III SA/Wa 2171/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do października 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca G. Sp. z o.o. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2017r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do października 2013r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania. Uzasadniając ww. wniosek Skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca rażąco naruszają utrwalony porządek prawny, naruszają dobre imię Skarżącej, jak również reprezentującego ją zarządu, zarzucając jej brak profesjonalizmu w działaniach i rzekome liczne zaniedbania. Podniosła, iż strony postępowania przed sądem administracyjnym powinny być traktowane w sposób równy, bez oczywistych przywilejów, tj. możliwość egzekucji decyzji przed prawomocnym orzeczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że Skarżąca nie wykazała, by w sprawie istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. W orzecznictwie jednolity jest zaś pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Należy podkreślić, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie rozpoznaje istoty sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne. Przeświadczenie strony o słuszności swojego stanowiska w zakresie zaskarżonego aktu nie może być zatem podstawą do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku nie przemawiały również dane wskazane przez Skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy i załączona do niego dokumentacja. Ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wynika, iż Skarżąca spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, została wykreślona z rejestru podatników VAT, nie notuje jakichkolwiek przychodów, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomości. Skoro zatem Skarżąca w istocie nie posiada jakiegokolwiek majątku nadającego się do egzekucji, to nie sposób uznać iż Skarżąca w toku przedmiotowego postępowania w jakikolwiek sposób uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej, będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji