III SA/Wa 220/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Z. S.A. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS") z dnia [...] listopada 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., odmawiającą Skarżącej stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej też "P.p.s.a.". W uzasadnieniu Skarżąca wskazał, że wynik niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FSK 1244/16. Skarżąca wyjaśniła, że w przytoczonej powyżej sprawie NSA rozpozna skargę kasacyjną od wyroku z dnia 28 stycznia 2016 r. wydanego przez WSA w Rzeszowie w sprawie I SA/Rz 1125/15, w którym badaniu została podana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] września 2015 r. określająca wysokość straty Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2008 r. w kwocie 2.287.178,71 zł, przy czym Skarżąca deklarowała stratę w wysokości 30.527.998,71 zł. Postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. WSA w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania, wskazując, iż uwzględni wniosek Skarżącej o wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie nie wcześniej niż do czasu rozpoznania sprawy o sygn. II FSK 1244/16 przez NSA. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. NSA w sprawie II FSK 1244/16 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1125/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez WSA. W piśmie z dnia 21 grudnia 2017 r. Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyjaśniła również, że wyrokiem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 532/17 WSA w Rzeszowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] września 2015 r. Sąd z urzędu ustalił, że powyższy wyrok na dzień 8 stycznia 2018 r. nie jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało przychylić się do wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania. Ustalić należy, czy - zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sądowej (za rok 2011) "zależy" od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, przy czym, jak stanowi ta ustawa procesowa, owa zależność może istnieć bez względu na kierunek rozstrzygnięcia. Innymi słowy – odpowiedzieć należy na pytanie, czy jakiekolwiek rozstrzygnięcie prawomocnego wyroku sądowego wydane w sprawie zarejestrowanej w WSA w Rzeszowie pod sygnaturą I SA/Rz 532/17, będzie miało wpływ na ocenę, czy decyzja zaskarżona obecnie, tj. w niniejszym postępowaniu za rok 2012, jest legalna lub wadliwa. Na tak postawione pytanie należy najpierw zauważyć, że – co jest warunkiem absolutnie koniecznym dla zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie sądowe w sprawie dotyczącej straty za rok 2008 Skarżącej zostało już wszczęte, sprawa więc zawisła w WSA w Rzeszowie i otrzymała ww. sygnaturę I SA/Rz 532/17. Ustawa procesowa stanowi przecież, że to "inne postępowanie" ma już się toczyć w dacie zawieszenia ("...innego toczącego się postępowania..."). Po drugie - wyrok w tej sprawie został już co prawda wydany w dniu 17 października 2017 r., ale jest to wyrok nieprawomocny, co Sąd ustalił z urzędu. "Inne postępowanie" nadal się więc toczy. W końcu, po trzecie, wynik niniejszego postępowania zależy od ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii poniesionej za rok 2008 straty przez Skarżącą, gdyż istnienie oraz wysokość nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. ma być konsekwencją poniesionej w 2008 r. straty. Literalnie interpretowany art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wskazuje zatem, że – owszem – istnieje zależność pomiędzy wyrokiem, jaki wydał WSA w Rzeszowie w sprawie dotyczącej roku 2008, a oceną, jaka będzie musiała zostać podjęta w sprawie niniejszej, dotyczącej legalności decyzji za rok 2012. Inny argument przemawiający za zawieszeniem niniejszego postępowania sądowego wiąże się wyważeniem dwóch istotnych, ale konkurencyjnych w sprawie wartości – prawa do efektywnej ochrony sądowej oraz wymogu sprawności i szybkości postępowania sądowego. Otóż z jednej strony Sąd ma wzgląd na art. 7 P.p.s.a., tj. zasadę szybkości postępowania, wynikającą zresztą z konstytucyjnej wartości w postaci prawa do rozpoznania sprawy "bez nieuzasadnionej zwłoki" (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Zawieszenie postępowania sądowego ewidentnie opóźnia wydanie wyroku. Z drugiej jednak strony Sąd ma na uwadze wartość jednolitości orzecznictwa sądowego, a nadto zasadę, aby Skarżąca doczekała się wyroku nie tyle "bez nieuzasadnionej zwłoki", ile raczej wyroku przede wszystkim zgodnego z prawem, i aby nie była zmuszona do odwoływania się do innych, dalszych procedur prawnych, gdyby ewentualnie prawomocny wyrok wydany w niniejszym postępowaniu sądowym przed Sądem Wojewódzkim pozostawał w sprzeczności wobec orzeczenia prejudycjalnego dla tej niniejszej sprawy, tj. orzeczenia wydanego za rok 2008. Taką inną procedurą byłoby oczywiście wznowienie postępowania podatkowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że niniejsze postępowanie ma charakter ewidentnie wtórny i zależy od tego, czy w obrocie prawnym zaistnieje decyzja dotycząca ewentualnej straty za rok 2008, na którą Skarżąca nie wniesie skargi do Sądu, albo co prawda skargę wniesie, ale w jej wyniku zostanie wydany prawomocny wyrok oddalający tę skargę. Zatem stan zawieszenia niniejszego postępowania powinien trwać nie tylko do uprawomocnienia się wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 października 2017 r,, ale także rozpatrywania sprawy przez Organy podatkowe, o ile zakwestionują one istnienie lub wysokość straty w roku 2008, którą Skarżąca, na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, będzie chciała rozliczyć w latach kolejnym. Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.