III SA/Wa 2162/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku W piśmie z 28 lipca 2014 r. Skarżący A. i Z. W. wnieśli o "przywrócenie terminu do złożenia odwołania". We wniosku tym powołali się na wcześniejsze swoje pismo z 2 lipca 2014 r., w którym poinformowali, iż nie otrzymali - zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o rozprawie – wyroku wraz z jego sentencją i uzasadnieniem. Wskazali, iż nie znają przyczyn, dla których wyroku tego nie dostali. Skarżący podkreślili również, że nie zostali powiadomieni o ogłoszeniu wyroku w ich sprawie. Nie powiadomiono ich także o sposobie postępowania w przypadku niestawienia się na rozprawie. Wykonując wezwanie Sądu Skarżący sprecyzowali, że złożony przez nich wniosek jest wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 5 P.p.s.a. po upływie roku od uchybienia terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 marca 2014 r. (sygn. akt I OZ 196/14) przepis art. 87 § 5 P.p.s.a. zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od przypadku wyjątkowego. Przez "wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie. Prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie Sądowi. Do Sądu, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, należy zatem ustalenie - na podstawie całokształtu okoliczności występujących w danej sprawie - czy zachodzi w realiach tej sprawy wypadek, który można uznać za wyjątkowy. W niniejszej sprawie Skarżący uchybili terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z akt tej sprawy wynika, że wyrok ten zapadł w dniu 13 lutego 2013 r. Sąd orzekł wówczas o oddaleniu skargi Skarżących. Ma to istotne znaczenie, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 141 § 2 P.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. W niniejszej sprawie wniosku takiego - we wskazanym przez powyższy przepis terminie - Skarżący nie zgłosili. Pismo z informacją o nieotrzymaniu wyroku z uzasadnieniem wraz z prośbą o jego przesłanie Skarżący nadali dopiero w dniu 3 lipca 2014 r. Oznacza to, że wniosek ten złożono po upływie roku od uchybienia terminu. Jako przyczynę tego uchybienia Skarżący wskazali brak informacji z Sądu o sposobie i miejscu ogłoszenia wyroku, o możliwości zapoznania się z tym wyrokiem, w tym o sposobie postępowania w przypadku niestawienia się na rozprawę. W powyższym Sąd nie dopatrzył się żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, po upływie roku od jego uchybienia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Skarżący zostali zawiadomieni o terminie rozprawy (zwrotne potwierdzenia odbioru – karta 26 i 27). Zawiadomienia te doręczono im w dniu 27 grudnia 2012 r., a więc ponad miesiąc przed wyznaczonym terminem rozprawy. Poza wskazaniem kiedy, o której godzinie i gdzie odbędzie się posiedzenie Sądu, zawiadomienia zawierały wyraźnie wyodrębnioną część zatytułowaną "POUCZENIE". Z siedmiopunktowego pouczenia wynikało w szczególności, że: - niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (pkt 1), - w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.). Zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Zgłoszenie tego wniosku stanowi warunek zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji (pkt 2), - w razie uwzględnienia skargi Sąd sporządza i doręcza z urzędu wyrok z uzasadnieniem każdej ze stron (pkt 3). Z powyższego wynika zatem, że Skarżący wiedzieli kiedy odbędzie się rozprawa w ich sprawie. Mieli również świadomość, że na rozprawie tej może zapaść wyrok. Pouczono ich bowiem, że niestawiennictwo nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Jeśli więc Skarżący nie mogli stawić się osobiście na rozprawie (na której obecność była zresztą - zgodnie z treścią zawiadomień - nieobowiązkowa), to zainteresowani jej przebiegiem, mogli przecież w późniejszym terminie zasięgnąć telefonicznie (na podany w zawiadomieniach numer telefonu) informacji o jej wyniku. Takiego zachowania należałoby oczekiwać od osoby starannie dbającej o swoje interesy. Niewątpliwie nie można starannym nazwać zachowania Skarżących, którzy dopiero po ponad roku od dnia zawiadomienia ich o rozprawie wystosowali pismo informujące o nieotrzymaniu wyroku. Tak długi brak zainteresowania sprawą nie znajduje - w ocenie Sądu – uzasadnienia. Zwłaszcza, że w zawiadomieniu o rozprawie Sąd udzielił Skarżącym pouczeń niezbędnych z punktu widzenia ich gwarancji procesowych. Pouczono ich mianowicie, iż niestawiennictwo nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, a zatem wskazano im, że na rozprawie może zapaść wyrok, którego zaskarżenie – w przypadku oddalenia skargi - będzie możliwe po uprzednim złożeniu wniosku o jego uzasadnienie w terminie 7 dni od ogłoszenia tego wyroku. Wbrew twierdzeniom Skarżących w zawiadomieniu o rozprawie Sąd nie ma obowiązku pouczać strony o sposobie postępowania w przypadku jej niestawienia się na rozprawie. Sąd nie ma też obowiązku powiadamiać strony o wynikach odbytej rozprawy, także w sytuacji, gdy po jej zamknięciu następuje ogłoszenie wyroku. Obowiązek doręczenia sentencji dotyczy wyłącznie wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym ewentualnie wyroku wydanego wobec strony nieobecnej przy jego ogłoszeniu wskutek pozbawienia wolności. W niniejszej sprawie żadna z tych okoliczności nie miała miejsca. Reasumując, wniosek Skarżących został złożony z przekroczeniem roku od uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zaś Sąd nie dopatrzył się żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu. W tej sytuacji uznać należało, iż wniosek ten podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.