III SA/Wa 2093/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, , po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącej uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł. T. S.A. z siedzibą w W., dalej jako Skarżąca, wnioskiem z 12 marca 2010 r. wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie przechowywania kopii faktur. Minister Finansów [...] maja 2010 r. wydał interpretację uznając, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Jednocześnie poinformował Skarżącą, że przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę taką wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o jej wydaniu. Skarżąca ww. interpretację otrzymała 12 maja 2010 r. (k. 44 akt administracyjnych). Odbiór przesyłki został pokwitowany przez pracownika Skarżącej. Termin do złożenia wezwania upływał zatem w dniu 26 maja 2010 r. (środa). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca złożyła 27 maja 2010 r. Powyższe potwierdza data stempla pocztowego na kopercie w której nadano powyższe wezwanie. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 1 lipca 2010 r. stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżąca pismem z dnia 28 lipca 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. interpretację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 P.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (w tym na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni - od dnia, w którym Strona dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - art. 52 § 3 P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, ze Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu. Nie zastosowała się tym samym do prawidłowego pouczenia Ministra. Sąd zauważa przy tym, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że w takim przypadku skarga strony wniesiona, po nieskutecznym, bo spóźnionym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 23 września 2008r., sygn. akt I FSK 1346/07; z 22 grudnia 2008r., sygn. akt I FSK 1993/08; postanowienie WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1858/08 ). W doktrynie podkreśla się także, że tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczy czynności organów administracji publicznej, od których nie przysługują środki zaskarżenia. Możliwość kwestionowania tych działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa wprowadzono, jako warunek zaskarżenia ich do sądu administracyjnego - dlatego też instytucja ta została wprowadzona do procedury sądowoadministracyjnej, a nie administracyjnej (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wydanie 2, Warszawa 2006 r., s. 149). Autor ten wskazał również, iż brak jest regulacji prawnej, która mogłaby mieć zastosowanie do przywrócenia uchybionego terminu. Podzielając także tą opinię, Bogusław Dauter, (B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2008 r., s. 108-109), zauważył, iż skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest szczególnym środkiem procesowym, który dopuszcza możliwość wzruszenia niezaskarżalnych w zwykłym postępowaniu czynności lub aktów, to tym samym termin do jego wniesienia musi mieć charakter zawity. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela to stanowisko. Z tego powodu wniesioną skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na mocy przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.