przez Skarżącego w sposób niekompletny. Pełne zdanie wyrażone przez Sąd brzmiało: "Reasumując, zdaniem Sądu warunek uprawniający do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., w postaci dwunastomiesięcznego terminu zameldowania na pobyt stały, jest spełniony także wówczas, gdy podatnik wykaże się zameldowaniem o takim charakterze w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym, które odpłatnie zbywa lub co do których prawa odpłatnie zbywa (w tym zbywa ich części lub udziały), przypadającym przed datą ich nabycia.". Zdanie to jest zatem dostatecznie czytelne, zważywszy na wcześniejsze rozwinięcie kwestii w nim zawartych. W realiach rozpoznanej sprawy Sąd wskazał bowiem zarówno jak należy liczyć okres zameldowania, jak też wyjaśnił co rozumie się pod pojęciem "zameldowania". Nie powinno więc budzić wątpliwości, jaką ocenę prawną zawarł Sąd w wydanym orzeczeniu. Po trzecie, oczywistym jest, że ocena ta zapadła w ramach stanu faktycznego, który był przedmiotem kwalifikacji prawnej (elementy tego stanu faktycznego nakreślał sam podatnik składając wniosek o wydanie interpretacji). Można wprawdzie doszukiwać się w treści wyroku także jego analogicznego zastosowania do stanu faktycznego wzbogaconego o elementy wprost w nim nie zawarte, jednakże nie może tego czynić Sąd poprzez dokonywanie wykładni wydanego orzeczenia. Po czwarte, treść wniosku o dokonanie wykładni w istocie wskazuje, iż zasadniczym motywem jego złożenia było uzyskanie odpowiedzi prawnej odnoszącej się wprost także do takiego elementu stanu faktycznego, który nie był objęty wnioskiem o udzielenie interpretacji, tj. możliwości uwzględnienia jako warunku ulgi podatkowej zameldowania w lokalu mieszkalnym o statusie prawa spółdzielczego lokatorskiego. Taki zaś sposób żądania nie kwalifikuje się do załatwienia przez Sąd w ramach dyspozycji art. 158 P.p.s.a. Wobec takiego stanu rzeczy Sąd nie mógł załatwić wniosku Skarżącego tak, jak on tego oczekiwał. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 158 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.