III SA/Wa 2193/13

Dnia 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. wniosku J. sp. z o.o. z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za luty 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – J. sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2013r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za luty 2010 r. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie posiada środków finansowych wystarczających dla spełnienia, określonego w zaskarżonej decyzji, zobowiązania. Wobec Skarżącej prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oznaczałaby konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co spowodowałoby nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, polegające na utracie płynności finansowej. W dalszej fazie może to doprowadzić do konieczności istotnego ograniczenia zakresu prowadzonej działalności Skarżącej, co może doprowadzić nawet do jej całkowitego zaprzestania i konieczności ogłoszenia upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę skarżącą. Oznacza to, że wniosek taki powinien być szczegółowo i wszechstronnie uzasadniony. Konieczne jest odwołanie się do faktów i uprawdopodobniających je dowodów, które uzasadniać mają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę, czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Zatem, w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i co istotne, możliwość zweryfikowania tej wiedzy. W ocenie Sądu twierdzenia Skarżącej są nazbyt ogólnikowe. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, poza powołaniem się na przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wykazała związku pomiędzy ww. przesłankami, a jej sytuacją majątkową. Skarżąca nie wskazała w istocie, na czym konkretnie miałaby polegać znaczna szkoda oraz trudne do odwrócenia skutki w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Niewystarczającym jest podniesienie, jak to uczyniła Skarżąca, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę jej płynności finansowej, doprowadzić do ograniczenia zakresu jej działalności lub do konieczności ogłoszenia upadłości. Twierdzenie takie powinno być bowiem poparte co najmniej logiczną argumentacją wskazującą bezpośredni związek pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a mogącymi powstać – znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Zdaniem Sądu takiej argumentacji Skarżąca nie przedstawiła. Podkreślenia wymaga przy tym, że przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych, powodujące ze swej istoty dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc, nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Zauważyć należy ponadto, że użycie w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wyrażenia "może" oznacza, że postanowienie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter i jest przejawem władzy dyskrecjonalnej Sądu (por.: postanowienie NSA z 26 lipca 2013r., sygn. akt II FZ 390/13). Rekapitulując Sąd stwierdza, że okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, tj. znaczna szkoda i trudne do odwrócenia skutki, spowodowane wszczęciem wobec niej postępowania egzekucyjnego, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.