III SA/Wa 2178/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz A. S. kwotę 19 804 zł (słownie: dziewiętnaście tysięcy osiemset cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Postanowieniem z [...] marca 2016 r., doręczonym Skarżącemu 22 marca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ["DUKS", "Organ I instancji"] wszczął postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych przez A.S. ["Skarżącego", "Stronę", "Podatnika"] podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, pożyczonych papierów wartościowych [sprzedaż krótka] lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów [akcji] w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. W toku postępowania kontrolnego DUKS uznał, że Podatnik zawyżył przychody o kwotę 36 559,07 zł oraz koszty uzyskania przychodów wykazane w zeznaniu PIT-38 za 2010 r. o łączną kwotę 4 978 878,59 zł, na którą składa się: kwota kosztów wynikająca z informacji P1T-8C wystawionej przez I., Spółka jawna w upadłości ["Spółka"] w wysokości 4 950 450 zł oraz kwota odsetek od kredytu bankowego służącego do spłaty innego kredytu w wysokości 28 428,59 zł. 2. Mając na uwadze powyższe, DUKS decyzją z [...] grudnia 2016 r. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych za 2010 r. w kwocie 898 648 zł. 3. W dniu 5 stycznia 2017 r. Strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w części nieuznania za koszty uzyskania przychodów w łącznej kwocie 4 978 878,59 zł oraz stwierdzenia zawyżenia przychodów o kwotę 36.559,07 zł. Strona podniosła w szczególności zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa [Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."], a ponadto zarzuciła Organowi I instancji naruszenie: – art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych [Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."] w zw. z art. 120 o.p., poprzez nieprawidłowe uznanie, że kwota w wysokości 36 559,07 zł nie stanowi przychodów z kapitałów pieniężnych; – art. 23 ust. 1 pkt 38a, art. 45 ust. 6 oraz art. 30b ust. 6 u.p.d.o.f. w zw. z art. 120 o.p., poprzez nieprawidłowe zakwestionowanie prawa do uznania kwoty 4 978 878,59 zł za koszty uzyskania przychodów; – art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego dotyczącego zapłaconych w 2010 r. odsetek od kredytu, przez co błędnie nie uznano kwoty 28 428,59 zł za koszt uzyskania przychodu. 4. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ["Dyrektor", "DIAS", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji"] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Dyrektor zakwestionował podniesiony przez Stronę zarzut przedawnienia argumentując, że bieg terminu przedawnienia został bowiem zawieszony z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie z [...] października 2016 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie podania nieprawdy przez Podatnika w złożonym 28 kwietnia 2011 r. do Urzędu Skarbowego W. w W. zeznaniu podatkowym PIT-38 za 2010 r. poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w kwocie 4 950 450 zł, w wyniku czego narażono podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r., a kwota uszczuplonego podatku jest wielkiej wartości i wynosi 910 664 zł, tj. przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy [Dz. U. z 2018 r., poz. 1958 ze zm.]. Organ zaakcentował, że strona została na podstawie art. 70c O.p. zawiadomiona o powyższym fakcie przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ["Naczelnik", "NUS"] pismem z 24 października 2016 r. Pismo to nie zostało odebrane przez adresata do 10 listopada 2016 r., zatem zawiadomienie zostało uznane za doręczone w trybie art. 150 § 4 O.p. W ocenie organu odwoławczego spełnione zostały przesłanki określone w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., co oznaczało, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu, a zatem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok nie uległo przedawnieniu. DIAS wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest ponadto to, czy Strona miała prawo do zaliczenia do przychodów oraz kosztów podatkowych w deklaracji PIT-38 za 2010 r. kwot wynikających z informacji P1T-8C za 2010 r. otrzymanych od syndyka masy upadłości Spółki. W ww. informacji syndyk wykazał bowiem w przychodach z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających kwotę 36 559,07 zł, natomiast w kosztach uzyskania przychodów kwotę 4 950 450 zł [poz. 47 oraz 48 P1T-8C]. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją, że Strona miała pełne prawo do uznania, że kwoty wynikające z informacji P1T-8C za 2010 r. uzyskanej od syndyka masy upadłości należy zaliczyć odpowiednio do przychodów i kosztów z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających. Jak wynika z akt sprawy, kwota przychodu w wysokości 36 559,07 zł wypłacona Podatnikowi przez syndyka w 2010 r., wykazana w poz. 47 i 53 informacji PIT-8C wystawionej przez Spółkę, pochodziła ze środków odzyskanych w postępowaniu upadłościowym i wynikała z planu podziału funduszów masy upadłości na zaspokojenie wierzytelności zgłoszonych przez Podatnika w tym postępowaniu. Ze sprawozdania z działalności syndyka w okresie od 9 maja 2007 r. do 17 grudnia 2009 r. oraz sprawozdania rachunkowego za okres od 9 maja 2007 r. do 17 grudnia 2009 r. wynika, że ww. kwota pochodziła ze środków zabezpieczonych przez Prokuraturę Okręgową W., ze sprzedaży majątku likwidowanej Spółki [samochody osobowe], z realizacji należności, z odsetek bankowych, ze sprzedaży wyposażenia Spółki czy z innych tytułów. Z powyższego wynikało zatem jednoznacznie, że przychód w wysokości 36 559,07 zł nie pochodził z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. Odnosząc się natomiast do zasadności wykazania w poz. 48 i 54 informacji PIT-8C, której wystawcą była Spółka, kwoty kosztów uzyskania przychodów w wysokości 4 950 450 zł, Organ odwoławczy wskazał, że jest to kwota wyliczona przez biegłą sądową w opinii z 31 stycznia 2008 r., która jest różnicą pomiędzy sumą wpłat depozytów dokonanych przez Stronę na rachunek Spółki, a sumą wypłat depozytów dokonanych w okresie od 1 września 2003 r. do 2 kwietnia 2007 r. W konsekwencji stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 38a u.p.d.o.f. Podatnik nie był uprawniony do rozpoznania w złożonym zeznaniu PIT-38 za 2010 r. kwoty 4 950 450 zł jako kosztów uzyskania przychodów z tego tytułu. Stąd też bezpodstawny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 38a, art. 45 ust. 6 oraz art. 30b ust. 6 u.p.d.o.f. w zw. z art. 120 o.p., poprzez nieprawidłowe zakwestionowanie prawa do uznania kwoty 4 978 878,59 zł za koszty uzyskania przychodów. Kolejną kwestią sporną w sprawie, na którą powołał się DIAS, jest nieuznanie przez Organ I instancji za koszt uzyskania przychodu zapłaconych w 2010 r. odsetek od kredytu w wysokości 28 428,59 zł. Dyrektor zgodził się, że DUKS w podsumowaniu dotyczącym punktu 3.b odnoszącym się do odsetek od kredytu nr [...]0 z 3 października 2008 r. udzielonego przez [...] S.A., błędnie zamiast tego kredytu wskazał kredyt nr [...] udzielony przez [...] Bank S.A. stwierdzając. Mając jednak na uwadze, że błąd ten odnosi się do kwoty 28 168,25 zł, uznanej przez DUKS za koszt uzyskania przychodów, a więc z korzyścią dla Podatnika, Organ odwoławczy stwierdził, że uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu nie miałoby wpływu "na jej zmianę". Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Organ I instancji, powołując się na art. 23 ust.1 pkt 38 i pkt 38b u.p.d.o.f., w sposób jasny i prawidłowy wyjaśnił, dlaczego odsetki od pierwszej transzy kredytu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W przekonaniu DIAS wyjaśnienia Strony, że środki z obu transz kredytu zostały użyte na zakup papierów wartościowych, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Organ I instancji prawidłowo określił decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. zobowiązanie podatkowe Strony w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych za 2010 r. w kwocie 898 648 zł, zaś zarzuty podniesione przez Stronę były bezpodstawne. 5. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora, zarzucając Organowi II instancji naruszenie: – art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., poprzez wydanie skarżonej decyzji w czasie gdy w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co stanowi rażące naruszenie prawa; – art. 59 § 1 pkt 9 O.p., poprzez wydanie skarżonej decyzji po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego; – art. 70c O.p., poprzez wydanie skarżonej decyzji w sytuacji niezawiadomienia podatnika przez organ właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego najpóźniej z upływem terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.; – art. 233 § 1 pkt 3 O.p., poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji przedawnienia zobowiązania podatkowego; – art. 121 § 1 O.p., poprzez wydanie skarżonej decyzji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, co podważa zaufanie do organów skarbowych; – art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 i § 2 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, niepodejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, uniemożliwienie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na odmowę przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak również poprzez dewaluację wartości dowodowych pism syndyka i opinii biegłej sądowej oraz sztuczne rozróżnianie opinii biegłych na te, które sporządzane są na potrzeby organów podatkowych, oraz na te, które sporządzane są w postępowaniach sądowych; – art. 180 § 1 i 181 O.p., poprzez nieprawidłowe uznanie opinii biegłej sądowej oraz dokumentów sporządzanych przez syndyka za dokumenty prywatne; – art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p., poprzez bezprawną odmowę wystąpienia do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o wydanie odpisu protokołu kontroli z 20 grudnia 2010 r. prowadzonej w Spółce w zakresie prawidłowości sporządzenia informacji lub korekt informacji PIT-8C za lata 2004-2007, jak również poprzez odmowę włączenia do akt sprawy tego dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; – art. 121 § 1 i 187 § 1 O.p., poprzez interpretowanie wszelkich okoliczności na niekorzyść Skarżącego, w całkowitym oderwaniu od zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędne stosowanie wykładni rozszerzającej art. 26 O.p., że to na podatniku ciąży obowiązek zweryfikowania czy dane zawarte w otrzymanej informacji PIT-8C są prawidłowe; – art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. w zw. z art. 120 O.p., poprzez nieprawidłowe uznanie, że kwota w wysokości 36 559,07 zł nie stanowi przychodów z kapitałów pieniężnych; – art. 123 § 1 oraz art. 188 O.p., poprzez bezprawną odmowę przesłuchania Inspektora Kontroli Skarbowej w DUKS, I.K.; – art. 23 ust. 1 pkt 38 i 38b u.p.d.o.f., poprzez błędne nieuznanie za koszt uzyskania przychodów odsetek od kredytu w kwocie 28 428,59 zł, wówczas gdy kwota ta związana była z przychodem wykazanym w PIT-38 za 2010 r. - dotyczyła inwestycji na rynku finansowym; – art. 120 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, której podstawą prawną była ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych [Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.], podczas gdy organ ten winien zastosować [t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.]. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest zasadna, bowiem trafny okazał się zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p., art. 70c O.p. i art. 70 § 6 O.p. 2. Dla oceny zasadności zarzutów skargi fundamentalne znaczenie ma okoliczność, że w zakresie zagadnienia zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z doręczeniem zawiadomienia, o którym mówi art. 70c O.p. zapadła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18. 3. Podkreślenia następnie wymaga obowiązek Sądu rozpoznającego sprawę uwzględnienia wytycznych zawartych w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeśli taka została wydana, a dotyczy tożsamego zagadnienia. Zgodnie z art. 269 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."], jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W konsekwencji należy przyjąć, że na mocy przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować [zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2010 r., II FSK 1141/09, orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zatem ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis [zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09, orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny [zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2016 r., I OSK 2817/14, orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. 4. W odniesieniu do zagadnień poruszonych w sprawie wydana została uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2018 r., sygn. akt I FPS 3/18 [uchwała dostępna na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. W tezie tej uchwały wskazano, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. 5. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę pogląd ten w pełni akceptuje. 6. W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że uchwała ta ma zastosowanie do stanu prawnego obowiązującego po 15 października 2013 r. W stanie prawnym obowiązującym wcześniej, a więc od 24 lipca 2012 r. [po opublikowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 w Dzienniku Ustaw z 2012 r., poz. 848] do 14 października 2013 r. [15 października 2013 r. wprowadzono do systemu prawnego art. 70c O.p. i zmieniono treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p.] orzecznictwo sądów administracyjnych, dokonując wykładni art. 70 § 6 pkt 1 O.p., przyjmowało w miarę jednolicie, że istotna jest wiedza, stan świadomości podatnika o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym skarbowym lub postępowaniu o wykroczenie skarbowe, a nie sposób [ścisła forma], w jaki podatnik tę wiedzę posiadł. W rozpoznawanej sprawie zawiadomienie z 24 października 2016 r. o zawieszeniu z dniem 14 października 2016 r. biegu terminu przedawnienia ciążącego na Skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych [k. 605 akt administracyjnych] zostało doręczone Skarżącemu przez Naczelnika dnia 10 listopada 2016 r., na zasadzie tzw. fikcji doręczenia [art. 150 o.p.], a nie do rąk ustanowionego pełnomocnika [k. 604 akt administracyjnych]. 7. Z powyższych ustaleń wynika, że przed zmianą stanu prawnego, czyli przed 15 października 2013 r., Skarżący nie miał świadomości, że w stosunku do niego wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo karnoskarbowe. Przy czynności zawiadomienia na podstawie art. 70c O.p. o zawieszeniu z dniem 14 października 2016 r. biegu terminu przedawnienia ciążących na Skarżącym zobowiązania podatkowego pominięto ustanowionego pełnomocnika [vide pełnomocnictwo szczególne z 9 marca 2016 r. – k. 3 akt administracyjnych]. Doręczenie powyższego zawiadomienia – w myśl powołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno zostać dokonane pełnomocnikowi Skarżącego. Jak wskazano w uzasadnieniu wspomnianej uchwały z 18 marca 2019 r., ustawodawca nowelizując przepisy Ordynacji podatkowej zastosował rozwiązania dalej idące, niż wskazywał w swym wyroku Trybunał Konstytucyjny. Nastąpiło bowiem pewne sformalizowanie obowiązku informacyjnego. Dlatego też, gdyby nie zmiana stanu prawnego, dokonana 15 października 2013 r., czynności dokonane w stosunku do Skarżącego, byłyby skuteczne i doprowadziłyby do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Jednakże w niniejszej sprawie, przed dniem 15 października 2013 r., nie doszło do poinformowania podatnika o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym. Postępowanie to wszczęto bowiem z dniem 14 października 2016 r. [k. 608 – 607 akt administracyjnych], podobnie jak postępowanie kontrolne wszczęte zostało 22 marca 2016 r. [k. 15, 16 oraz z.p.o. przez Skarżącego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli – po k. 16 – zgodnie z art. 284 § 1 o.p. wszczęcie kontroli podatkowej co do zasady następuje przez doręczenie kontrolowanemu upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej]. Obowiązek informacyjny powinien być zatem w tym wypadku dokonany w trybie przewidzianym w art. 70c O.p. 8. Reasumując, z uwagi na wyżej wskazaną treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2018 r., I FPS 3/18, w pełni akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie, należy uznać zarzuty skargi dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie za zasadne. Powyższa konstatacja czyni bezprzedmiotowym rozpoznawanie pozostałych zarzutów skargi. 9. Okoliczności rozpoznawanej sprawy determinowały zatem uchylenie przez Sąd decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2017 r., nr [...]. W prowadzonym przez organ postępowaniu winny zostać zbadane inne, ewentualne przesłanki, skutkując zawieszeniem lub przetrwaniem biegu terminu przedawnienia, w razie zaś ich niewystąpienia – postępowanie podatkowe winno ulec umorzeniu. 10. Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na Jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, wynagrodzeniu pełnomocnika adwokata oraz opłaty skarbowej. Sąd zasądził zatem od organu podatkowego – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Skarżącego, który wygrał postępowanie: równowartość uiszczonego wpisu w kwocie 8 987 zł [§ 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193], wynagrodzenia pełnomocnika – adwokata w wysokości 10 800 zł [§ 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., Dz.U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.] oraz kwoty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł [art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z częścią IV załącznika ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, Dz. U. z 2019 r., poz. 1000 ze zm.], co daje łącznie 19 804 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.