III SA/Wa 2125/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenia postępowania w sprawie 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. uchylił czynności egzekucyjne przeprowadzone w postępowaniu egzekucyjnym przeciwko Skarżącemu – W. W. w postaci zajecia wynagrodzenia za pracę dokonanego 1 sierpnia 2006 r. Organ wskazał, że postanowieniem z [...] marca 2010 r. umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] z uwagi na przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2001 r. oraz za luty 2002 r., co spowodowało wygaśnięcie zobowiązania osoby trzeciej wynikającego z decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej. W związku z powyższym Organ, powołując się na art. 60 § 1 ustwy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 u.p.e.a., powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W zażaleniu od powyższego postanowienia Skarżący, powołując się na art. 141 § 1 w zw. z art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej: K.p.a.), art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: O.p.), art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199 z późn. zm., dalej: nowelizacja O.p. z 30 czerwca 2005 r.), art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387 z późn. zm., dalej nowelizacja O.p. z 12 września 2002 r.) oraz art. 107 i art. 118 § 1 O.p., wniósł o jego uchylenie. Skarżący podniósł, że z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, czy dokonano w nim uchylenia wszystkich czynności dokonanych od dnia zajęcia wynagrodzenia za pracę , tj. od dnia 1 sierpnia 2006 r., a co za tym idzie - czy Strona domagać się może od wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zwrotu wszystkich wyegzekwowanych z wynagrodzenia za pracę kwot, czy też uchylone zostaną czynności podjęte dopiero od określonej daty. Ponadto, zdaniem Skarżącego tytuły wykonawcze były bezprzedmiotowe. Skarżący wyjaśnił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dwukrotnie wypowiadał się o wadliwości analogicznej decyzji do tej będącej podstawą wydania ww. tytułów wykonawczych, adresowanej do drugiego z odpowiedzialnych jako osoby trzeciej za zaległości D. sp. z o.o. i ostatecznie wyrokiem z 2 czerwca 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/WA 250/09, potwierdził brak istnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność osób trzecich. W ocenie Skarżącego wierzyciel winien wydać jedną decyzję o solidarnej odpowiedzialności obu członków zarządu, w miejsce dwóch oddzielnych. Prowadzenie dwóch odrębnych postępowań za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług oraz wydanie dwóch decyzji w tym zakresie stoi bowiem w sprzeczności z zasadą wynikającą z art. 107 § 1 O.p., statuującego solidarną odpowiedzialność osób trzecich calym ich majątkiem za zaleglości podatkowe podatnika. Skarżacy podniósł również zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 116 § 1 O.p., dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dodatkowo, zdaniem Skarżacego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w pismach z 19 i 24 lutego 2010 r. błędnie określił datę przedawnienia zobowiązań, gdyż nie uwzględnił art. 21 nowelizacji O.p. z 30 czerwca 2005 r. Ponadto Skarżący wskazał, iż decyzję o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wydano z naruszeniem art. 118 oraz art. 107 O.p., albowiem decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być wydana lub egzekwowana, jeśli przed jej wydaniem lub po jej wydaniu zobowiązanie podatkowe podatnika (Spółki), za którego długi odpowiada osoba trzecia, ulegnie przedawnieniu. Skarżący stwierdził również, iż wskutek przedawnienia zobowiązań Spółki i w konsekwencji bezprzedmiotowości decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe Spółki, postanowienie oraz wszystkie dokonane w toku postępowania czynności egzekucyjne powinny być uchylone. Postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy, powołując się na art. 60 § 1 i art. 59 u.p.e.a. uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła potrzeba wydania w trybie art. 60 § 1 u.p.e.a. zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż w sprawie, stosownie do treści art. 62 u.p.e.a. oraz art. 773 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej prowadzonej wobec Skarżącego w zakresie zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy Zobowiązanego – B. sp. z o.o. Ponadto wskazał, że w myśl art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 19-20 K.p.a. na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek kontroli właściwości do rozstrzygnięcia danej sprawy. Wyjasnił również, że art. 62 u.p.e.a dopuszcza przy zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej możliwość zmiany organu egzekucyjnego poprzez wyznaczenie właściwego organu do dalszego prowadzenia egzekucji. Mając na uwadze powyższe Organ wyjaśnił, że skoro postanowieniem z 21 września 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w M. wyznaczył Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w M. do dalszego łącznego prowadzenia egzekucji sądowej i administracyjnej przeciwko Skarżącemu, to Komornik ten przejął prowadzenie egzekucji skierowanej do ww. prawa majątkowego zobowiązanego celem kontynuowania jej w trybie przepisów zawartych w K.p.a. W ocenie Organu, na mocy ww. postanowienia z [...] września 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. przestał być zatem uprawnionym do prowadzenia egzekucji z wynagrodzenia zobowiązanego, a stał się nim Komornik Sądowy Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w M.. Oznacza to, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. stał się niewłaściwym do rozpatrzenia wniosku w sprawie uchylenia zastosowanego środka egzekucyjnego - egzekucji z wynagrodzenia oraz wydawania zaskarżonego postanowienia w sprawie uchylenia czynności egzekucyjnych. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego M. powinien - zdaniem Organu odowławczego - stosownie do 65 § 1 K.p.a., przekazać w drodze postanowienia wniosek Strony do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M., a nie orzekać w przedmiotowej sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej powyższe nieprawidłowości świadczą o braku ustaleń faktycznych w świetle art. 62 u.p.e.a., a także stanowią o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., stosowanego na mocy art. 18 u.p.e.a.. Dodatkowo Organ wskazał, iż podniesiona przez Stronę kwestia nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie może być przedmiotem postępowania wszczętego z wniosku o uchylenie czynności egzekucyjnych, gdyż w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy O.p. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący zarzucił zarzucił naruszenie: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 70 § 1 i § 4 O.p., art. 107 oraz art. 118 § 1 O.p., art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199), art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387.), art. 8 i 9 K.p.a. Skarżący podniósł, iż mimo zbiegu egzekucji w trybie art. 62 u.p.e.a naczelnik pozostaje organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie, a co za tym idzie jest właściwy do rozpoznania wniosków Strony, w tym wniosku o uchylenie dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącego zbieg egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej nie oznacza zbiegu prowadzonych postępowań egzekucyjnych administracyjnego i sądowego, bowiem rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie wyznaczenia organu egzekucyjnego dotyczy egzekucji z tego konkretnego składnika majątkowego, do którego nastąpił zbieg egzekucji, tj. do wynagrodzenia za pracę, a nie całej egzekucji administarcyjnej i sądowej. Zbieg egzekucji nie powoduje ex lege zawieszenia czy umorzenia prowadzonego administracyjnego postępowania egzekucyjnego, w ramach którego doszło do zbiegu egzekucji. Postępowanie to nadal toczy się dopóki dopóty nie zostanie umorzone lub zakończone w inny sposób. W jego toku zobowiązany może występować z wnioskiem o jego umorzenie i to niezależnie od tego czy doszło do zbiegu egzekucji. Skarżący podniósł również, iż wyznaczenie Komornika sądowego do łącznego prowadzenia egzekucji nie oznacza, że organ ten przejmuje wszystkie prawa i obowiązki innego organu egzekucyjnego, którego egzekucja była w zbiegu, a także nie zwalnia administracyjnego organu egzekucyjnego w przypadku wystąpienia okoliczności opisanych w art. 59 § 1 u.p.e.a. W opinii Skarżącego odmienne rozumienie ww. przepisów prowadziłoby do sytuacji, w której zobowiązany nie miałby możliwości podnoszenia skutecznie w toku sadowego postępowania egzekucyjnego argumentów przemawiających za umorzeniem tego postępowania, a tym samym zostałby pozbawiony środków obrony swoich interesów. Na obronę swojego stanowiska Skarżący przytaczył orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/GI 260/08, w Olsztynie z 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 172/08 i we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn akt I SA/Wr 1048/09. Zdaniem Skarżącego w przedmiotowej sprawie organ nadzoru nad organem egzekucyjnym był właściwym do rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne dokonane przez administracyjny organ egzekucyjny zaś wskazanie na konieczność przekazania skargi strony w tym przedmiocie komornikowi sądowemu wyznaczonemu do łącznego prowadzenia egzekucji nie znajduje uzasadnienia prawnego, gdyż nie posiada kompetencji o których mowa w at. 54 § 5-6 u.p.e.a.. Według Skarżącego tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne były od początku bezprzedmiotowe. Wynika to z faktu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dwukrotnie wypowiadał się o wadliwości analogicznej decyzji, jak ta, będąca podstawą wydania tytułów wykonawczych, adresowanej do drugiego z odpowiedzialnych jako osoby trzeciej za zaległości Spółki – J. K.. Zdaniem Skarżącego wierzyciel powinien prowadzić w przedmiotowej sprawie jedno postępowanie wobec Strony oraz J. K. łącznie. Tymczasem wobec obu członków zarządu toczyły się dwa odrębne postępowania za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług oraz wydane zostały dwie decyzje. Skarżący, powołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2009 r., sygn akt FPS 4/08 wskazał, że "choć pożądanym byłoby prowadzenie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich jednego postępowania przeciwko wszystkim zobowiązanym osobom, to w świetle regulacji procesowych nie może być poczytywane za błąd prowadzenie odrębnych postępowań pod warunkiem, iż postępowania te obejmą wszystkich zobowiązanych". Zdaniem Skarżącego nie można uznać za prawidłowe stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, iż przepisy O.p. nie mają zastosowania w egzekucyjnym postępowaniu w administracji. W przekonaniu Skarżącego analiza przepisów Ordynacji podatkowej jest niezbędna w celu wskazania właściwego zakresu czynności egzekucyjnych, które w prowadzonym postępowaniu powinny być uchylone. W przekonaniu zobowiązanego zobowiązanie pierwotne uległo w przedmiotowej sprawie przedawnieniu w dniu 24 kwietnia 2007 r. i od tego momentu nie mogła być prowadzona egzekucja z majątku zobowiązanego, a czynności dokonane po tym terminie powinny być uchylone. W ocenie Skarżącego w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 59 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel w pismach z 19 i 24 lutego 2010 r. stwierdził bowiem, iż zobowiązanie Spółki, za które Zobowiązany odpowiada jako osoba trzecia uległy przedawnieniu: zaległość w podatku od podatku od towarów i usług za luty 2002 r. z dniem 31 grudnia 2007 r. oraz zaległość w podatku od toawarów i usług za listopad-grudzień 2002 r. z dniem 31 grudnia 2009 r. W przekonaniu Skarżącego wierzyciel błędnie określił datę przedawnienia się przedmiotowych zobowiązań, nie uwzględnił bowiem przepisu art. 21 nowelizacji O.p.z 30 czerwca 2005 r. Zdaniem Skarżącego zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług uległy przedawnieniu w dniu 24 kwietnia 2007 r. Ponadto Skarżący wskazał, iż przepisy art. 118 § 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 O.p. stanowią podstawę niekwestionowanej w doktrynie prawa podatkowego zasady, że decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być wydana lub egzekwowana jeśli przed jej wydaniem lub po jej wydaniu zobowiązanie podatkowe podatnika (lub Spółki), za którego długi odpowiada osoba trzecia (np. członek zarządu), ulegnie przedawnieniu. Wskutek przedawnienia zobowiązań Spółki i w konsekwencji bezprzedmiotowości decyzji orzekającej o odpowiedzialności Strony jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe Spółki, dokonane w toku postępowania egzekucyjnego czynności powinny być uchylone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując w calości dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Uzupełniając skargę pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Skarżący podniósł, iż w świetle powołanej w odpowiedzi na skargę uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt III CZP 133/09, nie można uznać za zasadne twierdzeń Dyrektora Izby Skarbowej, iż Naczelnik przestał być organem egzekucyjnym uprawnionym do prowadzenia egzekucji. Organ ten utracił jedynie możliwość stosowania środków egzekucyjnych. Natomiast pozostaje on uprawniony do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia czynności egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga była uzasadniona gdyż zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań przypomnieć należy, że zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 60 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego następuje z mocy samego prawa. Jednakże w razie potrzeby organ egzekucyjny wydaje odrębne postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Potrzebę wydania takiego postanowienia mogą uzasadniać w szczególności wątpliwości w przedmiocie rzeczywistych skutków wywołanych umorzeniem postępowania egzekucyjnego, a także interes prawny uczestników umorzonego postępowania albo osób trzecich (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2004 r., III SA 916/02, LEX nr 134003). Postępowanie odnośnie do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych jest samodzielnym postępowaniem, w którym organ egzekucyjny wydaje uwzględniające ten wniosek postanowienia lub postanowienia o odmowie uchylenia czynności (wyrok NSA w Łodzi z dnia 14 maja 1997 r., I SA/Łd 365/96, LEX nr 29815) - Komentarz do art. 60 u.p.e.a., [w:] D.R. Kijowski (red.), E. Cisowska-Sakrajda, M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj, P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Starzyński, R. Suwaj, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX, 2010. W przedmiotowej sprawie istniały wątpliwości dotyczące skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego polegające na określeniu momentu utraty skuteczności zastosowanych środków egzekucyjnych w następstwie przedawnienia egzekwowanych obowiązków. Istotnym jest także, iż wątpliwości te nie zostały wyjaśnione w postanowieniu organu egzekucyjnego w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący zatem, zdaniem Sądu, posiadał także interes prawny w wydaniu postanowienia w sprawie uchylenia czynności egzekucyjnych, albowiem jego rozstrzygnięcie mogło przyczynić się do określenia momentu, od którego prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, to jest niedopuszczalne. Jednakże wydane w niniejszej sprawie orzeczenia nie odnoszą się wcale do powyższych kwestii , a zasadniczym argumentem organu odwoławczego stanowi okoliczność zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej, co jego zdaniem skutkuje niemożnością rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Jak przyznał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, powyższy argument ma swoje uzasadnienie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt III CZP 133/09, zgodnie z którą organ egzekucyjny wskazany przez sąd na podstawie art. 773 § 1 k.p.c. prowadzi obie egzekucje łącznie w całości. Dyrektor Izby Skarbowej przyjmując to stanowisko pominął jednak istotną dla sprawy okoliczność, a mianowicie to, iż mimo wydania w dniu 21 września 2006 r. postanowienia Sądu Rejonowego w M. sygn. akt [...], w sprawie wyznaczenia Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w M. do dalszego łącznego prowadzenia egzekucji sądowej i administracyjnej przeciwko Skarżącemu, organ egzekucyjny prowadził dalej egzekucję administracyjną w przedmiotowej sprawie, dokonując choćby w dniu 17 lipca 2007 r. zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Organ odwoławczy nie był również konsekwentny w tym zakresie, albowiem postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie umorzenia prowadzonego w stosunku do Skarżącego postępowania egzekucyjnego. Takie działanie nie budzi zaufania do władzy publicznej naruszając tym samym zasadę określoną w art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, jeżeli zarówno organ egzekucyjny jak i odwoławczy po zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową podejmowały czynności postępowania egzekucyjnego zarówno o charakterze wykonawczym jak i orzeczniczym, to w zakresie rozstrzygnięcia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych nie mogą zasłaniać się tezą zawartą w powołanej uchwale i uznać się za niewłaściwe w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze zarzutów naruszenia: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 70 § 1 i § 4 O.p., art. 107 oraz art. 118 § 1 O.p., art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199), art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387.), art. 8 i 9 K.p.a. Sąd stwierdza, że kwestią zasadniczą w tej sprawie jest okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1892/10 uchylił wydane w stosunku do Skarżącego postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że organ rozpoznając ponownie sprawę winien dokonać analizy przepisów dotyczących przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych, a w szczególności wskazanych przez Skarżącego przepisów art. 70 § 1 i § 4 O.p., art. 21 ustawy zmieniającej z 30 czerwca 2005 r. oraz art. 20 § 2 ustawy zmieniającej z 12 września 2002 r. Organ winien również uzupełnić materiał dowodowy poprzez wystąpienie do wierzyciela o przedłożenie dokumentów niezbędnych do dokonania ustaleń w zakresie określenia momentu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku w wyniku przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2001 r. oraz luty 2002 r. Brak tych dokumentów uniemożliwia dokonanie ustaleń w zakresie momentu przedawnienia tych zobowiązań. Tym samym kwestia określenia momentu wygaśnięcia egzekwowanych zobowiązań podatkowych wpływająca na ustalenie dopuszczalności egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, w pierwszej kolejności winna być przedmiotem oceny przy rozstrzygnięciu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i ta będzie miała kluczowe znaczenie dla ustalenia praw i obowiązków Skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego (egzekucyjnego) zgodnie z zasadą określoną w art. 9 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Może się bowiem okazać, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego wyjaśni wątpliwości co do momentu skuteczności zastosowanych środków egzekucyjnych i tym samym pozbawi Skarżącego interesu prawnego dla wydania postanowienia w zakresie uchylenia czynności egzekucyjnych. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił je stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O zakresie w jakim uchylone postanowienie nie może być wykonana sąd orzekł stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach był art. 200 i 205 p.p.s.a.