III SA/Wa 2138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą na Ukrainie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, maj, czerwiec 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S. sp. z o.o. (dalej zwana: "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, maj, czerwiec 2014 r. W piśmie z 6 lutego 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na grożącą Skarżącej szkodę wynikającą z faktu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik wyjaśnił, że przeciwko Skarżącej wystawione zostały tytuły egzekucyjne i Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. dokonał zajęcia rachunku bankowego Skarżącej. W ocenie pełnomocnika ewentualne wykonanie decyzji spowoduje dla Skarżącej znaczną szkodę i w sposób poważny zachwieje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej. Wykonanie decyzji w istotnym stopniu utrudni funkcjonowanie Skarżącej. Pełnomocnik nadmienił, że brak wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do zajęcia pojazdów, co spowoduje utratę możliwości wykonywania działalności gospodarczej. Pełnomocnik wskazał ponadto, że Skarżąca zapłaciła już podatek VAT wliczony w cenę paliwa w kwocie 57.721 zł, zaś w wyniku wykonania decyzji podatek ten Skarżąca będzie zmuszona zapłacić ponownie, co łącznie da 115.442 zł, które stanowi istotną kwotę dla Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Pełnomocnik Skarżącej nie wskazał okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia Skarżącej niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podał konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Sąd nie dysponuje danymi o stanie majątkowym Skarżącej, zaś zweryfikowanie tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem majątku Skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się przy uwzględnieniu szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej. Rację ma pełnomocnik, że kwota 115.442 zł jest znaczna, ale jednocześnie wskazuje, że wykonanie decyzji "zachwieje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej", "utrudni funkcjonowanie Skarżącej". Z powyższego nie wynika, że Skarżąca nie dysponuje kwotą określoną w zaskarżonej decyzji, zaś wykonie decyzji będzie tylko rzutowało na bieżące zadania, ale nie spowoduje, że Skarżąca tych zadań nie będzie mogła wykonać, zachwieje jej to płynność finansową, bądź spowoduje skutki, których nie da się odwrócić. Stwierdzenie, że wykonanie decyzji "utrudni funkcjonowanie Skarżącej" utwierdza Sąd w przekonaniu, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że pełnomocnik nie podaje żadnych konkretnych informacji, żadnych konkretnych kwot przychodów, należności, ilości zatrudnionych pracowników, wielkości prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez pełnomocnika jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu poza wysokością kwoty zobowiązania wynikającą z decyzji. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. Z wniosku nie wynika jaka jest aktualna sytuacja majątkowa Skarżącej, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.