III SA/Wa 216/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. i I kwartał 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz R.P. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "Organ odwoławczy") z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. i I kwartał 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe za zaległości podatkowe C. S.A (dalej: "Spółka"), w podatku od towarów i usług za XII 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. NUS orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za: - grudzień 2014 r. w kwocie 26.380,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 11.743,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.739,80 zł. - I kwartał 2015 r. w kwocie 9.154,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 3.892.00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 862.81 zł. Łącznie kwota do zapłaty należności głównej na dzień wydania skarżonej decyzji wynosiła: 35 534,00 zł, odsetek za zwłokę: 15 635,00 zł, oraz koszty egzekucyjne: 2 602,61 zł. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 116 § 1 w związku z art. 116 § 4, 120, 122 i 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm., dalej: "O.p.". DIAS decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIAS wskazał w pierwszej kolejności, że terminy płatności zobowiązań w podatku od towarów i usług za XII 2014 r. i I kwartał 2015 r. upływały odpowiednio w dniach: 26.01.2015 r. oraz 27.04.2015 r. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za XII 2014 r. i I kwartał 2015 r. został przerwany zgodnie z art. 70 § 4 O.p. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w dniu 27.05.2015 r. na podstawie tytułu wykonawczego [...] dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku [...] S.A. oraz w dniu 18.07.2015 r. na podstawie tytułu wykonawczego [...] dokonał kolejnego zajęcia rachunku bankowego spółki ww. banku. W konsekwencji według stanu na dzień wydania mniejszego rozstrzygnięcia przedmiotowe ww. zobowiązania podatkowe Spółki pozostają wymagalne. Ponadto zgodnie z wpisem w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 12.09.2019 r. Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu - od 21.10.2013 r. do 14.12.2015 r. i członka zarządu od 14.12.2015 r. do 24.11.2016 r., natomiast L. S. pełnił funkcję wiceprezesa zarządu - od 21.10.2013 r. do 14.12.2015 r., członka zarządu - od 14.12.2015 r. do 24.11.2016 r. W związku z powyższym Strona bezspornie pełniła funkcję członka zarządu Spółki, w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za XII 2014 r. i I kwartał 2015 r. upływały odpowiednio w dniach: 26.01.2015 r. oraz 27.04.2015 r. Została zatem spełniona przesłanka określona w art. 116 § 2 O.p. W kontekście kolejnej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności Skarżącego DIAS wskazał, że egzekucja administracyjna wobec majątku Spółki w związku z nieuregulowaniem zobowiązań w podatku od towarów i usług za XII 2014 r. i I kwartał 2015 r. była prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 23.04.2015 r. o nr [...], z dnia 24.06.2015 r. o nr [...], wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., działającego jako organ egzekucyjny. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podjęto szereg czynności zmierzających do realizacji obowiązków wynikających z ww. tytułów. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. skierował w dniu 14.05.2015 r. oraz 08.07.2015 r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spółki do Bank [...] S.A. (data odbioru przez bank: 27.05.2015 r. i 17.07.2015 r.). Ww. bank w dniu 29.05.2015 r., 21.07.2015 r. poinformował, że zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego należącego do dłużnika nie mogą zostać zrealizowane, gdyż rachunek bieżący wykazuje brak środków. Wystąpił zbieg egzekucji wobec wierzytelności dłużnika z Komornikami Sądowymi z W., W. oraz z ZUS [...] oddziałem w W.. Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych wraz zawiadomieniami zostały doręczone Spółce w dniu 27.05.2015 r. oraz 17.07.2015 r. Z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, iż Spółka nie figuruje w Rejestrze Pojazdów, natomiast z wykazu ksiąg wieczystych, że spółka nie figuruje w Rejestrze Ksiąg Wieczystych. Zawiadomieniem z dnia 6.07.2018 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, skierowanym do P. Sp. z.o.o, organ egzekucyjny wezwał dłużnika, aby należnej od niego kwoty bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Pismem z dnia 3.06.2019 r. P. Sp. z o.o. zawiadomiła, iż Spółka nie jest i nie była dłużnikiem, ani wierzycielem P. Sp. z o.o. W toku postępowania egzekucyjnego ustalono, że pod adresem wskazanym jako adres siedziby Spółki, tj. W. ul. [...] mieści się blok mieszkalny. W KRS nie wskazano szczegółowo numeru lokalu. Uzyskano informacje, że w budynku nie ma lokali usługowych, w których mogłaby być prowadzona działalność. Na posesji brak oznaczeń firmy. Organ egzekucyjny skierował do prezesa zarządu W. B. wezwanie o wskazanie majątku Spółki. Wezwanie nie zostało podjęte. Weryfikacja wskazała, że Spółka posiada udziały w N. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o. i C. Sp. z o.o. Jednakże ww. spółki nie są aktywne w KRS, co oznacza, że spółki nie prowadzą bieżącej działalności i ich wartość jest znikoma. W dniu 24.09.2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], wydał dla Spółki postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy DIAS uznał, że Organ pierwszej instancji prawidłowo wykazał zaistnienie przesłanki warunkującej odpowiedzialność osoby trzeciej - tj. bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. DIAS skonstatował, że Spółka posiada niespłacone zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 01-12/2013 r., 01-08.10-12/2014 r., przyjąć należy, iż Spółka stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust.1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2003 r. nr 60, poz. 535 ze zm., - wówczas Prawo upadłościowe i naprawcze, dalej Prawo upadłościowe), a obowiązkiem jej zarządu (w osobie Strony) było zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Spółka od 20 lutego 2013 r. zaprzestała regulowania zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych. W zaskarżonej decyzji NUS analizując przesłanki egzoneracyjne odpowiedzialności Strony wskazał na zaistnienie w czasie pełnienia przez Stronę obowiązków w zarządzie Spółki przesłanki upadłości określonej w art. 11 ust. 1 Prawo upadłościowe z uwagi na nieuregulowanie zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 01-12/2013 r., 01-07/2014 r., 10-12/2014 r., 01-10/2015 r., i w podatku z tytułu towarów i usług za 12/2014 r., i I kwartał 2015 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z oceną Organu pierwszej instancji Spółka stała się niewypłacalna wraz z upływem terminu płatności zobowiązania w podatku PIT za 01/2013 r., a zatem w momencie pełnienia funkcji w zarządzie przez Stronę. W ocenie Organu odwoławczego wniosek o upadłość powinien zostać złożony w terminie dwóch tygodni od dnia 20 lutego 2013 r. Mając na uwadze nieuregulowane ww. zobowiązania podatkowe, Organ odwoławczy wskazał, że obejmując funkcję prezesa zarządu Skarżący, powinien wykazać się należytą starannością m. in. poprzez zapoznanie się ze stanem finansowym Spółki i w terminie czternastu dni złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, tj. do dnia 4 listopada 2013 r. Z akt sprawy nie wynika, aby taki wniosek został złożony, przez Skarżącego. Strona przyjmując funkcję Prezesa Zarządu Spółki przejęła obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości po poprzednim Zarządzie, który z tego obowiązku się nie wywiązał. Bowiem przesłanka do postawienia Spółki w stan upadłości zaszła w związku z niezapłaceniem pierwszych zobowiązań, tj. w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń tj. od 01/2013 r., a więc jeszcze przed objęciem przez Skarżącego funkcji w zarządzie Spółki. Okoliczność ta nie wpływa jednakże na odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki powstałe w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie w okresie wykonywania przez Skarżącego obowiązków w zarządzie Spółki doszło do nieuregulowania zobowiązania podatkowego w podatku z tytułu towarów i usług za 12/2014 r., I kwartał 2015 r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 12/2013 r., 01-07/2014 r., 10-12/2014 r., 01-10/2015 r. Nie mamy zatem tu do czynienia z przejściowymi trudnościami czy zatorami płatniczymi, lecz z trwałym zaprzestaniem płacenia długów, a więc niewypłacalnością w rozumieniu art. 11 ust. 1 Prawo upadłościowe. Co prawda Strona podniosła, że został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, który powinien być uznany za zgłoszony w terminie. Z akt sprawy wynika, że dnia 13 listopada 2013 r. wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości wobec Spółki, którego wnioskodawcą był wierzyciel Spółki. Organ odwoławczy wskazał natomiast, że zarząd był zobowiązany do złożenia wniosku już w marcu 2013 r. Ponadto sąd postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. oddalił ww. wniosek. Rozpatrując przesłankę umożliwiającą uwolnienie od odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, DIAS stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący przedłożył stosowne dokumenty potwierdzające istnienie majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja. W związku z powyższym kolejna przesłanka uwalniająca Stronę od odpowiedzialności podatkowej zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. nie zaistniała. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Strona podniosła zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 120 O.p. poprzez wykładnię przepisów prawa podatkowego wykraczającą poza rezultaty wykładni gramatycznej oraz celowościowej; b. art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych; c. art. 122 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niepodjęcie stosownych działań w tym celu; d. art. 127 O.p., tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, poprzez przyjęcie przez Organ odwoławczy (który wydał zaskarżoną decyzję), że przesłanki ogłoszenia upadłości powstały w innym czasie niż zostało to utrwalone w decyzji wydanej w toku pierwszej instancji; e. art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego; f. art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do zawarcia niewłaściwych ustaleń w zaskarżonej decyzji. 2. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. 116 § 1 w związku z art. 116 § 4 O.p. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji, niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez przyjęcie, iż zachodzą przesłanki uprawniające Organ do ustalenia zobowiązania podatkowego w związku z zaległościami podatkowymi Spółki pomimo tego, że w sprawie Spółki został złożony wniosek o upadłość (tj. zaistniała przesłanka wyłączająca odpowiedzialność podatkową Skarżącego - jako osoby trzeciej w rozumieniu ww. przepisu). Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Na wstępie dokonując kontroli skarżonej decyzji Sąd stwierdza, że organ wydając skarżoną decyzję spełnił wymaganie wynikające z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 O.p. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zgodnie z art. 118 O.p. organ mógł wydać decyzję o odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki, gdyż nie upłynęło 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Sąd zauważa także, że spełnione zostały tzw. pozytywne przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej wynikające z art. 116 O.p. tj. egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna a Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w dniu upływu terminu płatności zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za 12/2014 r. i I kw. 2015 r. Tym samym Sąd nie podziela zarzutów skargi w części dotyczącej nieprawidłowego, zdaniem Skarżącego, prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Bezsprzeczne jest również to, że w okresie wykonywania przez Skarżącego obowiązków w zarządzie Spółki doszło do nieuregulowania zobowiązania podatkowego w podatku z tytułu towarów i usług za 12/2014 r., I kwartał 2015 r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 12/2013 r., 01-07/2014 r., 10-12/2014 r., 01-10/2015 r. W kontekście zarzutów skargi należy podkreślić, że rację ma Skarżący, iż data powstania przesłanek ogłoszenia upadłości powinna zostać ustalona precyzyjnie, zaś obowiązek w tym zakresie obciąża organy podatkowe. W tym względzie organ nie sprostał powyższemu wymogowi. Słusznie podniósł zatem Skarżący, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie wskazały jednoznacznie daty, w której powstały przesłanki do ogłoszenia upadłości, w konsekwencji nie można zweryfikować momentu, w którym należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Zdaniem Sądu organ nie wskazał w istocie w sposób precyzyjny kiedy w jego ocenie powinien być złożony wniosek o upadłość. Wskazał bowiem w zasadzie dwa terminy: marzec 2013 r. (str. 12 skarżonej decyzji), 4 listopada 2013 r. (str. 11 skarżonej decyzji), podnosząc nieuregulowanie zobowiązań podatkowych. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony w dniu 13 listopada 2013 r. przez wierzyciela ale został oddalony. Przy czym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie mógł na podstawie akt sprawy ustalić przyczyny oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Powyższe może mieć istotne znaczenie dla oceny zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej wskazanej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. bowiem Skarżący objął funkcję członka zarządu w dniu 21.10.2013 r. a więc organ powinien uwzględnić okres w którym Skarżący mógł się zapoznać z sytuacją finansową Spółki i podjąć odpowiednie działania. Ponadto istotna jest także przyczyna oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości w kontekście ww. przesłanki egzoneracyjnej. Co więcej Organ odwoławczy w ogóle nie dokonał analizy sytuacji finansowej Spółki w okresie, w którym Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Wskazując jedynie na ww. zaległości podatkowe, organ uznał, że wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, a skoro Skarżący takiego wniosku nie złożył, to nie wystąpiła przesłanka uwalniająca go od odpowiedzialności. Sąd nie podziela poglądu Organu, że obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstaje już w momencie niezapłacenia jednego czy kliku długów. Wprawdzie literalna wykładnia art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego może doprowadzić do wniosku, że niezapłacenie choćby jednego wymagalnego zobowiązania pieniężnego powoduje niewypłacalność dłużnika w rozumieniu tego przepisu, to jednak wykładnia celowościowa wskazuje na to, że niewykonywanie zobowiązań, prowadzące do uznania dłużnika za niewypłacalnego winno mieć charakter trwały i dotyczyć przeważającej części zobowiązań. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę wyrażeń "niewykonywanie", a nie "niewykonanie" i użycie liczby mnogiej "zobowiązań", a nie pojedynczej "zobowiązania" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II FSK 1743/12; wyrok Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2011 r., CSK 211/10, LEX 738136, Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 27 czerwca 2013 r., III AUa 1293/12, LEX nr 1342231). Użyty w art. 11 § 1 Prawa upadłościowego zwrot "nie wykonuje" świadczy o ciągłym (trwającym) takim właśnie stanie rzeczy, uzasadniającym zgłoszenie wniosku o upadłość. Ustawodawca nie posłużył się zwrotem "nie wykonał" zobowiązania. W wyroku z 19 stycznia 2011 r. sygn. akt V CSK 211/10 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że o niewypłacalności w rozumieniu powyższego przepisu można mówić dopiero wtedy, gdy dłużnik z braku środków przez dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań (Lex nr 738136). Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2014 r. (I FSK 1603/13) stwierdzając, że niewypłacalność w rozumieniu art. 11 Prawa upadłościowego istnieje wtedy gdy dłużnik z braku środków nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań (LEX nr 1590710). Natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z 4 października 2011 r. (sygn. akt I UK 113/11, OSNP 2012/23-24/293, LEX 1230275) wskazał m.in., że trwałe zaprzestanie płacenia długów oznacza, iż dłużnik nie tylko obecnie nie płaci długów, ale także nie będzie tego czynił w przyszłości z powodu braku niezbędnych środków. Zaprzestanie płacenia długów zachodzi wtedy, gdy dłużnik z braku środków płatniczych nie płaci przeważającej części swoich wymagalnych długów. Sytuacja taka będzie mieć miejsce także wówczas, gdy dłużnik nie zaspokaja jednego tylko wierzyciela posiadającego znaczną wierzytelność (por. też wyrok Sądu Najwyższego z 19 marca 2010 r., II UK 258/09, LEX nr 599776). Uznać zatem należy, że w postępowaniu podatkowym nie wykazano, kiedy i dlaczego Spółka znalazła się w stanie uzasadniającym zgłoszenie wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Z ustaleń organów nie wynikało, że zobowiązania Spółki przekroczyły jej majątek (art. 11 ust. 2 Prawo upadłościowe). W świetle powyższego Sąd stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby w sposób wystarczający organ przeanalizował sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia wskazanej przesłanki zaprzestania wykonywania przez nią wymagalnych zobowiązań. Nie udowodniono aby w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, Spółka posiadała znaczące dla jej kondycji finansowej niezapłacone wymagalne i niesporne zobowiązania. Wykazane powyżej wady decyzji i nieprawidłowości są przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu. W ponownym postępowaniu Organ odwoławczy oceni, mając na uwadze stanowisko Sądu, kiedy powinien zostać zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości przez Skarżącego z uwzględnieniem okoliczności jego zgłoszenia w dniu 13.11.2013 r., ustali przyczynę jego odrzucenia i jej ewentualny wpływ na zaistnienie przesłanki egzoneracyjnej wskazanej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Sąd uchylił jedynie zaskarżoną decyzję Organu odwoławczego uznając, że zakres postępowania odwoławczego umożliwia DIAS ustalenie istnienia przesłanek odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, czy to samodzielnie, czy też poprzez zlecenie dokonania określonych czynności Organowi pierwszej instancji. Jak już zaznaczono, skoro przyczyną eliminacji decyzji z obrotu prawnego przez Sąd, był fakt niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego, to ocena zarzutów błędnego zastosowania prawa materialnego (przepisów art. 116 O.p.) była przedwczesna. Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 152 p.p.s.a. oraz zasądził zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składają się: a. kwota 500 zł uiszczonego wpisu sądowego; b. kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - określona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16.08.2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687); c. 17 zł tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.