III SA/Wa 2094/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi "E." spółka cywilna E.T., K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania sprostowania nazwy spółki w decyzji w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej postanawia - przyznać skarżącej spółce prawo pomocy w zakresie częściowym tj. ustanowić doradcę podatkowego - We wniosku z 13 września 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPPr "E.", spółka cywilna K. C., E.T. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. W uzasadnieniu Spółka wskazała, iż nie posiada środków finansowych na ustanowienie we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika, celem wniesienia skargi kasacyjnej. Podniosła, iż próby ustalenia warunków współpracy z pełnomocnikami zakończyły się niepowodzeniem. Spółka od początku rozpoczęcia swojej działalności gospodarczej znajduje się w trudnej sytuacji finansowej w związku z działaniami Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. Spółka została zmuszona do wstrzymania prowadzenia działalności gospodarczej i decyzją Prezydenta W. z [...] stycznia 2009 r. została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Powołując się na przepisy Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych wskazuje, iż instytucja prawa pomocy ma służyć realizacji prawa do sądu. Odnosząc się do swojej sytuacji finansowej wyjaśniła, iż posiada środki w wysokości 417 zł i nie prowadzi działalności, która mogłaby przynieść zysk. Nie uzyskuje dochodów. Wskazała ponadto, iż podjęła wszystkie działania w celu pozyskania środków koniecznych do prowadzenia postępowania, ale działania organu podatkowego uniemożliwiły zgromadzenie tych środków. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) - stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że Skarżąca składając wniosek o prawo pomocy zażądała ustanowienia doradcy podatkowego. Wniosek ten, obejmował więc żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Mając to na uwadze, zauważyć należy, że zgodnie z art. 246 §2 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie osobie prawnej a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawa pomocy w zakresie częściowym, może nastąpić wtedy, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ze złożonych przez Skarżącą oświadczeń wynika, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku i nie osiąga dochodów. Dysponuje środkami finansowymi jedynie w wysokości 417 zł. W związku z czym, nie jest w stanie we własnym zakresie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Decydując o ustanowieniu pełnomocnika Referendarz sądowy kierował się przede wszystkim argumentacją zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 czerwca 2008 r. (I FZ 240/08). Sąd ten stanął wówczas na stanowisku, że oceniając zasadność wniosku o przyznanie pełnomocnika Sąd powinien uwzględnić procesową konieczność jego powołania, tj. powinien brać pod uwagę takie elementy jak: aktualne stadium postępowania, dotychczasowy sposób postępowania strony przed sądem, konieczność posiadania szczególnych uprawnień przy wykonywaniu czynności procesowych - przymus adwokacko-radcowski (podkr. własne). W niniejszej sprawie szczególnego znaczenia nabiera ostatnio wymieniony element. Z treści pism Skarżącej wynika bowiem, że zamierza ona wnieść skargę kasacyjną od zapadłego wobec niej wyroku z 30 czerwca 2010 r. Tymczasem w świetle art. 175 P.p.s.a. wyłącznie uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej jest profesjonalny pełnomocnik w osobie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. Wobec powyższego, a nadto wobec złożonych przez Skarżącą oświadczeń, uzasadnione jest stwierdzenie, że z uwagi na brak dostatecznych środków, nie jest ona w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym, na podstawie art. 243 §1, art. 245, art. 246 §2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.