III SA/Wa 2021/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę 1. Z akt sprawy wynikało, iż w dniu 21 stycznia 2008 r. spółka z o.o. "P. " - powoływana dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" na podstawie przepisu art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej jako "ustawa Ord. pod.") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wyliczania kwoty podatku należnego wykazywanego na paragonach i fakturach w związku ze sprzedażą artykułów, w szczególności możliwości pomijania końcówek kwot podatku VAT o wartości mniejszej niż grosz. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe; Spółka planuje zmienić zasadę zaokrąglania kwoty podatku VAT należnego, wykazywanego na fakturach (paragonach) w związku ze sprzedażą artykułów, w następujący sposób: - końcówki kwot podatku VAT o wartości mniejszej niż grosz mają być pomijane. W związku z powyższym zadano następujące pytanie prawne: Czy planowany przez Spółkę sposób wyliczania kwoty podatku należnego, wykazywanego na paragonach i fakturach w związku ze sprzedażą artykułów będzie prawidłowy, w szczególności, czy prawidłowe będzie pomijanie przez Spółkę końcówek kwot podatku VAT o wartości mniejszej niż grosz? 2. Stanowisko Skarżącej: Zdaniem Spółki powinna ona pomijać końcówki kwoty podatku VAT o wartości mniejszej niż grosz. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - powoływanej jako "ustawa VAT"), podatnicy podatku VAT są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy VAT, podatnicy nie mają obowiązku wystawiania faktur osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. W takiej sytuacji podatnicy zobowiązani są wystawić paragon. Na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy VAT, Minister właściwy do spraw finansów publicznych został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wystawiania faktur danych, które powinny zawierać, oraz sposobu i okresu ich przechowywania. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ww. przepisie Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 - określane w skrócie jako "rozporządzenie VAT"). Zgodnie z przepisem § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT, kwoty wykazywane w fakturze zaokrągla się do pełnych groszy; przy czym końcówki poniżej 0,5 grosza pomija się, a końcówki 0,5 grosza i wyższe zaokrągla się do 1 grosza. Na podstawie § 20 pkt 5 rozporządzenia VAT, za fakturę uznaje się również rachunki wystawiane przez podatników nieobowiązanych do wystawiania faktur. Opisane regulacje dotyczące zaokrąglania stosuje się także do paragonów, stanowiących rachunki dokumentujące sprzedaż na rzecz osób fizycznych dokonywaną za pośrednictwem kas rejestrujących. Z powyższego wynika, że zasady zaokrąglania, określone w § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT, znajdują zastosowanie zarówno do kwot podatku wyrażonych na paragonach, jak i na fakturach. Zdaniem Spółki, regulacja zawarta w § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT jest niezgodna z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym. Spółka we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wywodziła, iż Minister Finansów wydając powyższe rozporządzenie określające sposób zaokrąglania końcówek powyżej 0,5 gr nie posiadał kompetencji do takiej regulacji czym naruszył przepisy Konstytucji RP, w szczególności art. 217 Konstytucji RP zgodnie z którym, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zdaniem Skarżącej przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT jest niezgodny z przytoczonym powyżej przepisem Konstytucji i stanowi niedopuszczalną ingerencję Ministra Finansów w zakres regulacji zarezerwowany mocą przepisów Konstytucji dla ustawy. Zastosowanie bowiem tego przepisu i wyrażonej w nim zasady, że końcówki kwot podatku o wartości 0,5 grosza i wyższe mają być zaokrąglane do 1 grosza skutkuje w ocenie Skarżącej tym, że wartość deklarowanego przez podatnika podatku należnego jest wyższa niż wartość podatku obliczona na podstawie stawek określonych w ustawie VAT. Zdaniem Spółki przepis rozporządzenia VAT ma charakter daninotwórczy i jego zastosowanie skutkuje objęciem niektórych transakcji wyższą stawką podatku VAT niż stawka określona w ustawie VAT. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, według regulacji zawartej w art. 217 Konstytucji RP "...wszystkie istotne elementy każdego podatku powinny być określone w drodze ustawy..." (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. FSK 177/04). Spółka w uzasadnieniu swojego stanowiska powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 grudnia 2004 r. (sygn. SK 35/02), w którym potwierdzono, iż "Zasada ustanawiania podatków wyłącznie w drodze ustawowej jest zarazem podstawową zasadą państwa demokratycznego". Podobnie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2001 r. (sygn. K 32/99) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "Ustawy powinny rozstrzygać, kto powinien płacić podatek (podmiot), jakie zjawiska życia społecznego i gospodarczego podlegają opodatkowaniu (przedmiot) oraz w jakiej wysokości podatek powinien być płacony". W ocenie Skarżącej ustawa VAT wyraźnie określa stawki podatku w wysokości 22%, 7%, 3% i 0% i nie przewiduje żadnych zasad zaokrąglania kwot podatku. Minister Finansów nie ma zatem kompetencji do wydawania rozporządzeń mających, lub mogących mieć wpływ na wysokość stawek podatkowych w podatku VAT także wówczas, gdy regulacja taka sprowadza się do określenia zasad zaokrąglania kwot podatku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji, rozporządzenia są bowiem wydawane jedynie na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Rozporządzenie nie może przy tym dotyczyć materii zarezerwowanej dla ustawy. Spółka zauważa, że żaden z przepisów, na podstawie których zostało wydane rozporządzenie VAT nawet pośrednio nie wskazuje na kompetencję Ministra Finansów do wprowadzenia zasad wyliczania kwot podatku VAT, skutkujących lub mogących skutkować zwiększeniem kwoty podatku należnego. Kompetencji takiej nie ma, gdyż być nie mogło, leży ona bowiem w zakresie materii ustawowej, a zakres materii ustawowej nie może być przedmiotem delegowania na organ władzy wykonawczej. W szczególności przepis art. 106 ust. 8 pkt 1 ustawy VAT nadaje Ministrowi kompetencję do ustalenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wystawiania faktur, danych, które powinny zawierać oraz sposobu i okresu ich przechowywania. Zdaniem Spółki, zakres tych kompetencji sprowadza się do regulacji czysto technicznych i nie mieści się w nim prawo do określenia zasad zaokrąglania kwot podatku, skutkujących zwiększeniem kwoty podatku. Tym samym regulacja rozporządzenia VAT jest w tym zakresie niezgodna z Konstytucją. Spółka podniosła także, że taka ingerencja Ministra Finansów w zakres kompetencji władzy ustawodawczej jest w demokratycznym państwie prawa niedopuszczalna. Skarżąca wywodziła, iż Trybunał Konstytucyjny potwierdzał wielokrotnie, że "chodzi o to, by decyzje polityczne dotyczące nakładania podatków i innych danin publicznych zastrzeżone były wyłącznie dla władzy ustawodawczej" (wyrok z dnia 27 grudnia 2004 r., sygn. SK 35/02). Z kolei w orzeczeniu z dnia 9 września 2004 r. (K 2/03) Trybunał Konstytucyjny stwierdził: "Artykuł 217 Konstytucji RP wprowadza szczególne rygory, jeśli chodzi o system źródeł prawa daninowego. Spółka podkreślała uzasadniając swoje stanowisko, iż zasada wyłączności ustawowej w określaniu obowiązków obywatelskich, wypływająca z art. 92 Konstytucji RP, ulega znaczącemu zaostrzeniu w przypadku podatków i innych danin publicznych w świetle art. 217 Konstytucji. Nie jest to jednak tylko zaostrzenie wymagań, lecz także znaczące przesunięcie kompetencji w ramach podziału władz. To władza ustawodawcza ma ponosić wyłączną odpowiedzialność polityczną za wprowadzanie, konstrukcję i wysokość oraz zasady poboru danin". Zdaniem Skarżącej wprowadzenie przepisu § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT nie może być uzasadnione względami praktycznymi. (Tak wypowiedział się Urząd Skarbowy w Ełku w postanowieniu w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 25 stycznia 2006r. (nr US.IV/443-2/06) stwierdzając, że regulacja ta "ma przede wszystkim uzasadnienie praktyczne, bowiem obliczając z danej kwoty należnej (z wartości brutto), podstawę opodatkowania (wartość netto) oraz kwotę podatku, niejednokrotnie nawet w przypadku dużych kwot, możemy spotkać się z sytuacją, że obliczona arytmetycznie podstawa opodatkowania lub kwota podatku zawiera w sobie ułamek 1 grosza (...) Ponieważ nie istnieje nominał ułamka grosza, uzasadnione było uregulowanie prawne takich sytuacji i wprowadzenie w zakresie wystawiania faktur VAT, zaokrągleń kwot do pełnego grosza.") Spółka podniosła, że nie można mówić o względach praktycznych w sytuacji, w której regulacja rozporządzenia Ministra Finansów wkracza w zakres regulacji zarezerwowany dla ustawy i stoi w sprzeczności z Konstytucją. W tym momencie regulacja taka nie wprowadza żadnych praktycznych rozwiązań, a stanowi naruszenie obowiązującego porządku prawnego i nakłada na podatników nieuzasadnione obciążenia publicznoprawne. Reasumując w ocenie Spółki przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT w zakresie, w jakim nakazuje zaokrąglać końcówki o wartości 0,5 grosza i większe do 1 grosza jest niezgodny z Konstytucją i nie powinien być stosowany. Jednocześnie zdaniem Skarżącej ustawa VAT nie zawiera żadnych przepisów, które uzasadniałyby dokonywanie tego typu zaokrągleń. Prawidłowo zatem kwota podatku VAT powinna być wykazywana w wartości do dwóch miejsc po przecinku, bez uwzględnienia "ułamkowych części grosza", które powinny być pomijane. Spółka wskazała, że pominięcie przy określaniu kwoty podatku VAT "ułamkowych części grosza" w żaden sposób nie narusza konstrukcji podatku VAT, gdyż wyliczenie kwoty podatku z uwzględnieniem dwóch miejsc po przecinku jest wystarczająco szczegółowe. Przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT stwierdza pośrednio, że wartość podatku VAT jest wyrażona także poprzez ułamkową część grosza. Jednak zdaniem Spółki w polskim systemie monetarnym nie funkcjonuje jednostka monetarna o wartości ułamkowej części grosza (czyli tysięcznej części złotego), nie jest zatem dopuszczalne uznanie, że ułamkowa cześć grosza może wyrażać wartość należności publicznoprawnej, jaką jest podatek. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego, jednostką pieniężną obowiązującą w Polsce jest złoty, który dzieli się na 100 groszy. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, ceną jest wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy. Z powyższych przepisów wynika, że cena składająca się z wartości netto artykułu oraz wartości podatku VAT powinna być podawana w jednostkach pieniężnych - złotych, który dzieli się na 100 groszy. A zatem także elementy ceny, tj. wartość netto artykułu oraz kwota podatku VAT powinny być wyrażane tylko i wyłącznie w obowiązujących jednostkach pieniężnych, czyli w złotych i groszach. Jednocześnie brak jest w tej ustawie jakichkolwiek przepisów, zgodnie z którymi ułamkowe części grosza mogłyby mieć wpływ na wyliczenie wartości netto artykułów, czy wartości podatku VAT. Grosz jest bowiem najmniejszą funkcjonująca w Polsce jednostką pieniężną i jest niepodzielny. Zdaniem Spółki z powyższego wynika, że ułamkowa część grosza nie może być uwzględniana przy wyliczaniu kwoty podatku należnego VAT. Spółka zwróciła uwagę, że Minister Finansów całkowicie niezasadnie uwzględnia w rozporządzeniu VAT części grosza, jako wartości mogące mieć wpływ na wyrażoną na fakturze wartość podatku. Tymczasem fakt, że z matematycznego działania, jakim jest wyliczenie kwoty podatku VAT w odniesieniu do wartości netto (lub brutto) towaru, uzyskuje się wynik ze szczegółowością do wielu miejsc po przecinku nie oznacza, że cały wynik wyraża wartość podatku VAT. Uzyskanie bowiem takiego wyniku jest konsekwencją tylko i wyłącznie tego, że podatek VAT jest podatkiem, w którym stawki określone są procentowo. Należy jednak uznać, że kwotą podatku jest jedynie kwota z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku. Nieuzasadnione jest przy tym uwzględnianie dalszych miejsc po przecinku, w szczególności dokonywanie jakichkolwiek zaokrągleń. W rezultacie zdaniem Spółki, za kwotę podatku należnego Skarżąca powinna uznawać wynik ze szczegółowością do drugiego miejsca po przecinku. Jednocześnie dalsze miejsca powinny być pomijane, gdyż to, że są one wynikiem działania matematycznego nie oznacza, że wyrażają jakąkolwiek wartość podatku VAT. Zdaniem Spółki z przepisów dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (nr 2006/I ł2JWE; dalej: "Dyrektywa Rady") wynika, że prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu zasady polskiego prawa krajowego nakazującej zaokrąglania w górę kwoty podatku VAT, w przypadku gdy końcówka tej kwoty jest równa bądź wyższa od 0,5 grosza, do 1 grosza. Jednocześnie prawo wspólnotowe wymaga, aby zezwolono podatnikom na pomijanie tej części kwot podatku VAT, które wyrażone są w wartości równej ułamkowej części grosza. Zgodnie z art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady, zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług. Przepisy wspólnotowe wymagają zatem, aby kwota podatku VAT była wyrażona dokładnie proporcjonalnie do cen towarów i usług. Przepisy wspólnotowe nie przewidują w takiej sytuacji żadnych zasad zaokrąglania ułamkowych części grosza ani w dół, ani w górę. Przepis art. 93 Dyrektywy Rady, stwierdza jednak, że do transakcji podlegających opodatkowaniu stosuje się stawkę, która obowiązuje w momencie zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Zdaniem Spółki oznacza to, że kwota podatku VAT powinna być wyliczona zgodnie z obowiązującą w Polsce stawką a końcówki grosza powinny być pomijane. Uznanie, że możliwe jest zaokrąglanie wartości przekraczających 0,5 grosza do 1 grosza skutkowałoby bowiem tym, że efektywna stawka podatku VAT byłaby w takich sytuacjach wyższa niż stawka faktycznie obowiązująca w momencie przeprowadzenia transakcji. Ponadto art. 226 pkt 10 Dyrektywy Rady przewiduje, że faktury VAT powinny zawierać kwotę VAT do zapłaty. Postanowienie to wymaga zatem by kwota ta była określona dokładnie oraz wyrażona została w walucie narodowej, przy pomocy obowiązujących jednostek monetarnych. Dyrektywa Rady nie przewiduje przy tym jakichkolwiek zasad zaokrąglania kwot podatku, które nakazywałyby uwzględniać wartości ułamkowe najmniejszej jednostki monetarnej. Oznacza to, że zgodnie z Dyrektywą Rady kwota podatku powinna być wykazana proporcjonalnie, w sposób jak najbardziej szczegółowy, zgodnie z obowiązującą stawką jednak bez zaokrągleń. Kwota na fakturze nie powinna zatem przekraczać kwoty podatku wyliczonej według zastosowań odpowiedniej stawki, nawet jeśli różnica jest konsekwencją zastosowania zaokrągleń ułamkowych części najmniejszej jednostki monetarnej w górę. Zdaniem Spółki milczenie Dyrektywy w przedmiocie zaokrągleń i ścisła regulacja pozostałych aspektów opodatkowania transakcji podatkiem VAT wyraźnie wskazuje, że kwoty stanowiące ułamkowe części grosza powinny być pomijane przy określaniu kwoty podatku. Spółka wskazała, że obowiązujące do 31 grudnia 2006r. Dyrektywy Rady Unii Europejskiej w przedmiocie VAT (nr 77/388/EWG - Szósta dyrektywa w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; nr 67/227/EWG - Pierwsza dyrektywa w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych) nie zezwalały na zaokrąglania końcówek 0,5 grosza i wyższych do 1 grosza. Przepisy szóstej i pierwszej dyrektywy były bowiem w tym zakresie w zasadzie analogiczne względem obowiązującej obecnie Dyrektywy Rady. Z powyższych argumentów wynika zdaniem Skarżącej, że Spółka jest uprawniona do stosowania metody wyliczenia kwoty podatku VAT, zgodnie z którą kwoty podatku wykazane na paragonach (fakturach) będą wykazywane z pominięciem końcówek o wartości mniejszej niż 1 grosz. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki, kwota podatku należnego VAT powinna być wykazywana w wartości do dwóch miejsc po przecinku, z pominięciem "ułamkowych części grosza". 3. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Minister Finansów wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego uznającą stanowisko przedstawione przez Spółkę za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wydanej interpretacji organ podatkowy stwierdził, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Minister Finansów podniósł, iż nie jest właściwym organem do oceny (uznał, iż należy to do obowiązków sądów), czy przepis § 9 ust. 6 ww. rozporządzenia jest zgodny z przepisem art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i stanowi niedopuszczalną ingerencję Ministra Finansów w zakres regulacji zarezerwowany mocą przepisów Konstytucji dla ustawy. Odnosząc się natomiast do powołanych przez Skarżącą w treści złożonego wniosku wyroku sądowego i postanowienia w sprawie interpretacji prawa podatkowego organ podatkowy stwierdził, iż są one rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Minister Finansów wyjaśnił także, iż przepisy krajowe w sposób szczegółowy regulują zasady zaokrąglania kwot podatku VAT wykazywanego na fakturach i rachunkach uproszczonych, a zatem nie ma potrzeby odnoszenia się do prawa unijnego w tej kwestii. 4. W związku z powyższym rozstrzygnięciem Spółka, na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w W. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w P. działające w imieniu Ministra Finansów - do usunięcia naruszenia prawa. W złożonym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca powtórzyła swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku, zarzucając jednocześnie Ministrowi Finansów naruszenie § 9 ust. 6 rozporządzenia poprzez uznanie, że przepis ten zobowiązuje Spółkę, by kwoty podatku VAT wykazywane w fakturze (paragonie) zaokrąglać do pełnych groszy, w ten sposób, że końcówki o wartości 0,5 grosza i wyższe powinny być zaokrąglane w górę do 1 grosza; Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 14c § 1 i § 2 ustawy Ord. pod. poprzez brak uzasadnienia prawnego wydanej przez organ podatkowy interpretacji indywidualnej oraz brak oceny stanowiska Spółki; Spółka zarzuciła także naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, która zgodnie z art. 14h tej ustawy znajduje zastosowanie w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Spółki stanowisko Ministra Finansów zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji jest nieprawidłowe i nie zasługuje na akceptację. Przede wszystkim zdaniem Ministra Finansów w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji Spółki, z której wynika, że przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, przepisami ustaw oraz prawem wspólnotowym. Zdaniem Spółki wymienione naruszenia powinny prowadzić do wniosku, że przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT nie może obligować Spółki do zaokrąglania w górę kwot podatku VAT. Zaskarżona interpretacja indywidualna winna w ocenie Spółki zostać zmieniona także z powodu naruszenia przepisu art. 14c § 1 i § 2 ustawy Ord. pod. W myśl tych przepisów interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem tej oceny a w przypadku wydania negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy również wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, które nie może ograniczać się wyłącznie do wskazania, z jakich powodów organ podatkowy uznaje stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zgodnie z zasadą zaufania oraz zasadą przekonywania organ podatkowy powinien wyjaśnić, jak rozumie przepisy będące przedmiotem wniosku oraz wskazać jednoznacznie, jakie stanowisko jest prawidłowe. Zdaniem Spółki w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji Minister Finansów w ogóle nie uzasadnił dlaczego uznał stanowisko Spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Organ nie dokonał również interpretacji przepisów będących przedmiotem wniosku. W szczególności w uzasadnieniu interpretacji Minister Finansów nie odniósł się w żaden sposób do argumentów zaprezentowanych przez Spółkę z których wynikało, że regulacja zawarta w § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT jest niezgodna z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym oraz prawem wspólnotowym. Brak odniesienia się do tych argumentów jest dla Spółki całkowicie niezrozumiałe, gdyż stanowią one kluczowe przesłanki uzasadniające stanowisko Spółki. Tymczasem Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż nie jest właściwy do dokonywania tego typu ocen. W świetle powyższego orzeczenia zdaniem Spółki organ wydający interpretację poprzez pominięcie działań prawnych mających na celu wyjaśnienie wątpliwości Spółki dotyczących zgodności przepisu z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym naruszył zasadę praworządności wyrażoną w art. 120 ustawy Ord. pod., w myśl której organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Spółki Minister Finansów uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe, powinien był przedstawić analizę, z której wynikałoby, że § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT jest zgodny z Konstytucją, ustawami i prawem wspólnotowym. Pominięcie takich działań świadczyło zdaniem Spółki, o wadliwości wydanej interpretacji indywidualnej. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, Minister Finansów lakonicznie stwierdził, że: "Przepisy krajowe w sposób szczegółowy regulują zasady zaokrąglania kwot podatku VAT wykazanego na fakturach i rachunkach uproszczonych, a zatem nie ma potrzeby odnoszenia się do prawa unijnego w tej kwestii". Teza ta jest całkowicie niezasadna i nie została w żaden sposób przez Organ uzasadniona ani rozwinięta. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 7 lutego 2007 r. (sygn. akt I SA/Bk 411/06) stwierdził, że: "W myśl art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, czyli od 1 maja 2004r. cały dorobek prawny Wspólnot, tzw. acquis communautaire obejmujący prawo pierwotne, w tym podstawowe zasady prawne sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS), oraz prawo pochodne tworzone przez organy Wspólnoty został inkorporowany do wewnętrznego porządku prawnego i stał się prawem obowiązującym na terytorium Polski. (...) Na każdym organie Państwa Członkowskiego, w tym również na organach administracyjnych i podatkowych spoczywa obowiązek stosowania przepisu wspólnotowego z pominięciem sprzecznego z nią przepisu krajowego". Orzeczenie to potwierdza, że jeśli jakaś kwestia jest regulowana w przepisach krajowych organ podatkowy jest zobowiązany do oceny, czy regulacja krajowa jest zgodna z prawem wspólnotowym. Wynika z tego, że teza organu, iż "nie ma potrzeby odnoszenia się do prawa unijnego w tej kwestii" jest całkowicie nieuzasadniona. We wniosku o interpretację Spółka wykazała, że regulacja § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT stoi w sprzeczności z prawem wspólnotowym. Organ wydający interpretację uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe, powinien zatem odnieść się do regulacji wspólnotowych i przedstawić odpowiednie argumenty. W przekonaniu Spółki z powyższego wynika, że sposób, w jaki zaskarżona interpretacja została uzasadniona jest sprzeczny z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym: tak skromne i pozostawiające szereg wątpliwości uzasadnienie, jakie zawarto w zaskarżanej interpretacji indywidualnej, bez wątpienia nie wypełnia standardów prawidłowego wywodu uzasadniającego treść sentencji, który przekonuje adresata o prawidłowości niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, wskazuje motywy i analizę rozumowania prowadzącego do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze w ocenie Spółki, organ podatkowy nie przedstawił prawidłowej oceny prawnej stanowiska Spółki i nie uzasadnił wystarczająco zaprezentowanego przez siebie stanowiska, czym naruszył przepisy art. 14c §1 i § 2 ustawy Ord. pod. Tym samym, na podstawie zawartego w interpretacji uzasadnienia, Spółka nie może poznać motywów prawnych działania organu, co stanowi o wadliwości wydanej interpretacji indywidualnej. Skarżąca w obszernym wystąpieniu podkreślała, iż Minister Finansów swoim działaniem naruszył również zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych, która jest naczelną zasada postępowania podatkowego i na mocy art. 14h ustawy Ord. pod. znajduje również zastosowanie w zakresie postępowania mającego na celu wydanie interpretacji indywidualnej. W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy całkowicie pominął powołane przez Spółkę orzeczenia sądowe, które powinny mieć istotne znaczenia dla oceny stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Minister Finansów stwierdził jedynie, że: "odnosząc się (...) do powołanych przez wnioskodawcę w treści złożonego wniosku wyroku sądowego i postanowienia w sprawie interpretacji prawa podatkowego stwierdzić należy, iż są one rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się zawężają w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa". Zdaniem Spółki z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Wprawdzie wyroki sądów nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, ale mają niebagatelny wpływ na praktykę wykładni prawa podatkowego i jego stosowanie w indywidualnych sprawach. Stanowisko to w pełni potwierdza art. 14a ustawy Ord. pod., zgodnie z którym Minister Finansów dokonując interpretacji prawa podatkowego powinien uwzględniać orzecznictwo sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunał Sprawiedliwości. Przepis ten odnosi się do interpretacji ogólnych, niemniej w pełni uzasadnione jest zastosowanie zawartej w nim wskazówki także w odniesieniu do interpretacji indywidualnych. Wynika z tego, że wydając interpretacje indywidualne organ podatkowy powinien odnieść się do przedstawionego przez Spółkę orzecznictwa potwierdzającego zaprezentowane stanowisko i ewentualnie powołać orzecznictwo uzasadniające stanowisko Organu. 5. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji podtrzymując argumentację zawartą w interpretacji. Organ podatkowy ponownie podkreślił, iż nie jest właściwy do oceny (należy to do obowiązków sądów), czy przepis § 9 ust. 6 ww. rozporządzenia jest zgodny z Konstytucją czy też nie. Minister Finansów nie podzielił także opinii Spółki, iż naruszył przepis art. 14c § 1 i 2 ustawy Ord. pod. wskazując, iż dokonał wnikliwie oceny prawnej stanowiska oraz uzasadnił prawnie tę ocenę. Zarzut Spółki dotyczący naruszenia art. 14c ustawy Ord. pod., iż interpretacja indywidualna nie zawiera uzasadnienia prawnego stanowiska organu podatkowego, nie jest słuszny. Minister Finansów wydający interpretację, zgodnie z przepisem art. 14c § 1 ustawy Ord. pod., obowiązany jest w interpretacji indywidualnej uwzględnić ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W tym względzie przedstawione przez wnioskującego stanowisko uznano za nieprawidłowe. Jak stanowi przepis § 2 powołanego art. 14c, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, co w niniejszej sprawie uczyniono. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zgodził się również z zarzutem, iż w przedmiotowej sprawie naruszył on przepisy art. 121 § 1 ustawy Ord. pod., poprzez nieodniesienie się do argumentów Spółki, przytoczonych przez nią interpretacji podatkowych wydanych w podobnych sprawach oraz przedstawicieli doktryny podatkowej potwierdzające stanowisko Spółki w analizowanym zakresie. W wydanej interpretacji organ podatkowy udzielił Stronie niezbędnych wyjaśnień dotyczących przepisów prawa podatkowego pozostających w związku z analizowanym problemem, a także szczegółowo przedstawił zasadność przesłanek, które miały wpływ na przyjęte przez niego stanowisko. Faktem bezspornym jest twierdzenie Spółki, iż zgodnie z art. 14a ustawy Ord. pod., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, powinien dążyć do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne) oraz, że wyroki powyższych organów sądowniczych powinny kształtować prawidłową wykładnię prawa podatkowego również w sprawach indywidualnych. Jednakże należy pamiętać, iż powoływane przez Spółkę orzecznictwo sądowe jest rozstrzygnięciem w konkretnych sprawach osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawęża, w związku z tym nie stanowi mocy powszechnie obowiązującego prawa. Z natury rzeczy w polskim systemie prawa wyrok wydany w danej sprawie, wiąże tylko w tej konkretnie sprawie. Orzeczenia sądów stanowią jedynie jedno z nieformalnych źródeł prawa i jako takie nie mogą stanowić formalnej podstawy konkretnych rozstrzygnięć organów podatkowych - mogą wyłącznie wpływać na proces decyzyjny organów administracji poprzez oddziaływanie na poglądy, motywacje działań i zachowania pracowników administracji. 6. Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z dnia [...] kwietnia 2008 r. Spółka złożyła pismem z dnia 26 czerwca 2008 r. skargę z powodu jej niezgodności z prawem. W złożonej skardze Spółka wniosła o uznanie jej stanowiska i uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 9 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług ("rozporządzenie VAT"), poprzez uznanie, że przepis ten zobowiązuje Skarżącego, by kwoty podatku VAT wykazywane w fakturze (paragonie) zaokrąglać do pełnych groszy, w ten sposób, że końcówki o wartości 0,5 grosza i wyższe powinny być zaokrąglane w górę do 1 grosza; 2) Skarżąca zarzuciła wadliwość formalnoprawną, wynikającą z naruszenia art. 14c § 1 i § 2 ustawy Ord. pod., poprzez brak uzasadnienia prawnego wydanej przez organ podatkowy interpretacji indywidualnej oraz brak oceny stanowiska Skarżącej; 3) wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. polegającą na wydaniu interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, która zgodnie z art. 14h ustawy Ord. pod. znajduje zastosowanie również w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej. W przedmiotowej skardze Spółka podtrzymała swoje stanowisko przedstawione w sposób obszerny we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. 7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej indywidualnej interpretacji. W uzasadnieniu swojego pisma organ podatkowy powtórzył ponownie przytoczoną w uprzednich pismach argumentację oraz swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie 8. Podnieść na wstępie należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W myśl dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a., lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ord. pod. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy postępowania, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego; określone w przepisach ustawy p.p.s.a. uznał, iż indywidualna interpretacja wydana w przedmiotowej sprawie nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, iż istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie: czy regulacja zawarta w § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT, w której określono zasady zaokrąglania końcówek poniżej 1 grosza jest niezgodna z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym - Konstytucją RP, poprzez określenie ww. przepisu w rozporządzeniu Ministra Finansów z przekroczeniem upoważnienia ustawowego a także określenie zasady zaokrąglania w górę w akcie podustawowym; lub niezgodna z normami prawa wspólnotowego poprzez sprzeczność z przepisami Dyrektyw oraz ogólnymi zasadami proporcjonalności i neutralności. 9. Sąd na tle przedstawionego na wstępie stanu faktycznego, po przeanalizowaniu stanowisk stron postępowania sądowoadministracyjnego uznał, iż rozstrzygnięcie zawarte w wydanej przez Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie indywidualnej interpretacji prawa było co do zasady prawidłowe. Sąd zgodził się natomiast, że stroną Skarżącą, iż uzasadnienie stanowiska organu podatkowego było lakoniczne, pobieżne, nieodnoszące się do wszystkich szeroko uzasadnianych przez Spółkę argumentów merytorycznych w szczególności dotyczących niezgodności zasad zaokrąglania z przepisami wspólnotowymi. Sąd mimo dostrzeżonych uchybień w tym względzie oraz jaskrawej ogólnikowości stanowiska Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej z siedzibą w P. uznał, iż ze względu na specyfikę problemu będącego przedmiotem sporu byłoby niezasadne wycofanie zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego z obrotu prawnego z uwagi na naruszenia przepisów prawa procesowego. Z tych też względów Sąd uznał, iż akcentowane przez Spółkę naruszenia prawa procesowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. 10. Skarżąca w swojej skardze wskazała na naruszenie przez Ministra Finansów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 9 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że przepis ten zobowiązuje Skarżącą, by kwoty podatku VAT wykazywane w fakturze [paragonie] zaokrąglać do pełnych groszy, w ten sposób, że końcówki o wartości 0,5 grosza i wyższe powinny być zaokrąglane w górę do 1 grosza. W tym względzie Spółka podkreślała, iż żaden z przepisów, na podstawie których zostało wydane rozporządzenie VAT nawet pośrednio nie wskazuje na kompetencję Ministra Finansów do wprowadzenia zasad wyliczania kwot podatku VAT, skutkujących lub mogących skutkować zwiększeniem kwoty podatku należnego. Kompetencji takiej nie ma, gdyż być nie mogło, leży ona bowiem w zakresie materii ustawowej, a zakres materii ustawowej nie może być przedmiotem delegowania na organ władzy wykonawczej. W szczególności przepis art. 106 ust. 8 pkt 1 ustawy VAT nadaje Ministrowi kompetencję do ustalenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wystawiania faktur, danych, które powinny zawierać oraz sposobu i okresu ich przechowywania. Zdaniem Skarżącego zakres tych kompetencji sprowadza się do regulacji czysto technicznych i nie mieści się w nim prawo do określenia zasad zaokrąglania kwot podatku, skutkujących zwiększeniem kwoty podatku. Tym samym regulacja rozporządzenia VAT jest w tym zakresie niezgodna z Konstytucją. Sąd uznał powyższy zarzut za nietrafiony. Podnieść bowiem należy, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 63 ustawy Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania rozporządzenia VAT zawierającego zasady zaokrąglania kwot podatku podstawy opodatkowania zaokrągla się do pełnych złotych, a kwoty podatków, odsetek za zwłokę oraz opłat prolongacyjnych - do pełnych dziesiątek groszy. Na uwagę w przedmiotowej sprawie zasługuje legitymacja ustawowa dla Ministra Finansów określona w art. 63 § 2 ustawy Ord. pod. zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych mógł, w drodze rozporządzenia, określić: 1) szczegółowe sposoby zaokrąglania podstaw opodatkowania, kwot podatków, odsetek za zwłokę, nadpłat, oprocentowania nadpłat, opłaty prolongacyjnej oraz wynagrodzeń przysługujących płatnikom lub inkasentom; 2) odmienne niż określone w § 1 zasady zaokrąglania podstaw opodatkowania oraz kwot podatków z tytułu niektórych zobowiązań podatkowych; 3) szczegółowe zasady i sposoby zaokrąglania kwot wykazywanych w księgach podatkowych, a także w fakturach oraz rachunkach wystawianych przez podatników; 4) przypadki, w których zaokrąglania nie stosuje się. Podnieść należy, iż powyższy przepis Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadającym Ministrowi Finansów upoważnienie do ustalania zasad zaokrąglania podstaw opodatkowania, kwot podatków, odsetek za zwłokę, nadpłat, oprocentowania nadpłat, opłaty prolongacyjnej oraz wynagrodzeń przysługujących płatnikom lub inkasentom obowiązywał do dnia 1 stycznia 2006 r. Natomiast rozporządzenie VAT weszło w życie z dniem 1 czerwca 2005 r. Powyższe oznacza, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych w chwili określania zasad zaokrąglania w podatku od towarów i usług posiadał upoważnienie ustawowe do takiej regulacji. Wydaję się także, iż ustawodawca w art. 106 ustawy VAT celowo pominął potrzebę takiej odrębnej regulacji uznając, iż istnieje legitymacja ustawowa do określenia zasada zaokrąglania w przepisach Ordynacji podatkowej. Zważywszy powyższe Sąd nie zgodził się ze Spółką, iż Minister Finansów nie posiadał kompetencji do określenia zasad zaokrąglania końcówek powyżej 0,5 grosza do 1 grosza. Warto także w tym miejscu podnieść, iż zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej (vide art. 63 § 2 pkt 2 ustawy) Ministrowi Finansów zezwolono na odmienne niż określone w § 1 zasady zaokrąglania podstaw opodatkowania oraz kwot podatków z tytułu niektórych zobowiązań podatkowych, w tym także zasad zaokrąglania dotyczących wartości mniejszej niż jeden grosz. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zarzut Skarżącej dotyczący naruszenie art. 92 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym rozporządzenia są bowiem wydawane jedynie na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Rozporządzenie nie może przy tym dotyczyć materii zarezerwowanej dla ustawy - okazał się niezasadny. 11. Sąd nie zgodził się także ze stroną Skarżącą, iż przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia VAT jest niezgodny z art. 217 Konstytucji RP, w myśl którego nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Skarżąca uzasadniając powyższy zarzut wskazywała, iż zastosowanie przepisu rozporządzenia dotyczącego zaokrąglania kwot do grosza i wyrażonej w nim zasady, że końcówki kwot podatku o wartości 0,5 grosza i wyższe mają być zaokrąglane do 1 grosza skutkuje tym, że wartość deklarowanego przez podatnika podatku należnego jest wyższa niż wartość podatku obliczona na podstawie stawek określonych w ustawie VAT ma charakter daninotwórczy i jego zastosowanie skutkuje objęciem niektórych transakcji wyższą stawką podatku VAT niż stawka określona w ustawie VAT. W ocenie Sądu trudno się zgodzić z powyższą argumentacją Skarżącej. Wskazać bowiem należy, iż w powołanym powyżej przepisie rozporządzenia określono powszechną obowiązującą wszystkich podatników podatku VAT zasadę zaokrąglania w górę jak również zaokrąglania w dół. Zdaniem Sądu takie rozwiązanie powoduje, iż nie można tu mówić wyłącznie o tym, iż zaokrąglanie w górę ma charakter daninotwórczy. W ocenie Sądu powyższą normę należy oceniać także przez pryzmat tego, iż ustawodawca wprowadził zasadę zaokrąglania w dół, której celem jest zmniejszenie zniekształceń oraz ustalenie neutralności opodatkowania w tym przedmiocie. Nie można bowiem wykluczyć, iż powszechna arytmetyczna metoda zaokrąglania w dół każdej części grosza poniżej 0,5 i zaokrąglania w górę każdej części wyższej niż 0,5, w obydwu przypadkach do najbliższego pełnego grosza zmniejsza jakiekolwiek zniekształcenia w ten sposób, że sumy zaokrąglane w dół niwelują sumy zaokrąglane w górę. Warto także podnieść, iż w przypadku braku manipulacji w tym względzie nie sposób ustalić z góry jaka metoda będzie zastosowana. Niepewność w tym przedmiocie a także brak ustalonego wyniku powoduje, iż nie można tu mówić o tym, iż zaokrąglanie w górę ma charakter podatkowotwórczy, w ten sposób, że wartość deklarowanego przez podatnika podatku należnego będzie wyższa niż wartość podatku obliczona na podstawie stawek określonych w ustawie VAT. Na uwagę zasługuje także to, iż nie można wykluczyć sytuacji, w której w danym okresie kwoty będą zaokrąglane wyłącznie w dół. Zdaniem Sądu przyjęta zasada zaokrąglania ma przede wszystkim uzasadnienie praktyczne, bowiem obliczając z danej kwoty należnej (z wartości brutto), podstawę opodatkowania (wartość netto) oraz kwotę podatku, niejednokrotnie nawet w przypadku dużych kwot, możemy spotkać się z sytuacją, że obliczona arytmetycznie podstawa opodatkowania lub kwota podatku zawiera w sobie ułamek 1 grosza. W tym zakresie Sąd zgodził się z poglądami zaprezentowanymi przez organy podatkowy w tej kwestii. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej dotyczących tego, iż grosz jest jednostką monetarną niepodzielną Sąd uznał, iż nie zasługiwały one na uwzględnienie. Spółka uzasadniała w tym zakresie, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego, jednostką pieniężną obowiązującą w Polsce jest złoty, który dzieli się na 100 groszy. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, ceną jest wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy. Z powyższych przepisów wynika, że cena, składająca się z wartości netto artykułu oraz wartości podatku VAT, powinna być podawana w jednostkach pieniężnych - złotych, który dzieli się na 100 groszy. A zatem także elementy ceny, tj. wartość netto artykułu oraz kwota podatku VAT powinny być wyrażane tylko i wyłącznie w obowiązujących jednostkach pieniężnych, czyli w złotych i groszach. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie ustalenie metody zaokrąglania miało na celu to, aby w obrocie prawnym i ekonomicznym nie pojawiały się wartości mniejsze od jednego grosza. Zatem powyższa argumentacja Skarżącej, w zestawieniu z praktycznym skutkiem metody zaokrąglania nie powoduje, iż metoda ta narusza przepisy dotyczące cen, czy też przepisy dotyczące denominacji złotego. 12. Sąd nie uwzględnił także zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia prawa wspólnotowego. W tym zakresie Spółka uzasadniała, iż z przepisów dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej wynika, że prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu zasady polskiego prawa krajowego nakazującej zaokrąglania w górę kwoty podatku VAT, w przypadku gdy końcówka tej kwoty jest równa bądź wyższa od 0,5 grosza, do 1 grosza. Jednocześnie prawo wspólnotowe wymaga, aby zezwolono podatnikom na pomijanie tej części kwot podatku VAT, które wyrażone są w wartości równej ułamkowej części grosza. Zdaniem Skarżącej milczenie Dyrektywy w przedmiocie zaokrągleń i ścisła regulacja pozostałych aspektów opodatkowania transakcji podatkiem VAT wyraźnie wskazuje, że kwoty stanowiące ułamkowe części grosza powinny być pomijane przy określaniu kwoty podatku. Odnosząc się do przytoczonej części uzasadnienia skargi wskazać należy, iż w myśl orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 2008 r. C-484/06 stanowiącego odpowiedź na pytanie prejudycjalne sądu krajowego co do interpretacji I i VI Dyrektywy: Czy zaokrąglanie kwoty podatku od wartości dodanej jest regulowane wyłącznie przez prawo krajowe czy też stanowi ono - w szczególności w świetle art. 11 część A i art. 22 ust. 3 lit. b) i ust. 5 VI Dyrektywy - zagadnienie objęte zakresem prawa wspólnotowego? 2. Jeżeli hipoteza druga pytania pierwszego jest prawidłowa: Czy z przywołanych przepisów dyrektywy wynika, że państwo członkowskie jest zobowiązane do zezwolenia na stosowanie metody zaokrąglenia w dół do ceny jednostkowej towaru, nawet wówczas gdy jedna faktura lub deklaracja obejmuje kilka transakcji? - ETS wyjaśnił, że przepisy I i VI Dyrektywy nie zawierają żadnych regulacji dotyczących zaokrąglania kwot podatku VAT. W szczególności VI Dyrektywa nie odnosi się do tej kwestii. W związku z powyższym do krajowego porządku prawnego państw członkowskich należy ustalenie w granicach prawa wspólnotowego metody i zasad regulujących zaokrąglanie kwoty zadeklarowanej tytułem podatku VAT. Przyjąć zatem należy także zgodnie z tezami występującymi w piśmiennictwie, że państwa członkowskie mogą dowolnie kształtować zasady dotyczące sposobu zaokrąglania kwot VAT przez podatników. Dotyczy to również metody zaokrąglania "w dół", która nie narusza zasad wspólnotowych w zakresie opodatkowania VAT, a zatem przyjęcie takiej metody przez państwo członkowskie nie będzie niezgodne z obowiązującymi zasadami opodatkowania VAT. Na gruncie polskich regulacji dotyczących podatku VAT przyjęta została metoda zaokrąglania arytmetycznego kwot VAT. Oznacza to, iż na wystawianych fakturach końcówki poniżej 0,5 grosza pom-a się, a końcówki 0,5 grosza i wyższe zaokrągla się do pełnego grosza. Mając na uwadze analizowane orzeczenie ETS, należy uznać, że metoda taka jest poprawna. Z uwagi na fakt, iż kwestie te nie są regulowane przez prawo wspólnotowe, brak jest w zasadzie możliwości ich kwestionowania w świetle prawa unijnego. W ocenie Sądu przyjęta przez polskiego ustawodawcę powszechna metoda arytmetycznego zaokrąglania nie sprzeciwia się też zasadzie neutralności i proporcjonalności opodatkowania VAT. 13. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie miał także na uwadze to, iż w podobnej sprawie zostały w dniu 29 czerwca 2007 r. przedstawione ETS przez angielski sąd pytania prawne (sprawa C-302/07 Wetherspoon): Czy zaokrąglanie kwot podatku VAT jest regulowane wyłącznie przez prawo krajowe, czy też przez prawo wspólnotowe? W szczególności, czy art. 2 akapit pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy VAT (1), a także art. 11 część A ust. 1 lit a), art. 12 ust. 3 lit. a) albo art. 22 ust. 3 lit b) (w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2004 r.) szóstej dyrektywy VAT (2) potwierdzają, że zaokrąglanie jest regulowane przez prawo wspólnotowe? 2. W szczególności: i) czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu zasady prawa krajowego lub praktyki przyjętej przez krajowy organ podatkowy, która wymaga zaokrąglania w górę każdej kwoty podatku VAT, w przypadku gdy końcówka tej kwoty jest równa lub wyższa od 0,5 danej najmniejszej jednostki monetarnej (np. 0,5 pensa jest zaokrąglane w górę do pełnego pensa)? ii) czy prawo wspólnotowe wymaga, aby zezwolono podatnikom na zaokrąglanie w dół wszystkich kwot podatku VAT, które zawierają końcówkę stanowiącą część najniższej oficjalnej jednostki monetarnej? 3. W przypadku sprzedaży po cenie zawierającej podatek VAT, na którym poziomie prawo wspólnotowe wymaga, aby dokonywano zaokrąglenia dla celów obliczenia podatku VAT: czy na poziomie ceny jednostkowej, czy na poziomie rodzaju towaru, czy na poziomie każdej dostawy (jeżeli realizowanych jest więcej dostaw w ramach jednego nabycia), czy na poziomie każdej transakcji/nabycia, czy za każdy okres rozliczeniowy podatku VAT, czy też na innym poziomie? Czy na odpowiedź na którekolwiek z pytań mają wpływ wspólnotowe zasady równego traktowania i neutralności podatkowej, z uwagi w szczególności na okoliczność, że w Zjednoczonym Królestwie właściwe organy podatkowe zezwoliły jedynie niektórym przedsiębiorcom na zaokrąglanie w dół naliczanych kwot podatku VAT? Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę miał również na względzie to, iż w opinii rzecznika generalnego z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie J D Wetherspoon PLC (C-302/07) podkreślono, iż zasady zaokrąglania ustala się indywidualnie a przepisy unijne nie zawierają metod zaokrąglania VAT. Natomiast gdy państwa członkowskie ustanawiają je samodzielnie, muszą przestrzegać zasad rządzących wspólnym systemem VAT. 14. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż w świetle przedstawionej wykładni przepisów prawa pomijanie przez Spółkę końcówek kwot podatku VAT o wartości mniejszej niż grosz nie może być uznane za prawidłowe. 15. W tym stanie rzeczy Sąd skargę na indywidualną interpretację na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.