III SA/Wa 2142/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych i ustanowić na jego rzecz radcę prawnego Skarżący K.G. zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Wykonując wezwanie Sądu Skarżący przesłał wypełniony formularz PPF, w którym zaznaczył, iż domaga się również zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazał, iż z powodu choroby jest częściowo niezdolny do pracy. Działalności rolniczej nie prowadzi, gdyż pozbawiono go własności działki siedliskowej. Skarżący wymienił schorzenia na jakie cierpi oraz leki jakie zażywa. Do majątku zaliczył dom oraz nieruchomość rolną. Skarżący mieszka sam. Utrzymuje się z zasiłku z opieki wynoszącego 87 zł na miesiąc. Skarżący przedstawił pismo z 26 lutego 2014 r. w sprawie podwyższenia zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Jak się wskazuje w literaturze oraz w orzecznictwie prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku (por. H. Knysiak-Molczyk, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 628; postanowienie NSA z 29 stycznia 2014 r., II FZ 1379/13). Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych informacji wynika bowiem, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Utrzymuje się z zasiłku z pomocy społecznej w kwocie 87 zł. Jak sam oświadczył nie uzyskuje dochodu z gospodarstwa rolnego. Z powyższego wynika zatem, że środki, którymi Skarżący dysponuje są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznać należało, iż zachodzą przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 254 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.