III SA/Wa 2168/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy skierowaną do M. D. (dalej: "Skarżącej") decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy P., powołując się na art. 207, art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz § 1 uchwały Nr 817/XXVIII/2008 Rady Miejskiej w P. z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 31 grudnia 2008 r. Nr 221, poz. 9568) ustalił Skarżącej podatek od nieruchomości za 2009 r. od działki o nr ewidencyjnym [...] położonej w obrębie N., stanowiącej tereny mieszkaniowe, klasyfikacja "B", o powierzchni użytków i powierzchnia działki 0,10 ha, w kwocie 306,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż podstawą ustalenia wysokości podatku są dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w Starostwie Powiatowym w P.. Zaznaczył, że z wypisu z rejestru gruntów PODGiK 7430/B/G/PI/589/2008 wydanego przez Starostwo Powiatowe w P. wynika, że nieruchomość położoną w N. będącą własnością Skarżącej stanowi działka Nr [...] o pow. 0,11 ha, położona w obrębie 0026-N., nr jednostki rejestrowej G.40. Użytki znajdujące się na działce oznaczone są literą "B". Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) literą "B" oznaczone są tereny mieszkaniowe. Skarżąca kwestionując decyzję wskazała w odwołaniu na wadliwość wypisu z rejestru gruntów dotyczącego jej nieruchomości, który był podstawą wydania decyzji wymiarowej organu I instancji. Zdaniem skarżącej ww. wypis wprowadza dla jej nieruchomości symbol "B"- tereny mieszkaniowe, a powinno być użytki rolne klasy V, VI i VI z. Tym samym teren nie powinien być opodatkowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem SKO, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy, wynika jednoznacznie, że działka skarżącej o nr ewidencyjnym 11 położona jest w obrębie N. stanowi tereny mieszkaniowe kontur klasyfikacyjny "B", powierzchnia użytków i powierzchnia działki wynosi 0,10 ha. SKO wskazało, że dane zawarte w ewidencji gruntów wiążą organ podatkowy w sprawie ustalania stawek podatku. Organ przytoczył orzeczenie NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164, potwierdzające w jego ocenie powyższą tezę. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] sprostowało oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Strona w skardze z dnia 28 lipca 2010 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazała, że podtrzymuje twierdzenia zawarte w skardze z dnia 14 maja 2010 r. Wskazała, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. 38 poz. 454) nie ma w Polsce klasyfikacji gruntów, nie ma terenów inwestycyjnych, nie ma ustawy podatkowej, która określała podatek od terenów inwestycyjnych. Podniosła, że plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie terenu, a Starostwo Powiatowe w P. do wypisu z rejestru gruntów wprowadziło zmiany wprowadzając klasyfikację gruntów symbol 3 - tereny mieszkaniowe co jest niezgodne z przepisami ww. rozporządzenia. Skarżąca wyjaśniła, że na skierowane do Starosty Powiatowego w P. pismo z dnia 29 marca 2010 r., otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania i przywrócono na przedmiotowej działce klasę użytków B-R-VI w miejsce dotychczasowej – "B"- tereny mieszkaniowe. Podkreśliła, że ww. zawiadomienie o zmianie wypisu z rejestru gruntów jest dla niej niezrozumiałe i lakoniczne. Symbol B-R- oznacza również tereny mieszkaniowe. Skarżąca wskazała ponadto, że jej działka zlokalizowana jest na terenie C. Parku Krajobrazowego, pod szczytem lasów w dolinie rzeczki Z., jest zadrzewiona, zakrzewiona mniejsza od 0.1000 ha (990 m²). Skarżąca zwróciła się do Sądu o ustalenie kwestii spornej rejestru gruntów wydanego przez Starostwo Powiatowe. SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma ustalenie zakresu kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – stanowi powierzchnia użytkowa budynków oraz powierzchnia gruntów. Ustawa ta nie przewiduje żadnej odrębnej procedury ustalania tych powierzchni. Równocześnie w powoływanej wyżej ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 z 2005 r. ze zm.) ustawodawca wyraźnie określił, że "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków" (art. 21). Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, który wskazuje, że przez użyte w ustawie określenia, w tym grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe. Zgodnie z uregulowaniem art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa "dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Należy więc podzielić stanowisko organu, iż podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 1994 r., SA/KA 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt. SA/Wr 1703/94, wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93,; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07 oraz wyroki: WSA w Gliwicach z 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/GI 559/07, WSA w Gdańsku z 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 736/08, WSA w Bydgoszczy z 17 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 419/07). Powyższy stan prawny wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie – na niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe. Z tego powodu żądanie strony skarżącej, aby w postępowaniu podatkowym wymiar podatku od nieruchomości organ dokonał w oparciu o własne, odrębne ustalenia, nie wynikające z ewidencji gruntów, jest całkowicie nieuzasadnione. Nie sposób pominąć, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt III Sa/Wa 257/04, z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1718/05, z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów. Zauważyć przy tym należy, że to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności tych danych ze stanem rzeczywistym. Jeżeli zatem strona kwestionuje zawarte dane w ewidencji gruntów i budynków, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. W przypadku uwzględnienia tych zastrzeżeń, na podstawie danych z ewidencji – podatnik winien złożyć zmienioną informację o gruntach. Kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów. Do czasu zmiany w ewidencji dane z ewidencji muszą stanowić jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. Następnie, w przypadku uwzględnienia zastrzeżeń podatnika, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może on wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164 co zostało potwierdzone wyrokiem NSA z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt I FPS 7/10). Za prawidłowe należy uznać zatem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego, kwestionowanie w postępowaniu podatkowym oznaczenia działki symbolem B - tereny mieszkaniowe, w sytuacji, gdy oznaczenie to wynika z ewidencji gruntów (w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów sporządzony na dzień 11.08.2008 r. wskazujący, że przedmiotowa działka położona jest na terenach mieszkaniowych, oznaczonych symbolem B, a takie same dane wynikają z przedłożonego przez Skarżącą na rozprawie wykazu zmian w rejestrze gruntów) nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo organ stwierdził, że zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) literą "B" oznaczone są tereny mieszkaniowe. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu także w zakresie wymiaru podatku. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Natomiast rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Dokonane w oparciu o uchwałę Nr 817/XXVIII/2008 Rady Miejskiej w P. z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 31 grudnia 2008 r. Nr 221, poz. 9568), wg stawki 0,52 zł za m² było prawidłowe. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie były dowolne, lecz wynikały z dowodów zgromadzonych w sprawie, niepodobna więc postawić zarzutu naruszenia prawa. Należy zauważyć, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem ich zgodności z prawem. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu. Z tych względów, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.